26-3-1998

Oι μέρες τον τελευταίο καιρό κυλούσαν βασανιστικά αργά...
Ενα μήνα έκλεινε στο νοσοκομείο και ήξερε καλά ότι αυτή ήταν η τελευταία βόλτα του εκεί...
Εκείνος δηλαδή το ήξερε γιατί εκείνη δε μπορούσε ακόμη να το χωνέψει...
Οι γιατροί τους διαβεβαίωσαν πως δεν υπηρχε γυρισμός σε τούτο το ταξίδι... κάθε ελπίδα ήταν πια μάταιη... και κάθε μέρα που περνούσε αφηνε πάνω στον καθένα τους τα επώδυνα σημάδια της.
Εκείνη δε μπορούσε ακόμα να το πιστέψει...
Οταν πριν από 10 χρόνια διέγνωσαν την ασθένειά του εκείνη την υποτίμησε... δεν την είχε καταλάβει καλά - δεν ήθελε να την καταλάβει καλά... μια εργατική ασθένεια της είπαν... ένα ακόμη αναπνευστικό σκέφτηκε... δεν είναι δα και καρκίνος!
Οταν της είπανε ότι απ'αυτό δεν υπάρχει γυρισμός ακόμη και τότε δε το πίστεψε... 5 χρόνια μετά τη διάγνωση εκείνος σα μικρό παιδί τα καλοκαίρια εξακολουθούσε να κάνει τις αγαπημένες του κωλοτούμπες μέσα στο νερό... μόνο που τώρα δεν έκανε 12 συνεχόμενες αλλά μόνο 6....
Εντάξει... μη τα θέλουμε όλα δικά μας... είναι κι 70 χρονών άνθρωπος... μια χαρά για την ηλικία του... αλλοι δεν κάνουνε ούτε μια σκεφτόταν...
Μα η ασθένεια αργά αλλά σταθερά κέρδιζε έδαφος και την εβγαζε ψεύτρα...

Τις τελευταίες ημέρες εκείνος είχε πάψει να έχει την διαύγεια πνεύματος που είχε μέχρι τώρα...
Τα γαλάζια του μάτια ήταν πια θολά και πιο ξεθωριασμένα από ποτέ...
Σαν από αντίδραση τα λευκά του μαλλιά φάνταζαν πιο όμορφα και πιο ασημένια από ποτέ...
Ολο και πιο συχνά βυθιζόταν σε λήθαργο... όλο και πιο συχνά έμοιαζε να μην έχει επαφή με το περιβάλλον...
Τα ποιήματα που της έγραφε και που τα έβρισκε κάθε μέρα να την περιμένουν στο μικρό του μπλοκάκι που με επιμέλεια έκρυβε στο κομοδίνο του, έπαψαν να αυξάνονται... Οι συστηματικές ασκήσεις μαθηματικών που έκανε για να διατηρεί το μυαλό του ζωντανό έπαψαν πια να γίνονται...
Μέρα τη μέρα ταξίδευε σε άλλο τόπο ... έχανε τις μέρες... τις ώρες...
Εκείνη κάθε μέρα μετά τη δουλειά πήγαινε κοντά του μέχρι το βράδι... του χάϊδευε στοργικά το γεμάτο φακίδες χέρι και αντάλασσασε μαζί του τα τυπικά της μέρας... (πως τα πήγε στη δουλειά της ... τι είπανε οι γιατροί ότι είναι θαύμα που ακόμα ζει με το 90% του πνεύμονα κατεστραμένο... απορούσαν πως ανέπνεε...)
Κάποια βράδια έμεινε μέσα μαζί του για να μην βάλουν γυναίκα ξένη...
Δε την πείραξε... Ηθελε να του σταθεί...Ηθελε να'ναι κοντά του...
Κοντά στον άνθρωπο που την δίδαξε να'ναι στοργική με τα ζώα... να αγαπάει τη φύση... να ασχολείται με την κηπουρική... με τον άνθρωπο που την είχε μάθει να κολυμπάει...
Το κενό που υπήρχε στη σχέση της με τη μητέρα της το αναπλήρωνε εκείνος...
Εκείνος ήταν και μάνα και πατέρας μαζί...
Θυμήθηκε πόσο συνδεδεμένοι ήτανε... σαν μια λεπτή κόκκινη κλωστή τους είχε ενώσει από τη γέννησή της και αν πονούσε κάποιος ο άλλος το καταλάβαινε... οπως εκείνο το απόγευμα που ένιωσε ξαφνικά έναν πολύ οξύ πόνο στο δεξί αντίχειρα και κατάλαβε... όταν επέστρεψε εκείνος σπίτι απλά επιβεβαιώθηκε βλέποντας το τραυματισμένο του χέρι...
Την ώρα που σκεφτόταν αυτά της έκανε νόημα ότι θέλει οξυγόνο...λίγα λεπτά αργότερα αρχισε να ψιθυρίζει κάτι ακατάληπτο... έσκυψε κοντά του μα δεν καταλάβαινε...εκείνος έβγαλε τη μάσκα και της είπε ξυπνώντας μέσα στο λήθαργό του:
- Ξέρεις τι μέρα είναι σήμερα?
- Τι μέρα?
- Σήμερα είναι τα γενέθλιά σου...
......................................................
Εκπληκτη δεν ήξερε τι να απαντήσει...
Εκεί έχει ένα κενό μνήμης...Το μόνο που θυμάται ότι βούρκωσε και βγήκε έξω για να μην δει τα δάκρυά της... Δε θυμάται ούτε τι άλλο της είπε... ούτε τι άλλο είπε εκείνη... Και δεν είχε σημασία πια...
- Φύγε παιδάκι μου... πήγε 11 η ώρα πια! Πήγαινε να ξεκουραστείς, έχεις δουλειά αύριο της είπε η μητέρα της... Θα μείνω εγώ κοντά του...
Εφυγε εξαντλημένη... ούτε θυμάται πως οδήγησε με τα μάτια πρησμένα από το κλάμμα...
Ούτε ξερει πως κατάφερε να φτάσει...
Επεσε στο κρεββάτι μα ύπνος δεν την έπαιρνε...
Κάποια στιγμή ενώ λαγοκοιμόταν άκουσε τη φωνή εκείνου να την καλεί...
Αναψε το φως του κομοδίνου... είδε το ρολόι...1:11...
Οταν ακουσε το τηλέφωνο να χτυπάει ήξερε...
- Ελα από δω παιδί μου... Ο πατέρας σου δεν είναι καλά...
Εκείνος όμως είχε ήδη φύγει... και εκείνη το ήξερε ότι κι αν της έλεγαν........