Καρδιά μοιρασμένη στα δυο

Στους αγαπημένους μου δε μου αρέσει να κάνω εκπτώσεις συναισθημάτων και η συναισθηματική μιζέρια είναι κάτι που με απωθεί…

Γι’ αυτό και πιστεύω στην απόλυτη αφοσίωση που μπορεί να σου γεννήσει η μια και μοναδική Αγάπη δικαιώνοντας την Στιγμή μέσα στον Χώρο και το Χρόνο. 

Η μαγκιά απέναντι στο κορεσμένο και το επαναλαμβανόμενο είναι να το αντιμετωπίζεις κάθε φορά με νέα άποψη και οπτική. 
Να πεθαίνεις και να γεννιέσαι μέσα από αυτό (γιατί ως γνωστόν η τριβή με κάτι το συγκεκριμένο πολλές φορές μας καίει κυριολεκτικά και μεταφορικά)

Τοτε όμως, ίσως είναι και η πιο ευάλωτη στιγμή για το ζευγάρι… 
Γιατί μπορεί τα τελευταία 20 χρόνια να κοιμάσαι και να ξυπνάς με τον ίδιον άνθρωπο στο κρεββάτι σου, να μοιράζεσαι μαζί του τις πιο ενδόμυχες σκέψεις σου αλλά να συνειδητοποιείς ότι το μόνο που μοιράζεσαι με εκείνον είναι αυτά τα ολίγα και ότι η MIΣΗ καρδιά σου σου καιρό τώρα είναι κάπου αλλού…

Και αν μέχρι τότε πίστευες ότι η καρδιά σου έχει χρώμα κόκκινο μπορεί ξαφνικά να δείς ότι είναι μισή κόκκινη, μισή πράσινη… σαν το μεγάλο ντέρμπυ…και συ εκεί στις κερκίδες απλός θεατής να μην ξέρεις ποιος θα βάλει το νικητήριο γκολ…να μένεις με την αγωνία μέχρι το τέλος…
 

Γαμώτο!! Μέχρι τώρα ήξερες ότι μια πορτούλα έχει η ζωή και την κλείδωνες καλά καλά και να που ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι η ζωή εκτός από μια πορτούλα έχει και ένα παραθυράκι από όπου μπορεί να χωρέσει κάποιος άλλος καλός (γιατί ως γνωστόν όλοι οι καλοί χωράνε…) Κλειδώνω κι αμπαρώνω κι ο κλέφτης είναι μέσα (που λέει και η λαϊκή παροιμία) … Σα να έχεις βάλει firewall και ανακαλύπτεις ένα Trojan μέσα στο σύστημά σου…

Ναι είναι εκεί και σε κοιτάει και δεν ξέρεις αν είναι αληθινός ή απλά μια fata morgnana… Δεν ξέρεις τι να κάνεις…πως να φερθείς...
 

Μεταξύ μας, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να είσαι μεγάλος "καλλιτέχνης της ζωής" για να μπορείς να αγαπάς δύο ανθρώπους ταυτόχρονα.  Κι αν το δούμε και θρησκειολογικά δε νομίζω ο Χριστός να έβαλε όρια στην Αγάπη που έχουμε μέσα μας και να είπε ότι πρέπει να την δίνουμε ΜΟΝΟ σε έναν...
Οκ... κι εγώ προτιμώ να αγαπάω μόνο έναν και να με αγαπάει επίσης μόνο ένας ξέρουμε όμως πάντα ποιος μας αγαπάει; (γιατί λυπάμαι που σας το λέω τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο απλά... τουναντίον, έρχονται στιγμές που περιπλέκονται αφάνταστα...)

Η μήπως ορίζουμε εμείς ποιον θα αγαπήσουμε? Από άλλον περιμένεις να σε διεκδικήσει και άλλος σε διεκδικεί… Άλλος πιστεύεις ότι θα κάνει τη βλακεία και άλλος την κάνει…Και συ εξακολουθείς να πατάς στις μύτες των ποδιών ακροβατώντας πάνω σε αυτή τη Red Thin Line…μην ξέροντας πότε θα συμβεί το κακό… Πότε θα επέλθει το μοιραίο…

Τι λέτε εσείς? Μπορεί η καρδιά μας, η ψυχή μας να είναι μοιρασμένη στα δυο? 
Η απλά όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι του μυαλού?

Kλείνω τα μάτια κι εύχομαι να'ναι μόνο ένα όνειρο που μόλις ξυπνήσω θα χαθεί...