Σήμερα, για ακόμη μία φορά συνειδητοποίησα πόσο κακός μπορεί να γίνει ο κόσμος…
Υπάρχει τόση κακία εκεί έξω, που ώρες ώρες τρομάζω…
Δε μπορούμε να μην ξεσπάμε την κακία μας και τα κόμπλεξ μας στα ανυπεράσπιστα ζώα?
Δε μπορούμε να δείξουμε λίγη συμπόνοια στους αδύναμους?
Δεν μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά του άλλου?
Γιατί πρέπει να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα?
Εμείς είμαστε τέλειοι?
Νομίζω πως όλα μπορώ να τα αντιμετωπίσω.
Όλα, εκτός από δύο, την αχαριστία και την κακία.
Με γονατίζουν…

Θεέ μου, όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω… καλή…