Ερωτας είναι η πείνα...

Υπάρχει – ή μήπως το επινόησα – ένα ανατολίτικο παραμύθι :

Ένα πριγκιπόπουλο, αγαπούσε μια όμορφη.

Κάθε βράδυ τρύπωνε κρυφά στον οντά της και ρουφούσε τους χυμούς της όλη νύχτα, μέχρι το πρωί που έφευγε χορτασμένος, για να γυρίσει το άλλο βράδυ.
Ενα πρωί, καθώς γυρνούσε στο παλάτι του, μια σκέψη πέρασε από το νου του και τον κατατρόμαξε.

Κι αν κάποια στιγμή, αυτή η υπέροχη φωτιά, που άναβε κάθε σούρουπο μέσα του, καταλάγιαζε? Αν το χόρτασμα του πόθου του γινόταν μόνιμο? Ο Ερωτας είναι η πείνα, όχι το χόρτασμα! «Πεινώ για το κορμί σου» της έλεγε...
Ετσι άρχισε να αραιώνει τις επισκέψεις στον οντά της κοπέλλας...

Τις νύχτες τριγυρνούσε λιγωμένος, τρελός από πόθο, και μονάχα όταν δεν άντεχε άλλο το μαρτύριο, χωνόταν στο ζεστό της κρεβάτι.... "σε επιθύμησα" της έλεγε...
Εκείνη από μέσα της έλεγε "μου λείπεις"... πίστεψε δε πως το πριγκιπόπουλο, κάπου αλλού μοίραζε το πάθος του, γι’ αυτό και την απέφευγε. Τον παραμόνεψε και τον είδε να βγαίνει από το σπίτι μιας όμορφης γητεύτρας, σιγουρεύτηκαν τα μάτια της για την προδοσία του, ανέβηκε σ’ ένα βράχο και μην αντέχοντας τον πόνο και την απόρριψη γκρεμοτσακίστηκε.
Ο τρελός, πήγαινε στη γητεύτρα, για να του φτιάξει φίλτρα μαγικά, που θα κρατούσαν τη φωτιά του αναμμένη, για πάντα !!..............