Μια ζωή ολόκληρη σε fast forward...
Τρέχεις... Nα προλάβεις να ζήσεις.
Ολόκληρα 24ωρα να γλιστρούν μέσ'απ'τα χέρια σου πριν καν προλάβεις να τα ζήσεις.
Μα εσύ ακόμα τρέχεις... Να προφτάσεις το μέλλον... Ξεχνώντας το παρόν.
Οσο για το παρελθόν... Τόσο μακρυά μα και τόσο κοντά συνάμα...
Δε προλαβαίνεις πια να το θυμηθείς.
Μα που και που μπαίνει σφήνα εκεί που τρέχεις για να σου βάλει τρικλοποδιά...
Για δευτερόλεπτα σταματάς... αναπολείς που ήσουν ... που έφτασες ... και γκαζώνεις.
Από ποιον τρέχεις να ξεφύγεις?
Τι τρέχεις να προφτάσεις?
Αναρωτιέσαι συχνά μα δε σταματάς...
Γιατί αν σταματήσεις θα πρέπει να σκεφτείς.Και αυτό δε το θέλεις...
Σταματάς μόνο για να ονειρευτείς, όνειρα ακίνδυνα που δεν μπαίνουν εμπόδια στον αγώνα δρόμου σου, όνειρα ξένα...χάρτινα...
Φωνές από το χθες χαϊδεύουν τ'αυτιά σου και τότε είναι που επιταχύνεις.
Να γλιτώσεις! Από τι δεν ξέρεις.
Να φανείς δυνατός θες.
Να προλάβεις να ζήσεις όσα δε πρόλαβες θες.
Να'ξερες πόσοι σκόνταψαν τρέχοντας να προλάβουν...
Ετσι όπως τρέχεις τι θα καταφέρεις άραγε?
Κάποτε σταματάς. Οι φωνές γίνονται πιο έντονες, μα εσύ εκεί... ακούς και δεν μιλάς... δεν αναπολείς... ονειρεύεσαι μόνο.
Ενα μέλλον με ταχύτητες δικές σου, χωρίς φρένα άλλων...
Κοιτάς το παρελθόν στα μάτια, παραδέχεσαι πως είναι κομμάτι σου και πως πια δε χωράει εδώ... δεν ταιριάζει στα χρώματά σου...
Τώρα είναι δική του σειρά να τρέξει.
Κοιτάς και χαμογελάς γιατί ξέρεις...
Ξέρεις πως νίκησες.
Αργά βήματα πια. Περίπατος η ζωή σου. Ετσι οπως θα έπρεπε να'ταν εδώ και καιρό... από την αρχή...
Οσο για το παρελθόν... του φωνάζεις από μακριά "Run Forrest Run" και γελάς.
Σειρά του να κρυφτεί από σένα, σειρά του να δακρύσει, να θυμηθεί και να ξεχάσει.
Σειρά του να παραδεχτεί όσα εσύ ξέρεις ήδη...
Το μέλλον έρχεται κατά πάνω σου και εσύ απλά ανοίγεις διάπλατα τα παράθυρα να μπει το φως του.
Γαλήνη...
πολύ όμορφη ανάρτηση λιακαδάκι μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήόσο τρέχεις όμως άλλο τόσο δεν ζείς.
βλέπεις συνέχεια μπροστά, δεν βλέπεις όμως τίποτα στην ουσία..
καλό σου βράδυ :*
Αυτή η μάχη με το χρόνο, με τους φρενήρεις ρυθμούς πάντα με προβλημάτιζε. Στα λέω εγώ αυτά που είμαι αεικίνητος... υπάρχουν στιγμές που λέω δεν αξίζει...
ΑπάντησηΔιαγραφήΔιαβάζοντας τις αράδες σου, σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να τα είχα γράψει κι εγώ όλα τούτα... πως με εκφράζεις τόσο που δε μπορείς να το φανταστείς...
Θυμήθηκα τούτο
http://seiriopolis.blogspot.com/2011/01/blog-post_18.html
πέρα για πέρα αληθινό βίωμα...
