Ζαχίρ...

Η διαδικασία επιλογής ενός βιβλίου ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο…
Αλλος δίνει σημασία στο εξώφυλλο… άλλος στον εκδοτικό οίκο… κάποιος τρίτος κυνηγά τις κριτικές φίλων και γνωστών ή βιβλιοκριτικών…
Προσωπικά έχω αναπτύξει έναν δικό μου ιδιαίτερο κώδικα επικοινωνίας μ’αυτά.
Τα χαϊδεύω, τα μυρίζω, τα ξεφυλλίζω και διαβάζω ένα τυχαίο απόσπασμα για να πάρω μια ιδέα…
Η μέθοδος αυτή ποτέ δε με απογοητεύει…
Βέβαια για μένα ισχύουν και ΟΛΑ τα παραπάνω…
Και σχεδόν πάντα κάπως έτσι επιλέγω βιβλίο.
Λέω σχεδόν γιατί είναι κάποιες φορές που πρέπει να είμαστε προσεχτικοί όταν μπαίνουμε σε ένα βιβλιοπωλείο.
Να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές… Γιατί πολλές φορές τα βιβλία μας μιλούν… μας κάνουν σινιάλο... ενίοτε μας κλείνουν και το μάτι από το ράφι εκεί ψηλά που και να ήθελες ποτέ δε θα τα έβλεπες...
Κάποια απ’αυτά καταφέρνουν και μας υπνωτίζουν χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος.
Αυτό δε το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν βρεθείς με ένα βιβλίο στο χέρι και κοιταζόσαστε σα να είστε εξωγήϊνοι…
Εσύ το ζυγίζεις στα χέρια… και αναρωτιέσαι τι στο καλό σου ήρθε και το αγόρασες αφού είχες βάλει άλλο στο μάτι… και κείνο την ίδια στιγμή μιλάει στην ψυχή σου… χωρίς καν να το έχεις ξεκινήσει… Bλέπετε καλός ο Κοέλιο αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη υπερτιμημένος... Οι παπαρολογίες του τύπου "όλο το σύμπαν συνομοτεί να αποχτήσεις αυτό που θες" για μένα είναι εκτός από χαζές ΚΑΙ τετριμμένες!

Τι είναι όμως το Ζαχίρ (Ζαϊρ προφέρεται..)
Ο συγγραφέας μας εξηγεί λίγο πριν την εισαγωγή του τι σημαίνει, παραθέτοντας την άποψη ενός άλλου συγγραφέα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες…
"… Η έννοια του Ζαϊρ προέρχεται από την ισλαμική παράδοση και εκτιμάται ότι γεννήθηκε περίπου τον 18ο αιώνα.
Ζαϊρ στα Αραβικά σημαίνει ορατός, παρών, αδύνατο να περάσει απαρατήρητος…
Είναι κάτι ή κάποιος που όταν έλθουμε σε επαφή μαζί του, καταλήγει να απασχολεί λίγο λίγο τη σκέψη μας σε σημείο
ώστε να μη μπορούμε πια να συγκεντρωθούμε σε τίποτα άλλο… οδηγώντας σε έτσι στην αγιοσύνη… ή στην τρέλλα…"


Αυτή τη φορά ανοίγοντάς το τυχαία έπεσε στη σελίδα 166 σε αυτό το κείμενο:

- Θέλεις να με ρωτήσεις αν παρά την αγάπη μου για την Εστέρ, μπορώ να αγαπάω και σένα?
- Δε θα τολμούσα να κάνω αυτή την ερώτηση, γιατί η απάντηση μπορεί να μου καταστρέψει τη ζωή.
- Θέλεις να μάθεις αν η καρδιά ενός άντρα ή μιας γυναίκας μπορεί να έχει αγάπη για πάνω από έναν άνθρωπο?
- Αφού αυτή η ερώτηση δεν είναι τόσο άμεση όσο η προηγούμενη, θα ήθελα να μου απαντήσεις.
- Πιστεύω ότι μπορεί.  Εκτός κι αν κάποιος απ’αυτούς μεταμορφωθεί σε…
-…. Ζαχίρ.. Θα παλέψω όμως για σένα, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.  Ενας άντρας που μπορεί να αγαπήσει μια γυναίκα όπως αγάπησες – ή αγαπάς – εσύ την Εστέρ αξίζει τον σεβασμό και την προσπάθειά μου.  Και προς το παρόν για να σου αποδείξω ότι θέλω να σε έχω δίπλα μου, για να δεις πόσο σημαντικός είσαι για τη ζωή μου θα κάνω αυτό που μου ζήτησες, όσο παράλογο κι αν φαίνεται: Θα μάθω γιατί οι γραμμές του τρένου απέχουν μεταξύ τους 4 πόδια και 8.5 ίντσες.

 Εντάξει δεν τρελλάθηκα αλλά η ώρα κύλησε πολύ ευχάριστα.