Αγαπημένο μου ιστολόγιο μια ακόμη χρονιά γκρεμοτσακίζεται (ουστ στα τσακίδια να πάει!) και γω στο ξεκούμπισμά της
φέτος αρνούμαι πεισματικά να κάνω τον απολογισμό της… (δεν θέλω άλλωστε να
ψυχοπλακωθώ μιας και είμαι πολύ καλά τις τελευταίες μέρες…)
Προτιμώ να κάνω έναν απολογισμό ζωής… ξεκινώντας από αυτά
που ήθελα και τελικά αυτά που κέρδισα ή που μου χάρισε απλόχερα η ζωή… Είναι
απίστευτο δε πόσο πολύ έξω μπορείς να πέσεις στα σχέδιά σου όταν όλο το σύμπαν
συνωμοτήσει για να στα καταστρέψει… (είναι αυτό που λένε ότι όταν ο άνθρωπος
κάνει σχέδια ο Θεός γελάει…)
Ξεκινάμε λοιπόν…
Ηθελα να γίνω μπαλαρίνα… και έγινα βολλεϋμπωλίστρια… (ήταν
το μόνο ανέξοδο που μπορούσαν να μου προσφέρουν οι γονείς μου παρόλο που είχα
ταλέντο…)
Ηθελα να ολοκληρώσω σπουδές στο πιάνο όλα όμως συνηγορήσανε
στο να μη γίνει ποτέ αυτό… Ετσι τα μόνα «πλήκτρα» που τελικά κατέκτησα ήταν
αυτά του πληκτρολογίου όταν απέκτησα το δίπλωμα του τυφλού συστήματος
δαχτυλογράφισης.
Ηθελα να πάρω ένα δίπλωμα ανοιχτής θαλάσσης για να μπορώ να
κουμαντάρω μόνη μου ένα ιστιοπλοϊκό… το μόνο που μπορώ να κουμαντάρω από τα 18
μου είναι το αυτοκίνητό μου…
Ηθελα να μείνω Ν.Π με θέα τη θάλασσα και κατέληξα στα Β.Π
περικυκλωμένη από βουνά και δάση…
Ηθελα να πάω 4η Δέσμη και κατέληξα 3η
γιατί ήταν η μόνη που δεν είχε τα μαθηματικά που πάντα μισούσα… είναι γνωστό
ότι η τετράγωνη μαθηματική λογική και εγώ έχουμε μαλώσει από τότε που
προσπάθησα να την στρογγυλοποιήσω…
Ηθελα να γίνω δικηγόρος και ασχολήθηκα με το μάρκετινγκ και τις
δημόσιες σχέσεις…
Από τα ελάχιστα που κατάφερα να πετύχω είναι να μάθω ιππασία... Τωρα πια μπορώ να ιππεύω ελεύθερη καλπάζοντας και να απολαμβάνω αυτή την υπέροχη αίσθηση ελευθερίας που μόνο το άλογο μπορεί να σου προσφέρει...
Πριν προλάβει κανείς να συνωμοτήσει με το Κοέλιο για να μου
την πει ότι μάλλον δεν προσπάθησα αρκετά παρακαλώ να το ξανασκεφτεί, γιατί
εγώ και μόνο εγώ ξέρω πόσο κάηκα από την πολύ προσπάθεια και τέλος κατάλαβα ότι τελικά τον τελικό
προορισμό άλλος τον επιλέγει… Εμείς έχουμε μόνο τον έλεγχο του ταξιδιού… ποιο
μέσο θα χρησιμοποιήσουμε για το ταξίδι… ποια ταχύτητα θα επιλέξουμε, πόσες στάσεις θα κάνουμε στη διαδρομή και ποιο
δρόμο θα πάρουμε για να φτάσουμε στον προορισμό αυτό… τον προορισμό όμως που Άλλος
επέλεξε για μας…
Εχοντας αυτό ως επίγνωση, κλείνω τούτη τη χρονιά μαθαίνοντας
πλέον να παίρνω τα πράγματα όπως έρχονται προσπαθώντας για το καλύτερο με τη
γνώση πάντα της πεπερασμένης μου ελευθερίας και επιλογής. Δεν κυνηγώ πια
πράγματα απλά δέχομαι αυτά που έρχονται στα πόδια μου τόσο εύκολα κι αβίαστα λες
κι όλα αποκτούν ένα άλλο νόημα… ένα νόημα πέρα από το προφανές…
Οι αδυναμίες δεν κρύβονταν από τότε... πιπίλα στα 4.5 και περπάτημα ξυπόλητη! :))
Ο Κοέλιο να καθίσει στα αυγά του και οι κανόνες που πάνε αλαμπρατσέτα με τα τσιτάτα περί ζωής να πάνε στον αγύριστο !