**Τι τέλειο τραγούδι αυτό που συνοδεύει την ανάρτησή σου! Το ακούω σε διαρκή επανάληψη! φιλώ σε κ καλή βδομάδα να έχουμε
Eυχαριστώ παιδιά...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣείριε... χαίρομαι που σου άρεσε το κομμάτι μου και που ταυτίστηκες με την ανάρτησή μου... Και γω έχω ταυτιστεί στο μεγαλύτερο αριθμό των αναρτήσεων σου.
Μετά μου λες δεν πιστεύεις στα ζώδια... Ριξε μια ματιά στο γκάλοπ μου και θα δεις ότι οι περισσότεροι αναγνωστες μου είναι κριάρια... και το ποσοστό είναι συντριπτικό έναντι των άλλων ζωδίων.
Ηλιάνα μου εσύ έβαλες το ζούδι σου στα στατιστικά μου?
Να'στε καλά παιδια και καλή βδομάδα να'χουμε...
Αχ λιακαδιτσα...μεσα στο μυαλο μου εισαι...βεβαια οχι μονο στο δικο μου...ολοι μας εναν αγωνα δρομου κανουμε!!
Διαγραφήποσες φορες δεν εχω πει ΣΤΟΠ...για να ευχαριστηθω λιγακι...το τωρα...αλλα μπα δεν γινεται συνηθεια...
κ οσο τρεχω τοσο κ το παρελθον καπου με περιμενει στη γωνια...να μου θυμισει τα παντα καλα ή ασχημα...
Δικιο εχεις τελικα...το περπατημα ειναι πιο αποδοτικο...πρεπει να μπει στο προγραμμα μου για να ερθει και η γαληνη σιγα σιγα!!
Νασαι καλα Καλη Εβδομαδα να εχεις!Φιλια Συριανα!
Επίσης παρατηρώ, πως κανείς Υδροχόος στην παρέα ;)
ΔιαγραφήΠολύ ωραίο το κομμάτι, ταίριαξε με την ανάρτηση σου.
Και οι σκέψεις σου με άγγιξαν. Παρελθόν-μέλλον.
Τελικά, μόνο το παρόν υπάρχει, όλα τα άλλα είναι απλά εικόνες..
Καλή εβδομάδα Λιακάδα μου :)
Τι όμορφη ανάρτηση βρε Λιακάδα μου...βγαλμένη από την ζωή!Κάποιες φορές πρέπει να πατάς το stop και να απολαμβάνεις την ζωή.Δύσκολο αλλά πρέπει να αρχίσουμε να το εφαρμόζουμε!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαληνύχτα κοριτσάκι!
Τρέχουμε Λικάδα μου, τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε να χαρούμε το παρόν!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαρελθόν και μέλλον......
Το παρόν;
Πότε το χαρήκαμε;
Φιλάκια!!
Καλή βδομάδα γλυκιά μου:))))
γαλήνη.
ΑπάντησηΔιαγραφήτί υπέροχη λέξη.
καλή εβδομάδα Λιακάδα.
Να'στε καλά κορίτσια!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ ζωή είναι μικρή ... πολύ μικρή για να τη ζούμε τρέχοντας και προσμένοντας...
Η ζωή είναι θείο δώρο και μόνο όταν τη ζούμε απολαμβάνοντας το "τώρα" τιμούμε το δώρο αυτό.
Φιλιά!
Υ.Γ Lyriel και μένα μου άρεσε πολύ το κομμάτι αυτό. Επεσα τυχαία πάνω του ψάχνοντας στο youtube... δεν το ήξερα.
Οσο για τους Υδροχόους πάντα είχα μια πολύ ιδιαίτερη σχέση...
Μαζί δεν κάνω και χώρια δεν μπορώ ένα πράγμα :)))
To σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν έχω βαρεθεί δίπλα σε Υδροχόο!
