Ομορφιά στα μάτια...

(Ηλιοβασιλέματα από τη βεράντα του σπιτιού μου)

 (Η νέα μου φίλη που ξέρει το δρομολόγιό μου και εμφανίζετε πάντα την ίδια ώρα στο ίδιο σημείο για να την ταϊσω)

(Μια αποχαιρετιστήρια για το καλοκαίρι βραδιά στη βεράντα μου)

(Μια νέα έμπνευση για σαλάτα που έκανα με πολύ αγάπη)

(ένα από τα πανέμορφα δωράκια που μου στέλνετε... Αυτό είναι της Lysippe)

( O Kαρφουράκης και η Cookie σωθήκανε από βέβαιο θάνατο και τώρα μεγαλώνουν στο σπίτι σαν αδελφάκια ελπίζοντας να βρεθεί κάποιος να τα υιοθετήσει...)

(το βιολογικό μου ταρατσομποστανάκι ...)

(Tα έργα της φίλης μου Λεβίνας)

(μια ταπεινή Εcheveria που με τίμησε με τα σπάνια άνθη της)

Θα αναρωτιέστε βέβαια προς τι όλο αυτό...

Είναι που τελευταία βρίσκω παντού γύρω μου την ομορφιά...

Σε πράγματα μικρά κι ελάχιστες στιγμές...

"Ε και?"  Θα πείτε... "Και τι μ'αυτό"?

Υπο κανονικές συνθήκες ούτε εμένα δε θα με προβλημάτιζε αυτό.

Είναι ο κανόνας αυτός βλέπετε στη ζωή μου κι όχι η εξαίρεση.

Πάντα ήμουν αισιόδοξη και θετική γι'αυτό και κάποιος με είπε Λιακάδα, γι'αυτό και οι φίλοι με φωνάζουν "χαζό παιδί χαρά γεμάτο".

Ομως... κι εδώ είναι το περίεργο... πάντα είχα τις μικρές μου σκοτεινές στιγμές.

Μικρές σκοτεινές γωνιές που κατά καιρούς κούρνιαζα σα νυχτοπούλι που κουράζεται από τις ακτίνες του ήλιου...

Οχι πολλές.

Ούτε συχνά.

Ομως υπήρχαν!

Και πιστεύω ότι ήταν αυτές που κρατούσαν την ισορροπία...

Τελευταία διαπίστωσα πως αυτό δε μου συμβαίνει.

Και βλέπω τη ζυγαριά να γέρνει επικίνδυνα...και γω να νιώθω σαν τον Δαίδαλο που πλησιάζει επικίνδυνα τον ήλιο...

Νιώθω να πλέω σε μια αέναη νιρβάνα που ολοένα και περισσότερο με βυθίζει σε μια εσωτερική χαύνωση... στη δική μου αειφόρο λιακάδα...

Παντού το μάτι αναζητά την ομορφιά.

Παντού η ψυχή αναζητά το φως...

Και αυτό εμένα ξέρετε τι μου θυμίζει?

Τον απελπισμένο που προσπαθεί να κρατηθεί από κάπου...

Τον πνιγμένο που παλεύει να πιαστεί από τα μαλλιά του...

Καλή σας νύχτα...