Μίρλαααααα....

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει αλλά τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να γκρινιάζει πολύ...
Να παραπονιέται πολύ...
Να χαλιέται με πολλά και διάφορα...
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε μου άρεσαν τα επιτηδευμένα πράγματα ...
Δε μου άρεσαν οι κουρεμένοι σε σχήμα καρδιάς ή πυραμίδας θάμνοι όπως δε μου άρεσαν και τα κρεπαρισμένα και με λακ κολλημένα μαλλιά... ή οι κυριούλες που κρατάνε στη θάλασσα το κεφάλι έξω από το νερό για να μη χαλάσουν το μαλλί και να μη ρυτιδιάσουν από το αλάτι...
Θεωρώ και στην μια και στην άλλη περίπτωση ότι έχουμε να κάνουμε με κακοποίηση της φύσης...
Γιατί πως να το κάνουμε ρε παιδιά, οι θάμνοι δεν είναι στο φυσικό τους σχήμα όταν είναι σε σχήμα Τουϊτυ (ναι το έχω δει κι αυτό εδώ στην Κηφισιά)... ούτε βέβαια το γυναικείο μαλλί θεωρώ ότι είναι στα καλύτερά του όταν αντί να είναι στιλπνό και απαλό στο άγγιγμα να είναι σα φωλιά χελιδονιού την Ανοιξη ή σαν πινιάτα που θέλει πολλές ώρες χτυπήματος για να σπάσει.
Οσο για το στεγνό μαλλί στη θάλασσα τι να πω? Είναι σα να θέλεις να κάνεις σέξ και πριν να έχεις τον άλλον στην απολύμανση με betadine. Μου τη δίνουν οι αποστειρωμένοι  και οι "στημένοι" άνθρωποι...
Ναι εντάξει ...! Γκρινιάζω!... σας προειδοποίησα...
Μάλλον είναι που βλέπω το καλοκαίρι να φεύγει και τα σύννεφα να αυξάνουν στον ουρανό.
Ισως είναι κι οι προσδοκίες που'χα σε κάποια θέματα που έμειναν προσδοκίες...
Παρόλ'αυτά νιώθω δυνατή και κατασταλαγμένη γιατί τούτη τη χρονιά έβαλα μπρος δυο μεγάλες μου αγάπες: Tην ζωγραφική και την κολύμβηση.
Είπα φέτος ξεκινώντας τη σεζόν να κάνω έτσι για αλλαγή κάποια πράγματα που πάντα είχα όνειρο να κάνω. Κάποια πράγματα ΓΙΑ ΜΕΝΑ έτσι για αλλαγή...
Γιατί πολύ την είχα αφήσει την Λιακάδα πίσω... και το μοναδικό μέρος που ασχολιόμουν μαζί της ήταν εδώ σε τούτο το μπλογκ που την άφηνα να ξε-μπλογκάρει τις σκέψεις της...
Ζωγραφική πάντα ήξερα αλλά ήμουν αυτοδίδακτη, τώρα με το μάθημα στο δήμο θα μάθω τα υλικά και τις τεχνικές... και επιτέλους θα αποχτήσω αυτοπεποίθηση και θα δικαιώσω τη Λεβίνα που μου λέει ότι είμαι καλή και δε πρέπει να αφήνομαι... και να μη φοβάμαι...
Οσο για τη κολύμβηση... φέτος το καλοκαίρι έκανα τα λιγότερα μπάνια από ποτέ (10 τον αριθμό) οπότε μου μείνανε απωθημένο, άσε που με τα ουζάκια με τις φιλενάδες και τα τραπεζώματα στο σπίτι πήρα κάποιο βάρος, ευκαιρία να το χάσω...
Και όταν μιλώ για απωθημένο μιλάμε για εμμονή... (ξέρουνε μερικές τι σημαίνει...)
Γιατί όταν δεν μπορείς να πας πουθενά και τη βγάζεις στην ταράτσα με ντουζάκια και μπουγέλα κι από κάτω ο γείτονας του ισογείου έχει πισίνα και δεν μπαίνει ούτε μια φορά τη βδομάδα τις τρώς τις κοτσίδες σου... κι ενίοτε σου'ρχεται να πηδήξεις από τον δεύτερο μέσα στην πισίνα, να λαδώσεις την φιλιπινέζα να σ'αφήνει να τη χρησιμοποιείς όσο λείπουνε διακοπές ή να πιάσεις γκόμενο το γείτονα που'ναι παντρεμένος και τι σου φταίει η γλυκυτάτη σύζυγος που'χεις εσύ εμμονή με το νερό εεεε??!!
Γιατί όταν μένεις πίσω στο σπίτι για να βγάλεις λεφτά και οι υπόλοιποι της οικογένειας διακοπάρουν θες από κάπου να κρατηθείς βρε αδελφέ... Ενα μπάνιο να στανιάρεις... Και περιμένεις πότε η φίλη θα σε πάρει τηλέφωνο να πας παραλία γιατί μόνη δε παίζει... είσαι ευαίσθητη και θα καείς στην πλάτη....
Και η φίλη που σου έταζε λαγούς με πετραχείλια ολο το χειμώνα και πολλά υποσχόμενες παραλίες δεν παίρνει... και συ το ρίχνεις στα βιβλία... πολλά βιβλία...
Ναι ξέρω... πάλι γκρινιάζω...
Είναι κι αυτή η κριση που δεν ξέρω μεχρι πότε θα μπορούμε να πληρώνουμε το στεγαστικό... κι από τη μια στιγμή στην άλλη δεν ξέρω αν θα έχουμε σπίτι...
Οκ οκ το βουλώνω... υπάρχουν και χειρότερα.... το ξέρω!
Μπορεί όμως αυτός ο χειμώνας να μην είναι τόσο "βαρύς"?