Καλημέρα κοριτσάκι μου
ΑπάντησηΔιαγραφήπολλά χρόνια περάσαν τρέχοντας, μόνο τρέχοντας,
χωρίς αναζήτηση, αναρωτήθηκα κάποια στιγμή γιατί, τι
ήθελα να προλάβω και απάντησα... όλα ...
τελικά όταν πάτησα φρένο άρχισα να βρίσκω εμένα,
άρχισα να ανοίγω τα παράθυρα όπως το λες για να μπει
το αύριο... πολύ μου αρέσει και το τραγούδι , να είσαι
καλά Λιακάδα μου
πολλά πολλά φιλιά και Καλή μας Εβδομάδα :))
όμορφη ανάρτηση!
ΑπάντησηΔιαγραφήπολύ όμορφο τραγούδι!
αυτό που λέω πάντα είναι ότι ο χρόνος ειναι αδίστακτος!!
καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα!!
φιλακιαααααα
''Τρέχεις να προλάβεις να ζήσεις''...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜέχρι να καταλάβουμε, οτι η ζωή ξεκινά, όταν σταματούμε το τρέξιμο, στεκόμαστε στην ακινησία, και την αφουγκραζόμαστε...
Τότε θα έρθει να μας ψιθυρίσει τα μυστικά της.. :-)
Όπως λέω: ''Απο τότε που άρχισα να ταξιδεύω μέσα μου μονάχα, κι έμεινα ακίνητη στην έξω μου ζωή, έκανα τα πιο μεθυστικά, τα πιο μακρινά μου ταξίδια'' (http://apostagmatakardias.blogspot.com/2012/02/blog-post_06.html)
Καλή σου μέρα Λιακαδίτσα~!!!
Τελικά όλοι κολλήσαμε με το τραγουδάκι...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλπίζω να ξεκολλήσουμε ομως απ'αυτούς τους φρενήρεις ρυθμούς που δε μας αφηνουν να ζήσουμε το κάθε μας βήμα... που δε μας αφήνουν να προλάβουμε να ρίξουμε μια ματιά μέσα μας πριν ρίξουμε γύρω μας...
Ελπίζω να έλθουν καλύτερες μέρες για όλους... γιατί δε ξέρω για σας αλλά εγώ δε την παλεύω...
Φιλιά!
Τελικά, μόνο οι χελώνες ξέρουν να ζουν...
ΑπάντησηΔιαγραφήAπό σήμερα κι εγώ! :)
Διαγραφήτο παρόν είναι οι στιγμές μας
ΑπάντησηΔιαγραφήκι αυτές είναι μοναδικές και ανεπάληπτες..
τις ζούμε ή τις χαραμίζουμε χαρίζοντάς τες σε ένα παρελθόν γνώριμο και μη αναστρέψιμο και σε ένα άδηλο μέλλον;
όσο για το μέλλον..
άστο στον χρόνο του..
το Τ Ω Ρ Α μετράει..
κι αυτό φτιάχνει το όποιο μέλλον μας
φιλί καλησπέρας
Kάθε φορά που γράφεις δεν έχω τίποτα να σχολιάσω γιατί με καλύπτεις απόλυτα...
ΔιαγραφήΚαλό βράδι ανιμάκι! :)
τώρα γελάει ο Βέγγος με εμάς...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι εμεις γελάμε καλέ μου... με τα χάλια μας!!
ΔιαγραφήEυτυχισμένοι όσοι το ανακαλύπτουν ...έστω και αργά......
ΑπάντησηΔιαγραφήΛιακάδα μου (που είσαι τόσο καιρό και έχεις αφήσει την συννεφιά και αλωνίζει??)...πρέπει να πονέσεις ...να νιώσεις...και τον πόνο τον αποφεύγουμε...
Κάνω ναζάκια και τερτίπια πολλά δε το'χεις καταλάβει?
ΔιαγραφήΜετά από παρατεταμένες συννεφιές και περίοδο βροχών θα είναι πιο πολυπόθητη και πιο αναγκαία η παρουσία μου... ;)