ΑπάντησηΔιαγραφήΟύτε το Σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει αυτό που θέλουμε ... κάτι άλλο καθορίζει τα βήματά μας .
Η ουσία έχει να κάνει με το ταξίδι (την προσπάθεια δηλαδή) και όχι με τον προορισμό , είτε λέγεται Ιθάκη , είτε όπως αλλιώς λέγεται. Το ταξίδι μας δίνει ευχαρίστηση και γνώση Λιακαδάκι ...
Με το καλό να φύγει το 2012 και με το καλύτερο να μας έρθει το 2013 :))
Με το καλό να φύγει??
ΔιαγραφήΕίναι η πρώτη φορά που λέω αυτή την έκφραση: "στα τσακίδια"
Ποτέ στη ζωή μου δεν ενιωσα την ανάγκη να την χρησιμοποιήσω ... μέχρι τώρα...
Το ταξίδι λατρεύω Λεβίνα μου και συ το ξέρεις καλά... γι'αυτό και δεν αφήνω καμμιά ευκαιρία να πάει χαμένη... Ενα ταξίδι όνειρο για τη Φλωρεντία απομένει που κι αυτό κάποια στιγμή θα πραγματωθεί...
Καλημέρα Λιακαδίτσα μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΉσουν γλυκούλικη και ναζιάρικη μικρή!
Όσους απολογισμούς κι αν κάνουμε, πάντα μέσα μας θα βρίσκουμε ότι κάτι θα μας λείπει.Γι΄ αυτό κοιτάζω να ζω αυτό που είμαι κι αν μπορώ να το γιορτάζω!Η ζωή μας άλλωστε είναι τόσο σύντομη, που δε μας αφήνει να πλήττουμε ποτέ!
Καλό Σαββατοκύριακο!:)
Χαζό παιδί χαρά γεμάτο ήμουν...
ΔιαγραφήΤο μόνο που μου έμεινε είναι το νάζι και η θετική στάση πάνω στη ζωή...
Το γέλιο έγινε πια μειδίαμα... κάτι σαν το αινιγματικό και μυστηριώδες χαμόγελο της Τζοκόντα.
Μόνο όταν είμαι με αγαπημένους αφήνομαι να χαζολογώ και να γελώ... η μοναχικότητά μου λατρεύει το μειδίαμα, οι φίλοι το γέλιο μου.
Καλό Σαβ/κο και σε σένα γλυκιά μου! :)
Τελικά, είσαι...πηγή έμπνευσης! Η παραπάνω ανάρτησή σου ήρθε να μου θυμίσει...αυτό (http://onirokosmos-art.blogspot.gr/2012/12/blog-post_30.html), τη στιγμή που έψαχνα πως να παρουσιάσω κάποιες δημιουργίες. Σου αφιερώνω την ιστορία-παραμύθι που εξαιτίας σου επέλεξα (μη μου κλάψεις..πάλι, ε???) και σου εύχομαι χαμόγελο, δύναμη, αισιοδοξία, ελπίδα κι ακόμα καλύτερες μέρες...όνειρα κεντημένα με αστέρια κι ευτυχισμένες στιγμές...όμορφες διαδρομές και χρώματα...μαγεία και δημιουργικότητα για τον καινούριο χρόνο! Φιλί και γιορτινή αγκαλιά από το παλιοσκορπίνι σου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι γλυκιά ευχούλα!
ΔιαγραφήΤι όμορφο δώρο η αφιέρωσή σου... Σε ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου!
Φταίω εγώ μετά που έχω αδυναμία στα παλιοσκορπίνια?
Ευχομαινα πραγματοποιηθούν στο έπακρο όλες σου οι επιθυμίες τη νέα χρονιά...
Φιλάκια πολλά και μια μεγάλη ζεστή Λιακαδένια αγκαλιά! :)