Κλινική περίπτωση...

Την βλεπουμε συχνά τον τελευταίο καιρό γύρω μας...
Διότι, όπως και να το'κάνουμε στην Ελλάδα είμαστε και μούρη πρέπει να πουλήσουμε...
Και όπως ξέρουμε στην Ελλάδα ότι δηλώσεις είσαι...
Αλλος το παίζει απόφοιτος της γαλλικής και δε ξέρει παρα τα τετριμμένα, άλλος καλλιτέχνης που όμως αν του ζητήσεις να σου δείξει κάποιο έργο τέχνης του ποτέ δεν έχει κάποιο εύκαιρο... τι να πεις...! Κάνεις τουμπεκί και τα καταπίνεις...
Βάζεις όμως που βάζεις ταμπέλα στους άλλους άσε μάνα μου τον εαυτό σου να του βάλουν ταμπέλα οι άλλοι! Μονοφάης πολύ μας βγήκες!
Κομπάρσοι της ζωής, άνθρωποι που δεν μπορέσανε να είναι ποτέ πρωταγωνιστές γίνονται θιασάρχες σε ένα θέατρο παραλόγου... που στο τέλος καταλήγει να'ναι φτηνή σάτυρα ή επιθεώρηση...

Η συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη  με την ιδιότητα του ψυχολόγου, έχει άποψη επί του θέματος και την καταθέτει σε ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διάβασα φέτος το καλοκαίρι το "Ο παλιάτσος και η Ανιμα"

".... Οι ψυχολόγοι μετρούν σαν τεράστιο το μόχθο να φτιάχνεις, και ιδίως να συντηρείς ένα προσωπείο σου. Τα νευρωσικά άτομα με τα χρόνια δείχνουν ιδιαίτερα καταβεβλημένα στο πρόσωπο, στο σώμα, στις όλο πιο αφύσικες, στυλιζαρισμένες χειρονομίες και κινήσεις...

Το να παραποιεί κανείς τα αισθήματά του ενσυνείδητα, προκειμένου να περάσει στους άλλους μια εικόνα όπως τον εξυπηρετεί ή όπως τον κολακεύει είναι πρόβλημα ηθικό ή καλύτερα πνευματικό, είναι υποκρισία. Το να παραποιεί όμως αυτό που αληθινά αισθάνεται σε τέτοιο βαθμό και βάθος ώστε να το πιστεύει έτσι παραλαγμένο και ο ίδιος είναι ψυχοπαθολογία.

...Μ'αυτά και μ'αυτά, χάνουμε το πολυτιμότερο κέντρο της ύπαρξής μας, το πρόσωπό μας. Αγωνιζόμαστε να καλύψουμε το κενό, το χάσμα, με προσωπεία. Δανεικά ψευδοπρόσωπα, εργαλεία όχι ζωής αλλά εξυπηρέτησης παθών. Πρώτα των άλλων, σύντομα και των δικών μας.

Εχει τεράστια αξία για την ψυχική ισορροπία να γνωρίζουμε τις αληθινές επιθυμίες μας. Να τολμάμε να δεχτούμε το τι θέλω. Να ακούμε τα πιο βαθιά γνήσια θέλω μας, όσο κι αν μας φοβίζουν ή δε μας κολακεύουν, και όσο κι αν δεν συμφωνούν με τις αξίες μας, την ηθική μας, τα πιστεύω μας. 
Ας μας δυναμώνει στην κατάδυση προς τον βυθό των επιθυμιών μας μια μεγάλη αλήθεια που απενεχοποιεί: Δεν είμαστε υπεύθυνοι για τα αισθήματά μας, είμαστε υπεύθυνοι μονάχα για το τι θα τα κάνουμε μετά... αφού τα δούμε...

Ο εαυτός, το βαθύ εγώ -όχι ως εγωισμός αλλά ως αληθινή προσωπικότητα- εκφράζεται και φανερώνεται με επιθυμίες. Είναι αδύνατον να φτάσουμε στη γνωριμία του, στη συμφιλίωση μαζί του, στην αυτογνωσία, ακόμα και στη γνήσια ηθική στάση, στο ήθος αν δεν ακούσουμε πρώτα τις επιθυμίες μας. Αλλο το πως θα τις χειριστούμε έπειτα, ποιες απ'αυτές θα ικανοποιήσουμε και ποιες θα αρνηθούμε. Ποιες θα βάλουμε στόχο και ποιες θα θυσιάσουμε για κάτι άλλο ανώτερο για μας...
Εκεί άλλωστε παίζεται και το μεγαλύτερο παιχνίδι της ενηλικίωσης, της ωρίμανσης και της ανάπτυξης. Στο τι θα κάνουμε με τις επιθυμίες που όμως οφείλουμε πρώτα να γνωρίσουμε, ώστε να αξίζουν και οι κατοπινές επιλογές μας. Αν ο εαυτός μας παραμείνει ξένος θα καταντήσει εχθρός.
Οι αρχαίοι Ελληνες όπως ξέρουμε ταύτιζαν τη λέξη εχθρός με τη λέξη ξένος.
Η γνωριμία με τον αληθινό μας εαυτό περιέχει πάντα οδύνη και μόχθο...
... Το να εφευρίσκεις, να χτίζεις και ακόμα χειρότερα, να συντηρείς προσωπεία, ψευδοεαυτούς και μάσκες είναι μια  απίστευτα κοπιώδης και στρεσογόνα εργολαβία. Καταναλώνει όπως είπαμε, τεράστιο άγχος.
... ακόμα και τα ζωτικά ψέματα στο πέρασμα του χρόνου γίνονται ψέματα θανάσιμα. Το στημένο παιχνίδι γρήγορα χάνεται. Και τότε περιφέρεσαι νεκροζώντανος, μπερδεμένος, πλάνης, εξόριστος από τον παράδεισο του αυθεντικού, με το ίδιο ακριβώς προπατορικό αμάρτημα ξανά και ξανά και πάντα: της βλακείας του να θεοποιείς τον εαυτό σου και να μην παραιτείσαι με τίποτα απ'τη βλακεία σου....."

Κατάλαβες τώρα φίλε μου?
Πετάει ο γάιδαρος? Πετάει! (δε λέμε όχι σε μερικούς...)
Σ'αυτούς που παίρνουνε μέρος σε τούτον τον παραπλανητικό και δια βίου αγώνα...
Κουτά επηρμένος αγώνας, σαν τα κουβαδάκια στην άμμο που με λίγο μέσα τους θαλασσινό νερό προσποιούνται τον ωκεανό............... χάρτινα καραβάκια που πιστεύουνε ότι είναι γαλέρες...
Με τούτα και με κείνα που σκέφτομαι απόψε με έπιασε γέλιο νευρικό... :)))
Kαι ναι... αν νομίζεις ότι είσαι βασιλιάς είσαι (σου χαλάω εγώ χατήρι?) και σου υποκλίνομαι και αφιερώνω στην μεγαλειότητά σου το παρακάτω λαλάκι.

Υ.Γ Αντε και με το Oscar!