Στο ακουσμα αυτό ένα μειδίαμα χαράχθηκε στο πρόσωπό της... χωρίς τη δική της συμμετοχή... το βλέμμα της απλανές, κρεμασμένο ανάμεσα στο πουθενά και στο μηδέν, στάθηκε για λίγο μετέωρο πάνω στο τραπέζι, στο φλυτζάνι με το αγαπημένο της τσάι που είχε παραγγείλει κάποιος άλλος από πριν για κείνη...
Σηκώθηκε ήρεμα να φύγει...δίχως να ρίξει το βλέμμα της πάνω του... ίσως από φόβο... ίσως από σύνεση... κανείς δε θα το μάθει...
Το χέρι του δυνατό κι αποφασιστικό την σταμάτησε απότομα... λες και το ήξερε και την περίμενε... λες και ήταν σε εγρήγορση όση ώρα εκείνη "κοιμόταν"... όση ώρα εκείνη είχε βυθίσει τα συναισθήματά της σε λήθαργο...
Το χέρι της ήρθε εξίσου εντονα κι αποφασιστικά στο πρόσωπό του για να τον αφήσει άναυδο να την κοιτά να φεύγει...
Kαι έτσι το πήρε το μάθημά του...
Το βαθύτερο "σ'αγαπώ" δεν είναι αυτό που λες κοιτώντας κάποιον στα μάτια... αλλά κοιτώντας την πλάτη του όταν εκείνος φεύγει...
Σωστή κίνηση
ΑπάντησηΔιαγραφήσυμφωνώ απόλυτα...
Γυρίζουμε την πλάτη σε ότι μας πλήγωσε και τους δείχνουμε την απαξίωσή μας στην συμπεριφορά τους , δεν υπάρχει καν λόγος για εξηγήσεις, εκείνοι γνωρίζουν κοριτσάκι μου το γιατί!
Eίσαι μεγάλη δασκάλα τελικά. Εχεις δίκιο για το βαθύτερο σ'αγαπω!
ΑπάντησηΔιαγραφήOι άνθρωποι κάνουνε λάθη. Εσυ ήσουν νομιζεις αλανθαστη σε όλο αυτό; Οτι δεν είχες μεριδιο ευθυνης; Πρέπει να δίνεις ευκαιρίες στους άλλους ειδικα οταν το μονο που θελουν ειναι να σε κανουν ευτυχισμενη.
Υ.Γ Το χαστούκι αυτό ήτανε χάδι και λυτρωση :-)
Ομορφο και μελαγχολικό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο βαθύτερο σ' αγαπώ όταν εκείνος φεύγει;...
Χμμμ δεν είμαι τόσο σίγουρη.
Φιλάκια:)