δεν θέλω τ' αψεγάδιαστα φτερα του συνειρμου σου
ούτε το απαράμιλλο της τρέλλας σου φιλι
νά 'ρθω μια νύχτα να σταθω στο γείσο του μυαλου σου
να κάνω κείνη τη βουτια που πόθησα πολυ
δεν θέλω την κοσμορροη του τελευταίου τραίνου
τ' άστρο που δεν λαμπύρισε, τη φλόγα που δεν καίει
την αυταπάτη του έρωτα του χιλιοπροδομένου
θέλω εκείνο το παιδι, που σαν πονάει κλαίει
θέλω κείνο πού σού 'φτιαξα της νύχτας το γιορντάνι
να το φορας κατάσαρκα σκουτι θαλασσινο
να περπατάω στα κύματα, ν' αφήνω το λιμάνι
να κοροϊδέψω μια φορα και ρέμα και γκρεμο
κρύψου, κι αν σ' αποθύμησα
πάρε απ' τον κάβο αλμύρα
σου τό 'χα πει πολλες φορες
φυλάξου απ' τη φωτια
απ' το φιλντίσι της ψυχης
ξύδι και μέλι πήρα
αλοίψου γη και θάλασσα
κι ανοίξου στα βαθια
Eυχαριστώ!
Και τα Θέλω και τα δεν Θέλω γεμάτα λυρισμό!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜακάρι ο καθένας μας να βρίσκει τα Θέλω του Λιακαδάκι μου :)
σε φιλώ πολύ
καλή Κυριακή !
Ετσι είναι... και ο Ναύτης πάντα καταφέρνει να τα γεμίζει με λυρισμό...
ΔιαγραφήΚαλή βδομάδα Λεβίνα μου!
στα βαθιά, στα βαθιά. μόνο έτσι ;)
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλάργα στα βαθιά... στους μακρινούς ωκεανούς...!
ΔιαγραφήΜερικοί άνθρωποι δεν είναι για κάβους και λιμάνια... ;)
Εξαιρετικό !!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο κατέβασα να το φυλάξω στα ποιήματα που μου αρέσουν !!
Ολα τα λεφτά !! Μα πόσο το ευχαριστήθηκα !!
Προτείνω το λοιπόν να γίνεις θαμώνας του Ενυδρείου και φίλος του Ναύτη...
ΔιαγραφήΝα'σαι σίγουρος ότι το βιβλιαράκι που γράφεις τα ποιήματα που σ'αρεσουν θα γεμίσει πολύ γρήγορα! :)