Προσοχή! Κολλάει...

Πάντα περηφανευόμουνα για την καλή μου υγεία...
Δεν αρρωσταίνω συχνά...
Δεν έχω νιώσει ποτέ μου πονοκέφαλο...
Εχω μόνο 2 φορές στη ζωή μου πάρει παυσίπονο...
Δεν πονάω αλλά κι αν πονάω το αντέχω... (μπορεί να φταίει και μαζοχιστική φύση του κριού σε αυτό... αλλά ερευνάτε...)

Αλλά ως υπερβολική φύση που είμαι όταν κάνω κάτι το κάνω ΠΟΛΥ έντονα...
Ετσι λοιπόν είπα να πέσω το τριήμερο αυτό να πεθάνω και σχεδόν τα κατάφερα...! (τι κι αν οι άλλοι είχανε άλλα σχέδια για το τριήμερο? Εγώ κατάφερνα να τους τα "κουρέψω")
Επεσα λοιπόν στο κρεββατι με πυρετό, βήχα, συνάχι και πολλά πολλά νεύρα γιατί νευριάζω όταν καθηλώνομαι και δεν μπορώ να κάνω το πρόγραμμά μου.
Τι κι αν ενημέρωσα τους κολλητούς ότι πεθαίνω???
Αυτοί βαλθήκανε να μου σπάσουνε τα νεύρα... Και δώστου τηλέφωνα κάθε λίγο και λιγάκι, δώστου μέηλ (λες και άλλη όρεξη δεν είχα όταν με κόβανε τα ρίγη να ανοίξω υπολογιστή), δώστου τα sms οι πιο ευρηματικοί... Σου λέει τι στο καλό...αν δε μπει τουλάχιστον θα έχει στο κομοδίνο το κινητό της (ε ναι ρε παιδιά το είχα και μερικοί το ξέρουν αυτό...)
Τεσπα...
Επιστρατεύτηκαν ένα σωρό φάρμακα και γιατροσόφια λοιπόν για να με "αναστήσουν"
Αντιπυρετικά, Εχινάτσιες,σιρόπια, εισπνεόμενα, για να μη μου το γυρίσει σε αλλεργικό και τρεχω και δε φτάνω μέχρι το Πάσχα...
Ολα τα'χε ο μπαξές... και ήρθα και αναζούπωσα η γυναίκα... τρόπος του λέγειν γυναίκα γιατί πλέον το ζόμπι αυτό που βλέπω στον καθρέπτη μόνο σαν την αδελφή του Φρανκεστάιν μοιάζει.
Πιο άσπρη από ποτέ η ασπρουλιάρα...
Με μύτη κόκκινη που ξεφλουδίζει...
Με χείλη ξεραμένα και σκασμένα από τον πυρετό...
Με ένα κόκκινο σπυρί στο μάγουλο...
Και με μια φωνή τρανσεξουέλ που μόνο στον κυρ Τάκη τον νταλικιέρη μοιάζει.

Υ.Γ Την επόμενη φορά που θα πω πεθαίνω... αφήστε με να πεθάνω... αν είναι να αναστηθώ έτσι τι την θέλω τη ζωή?