Χωρίς αυτούς που μας κάνανε να κλαίμε...
Χωρίς αυτούς που μας είχανε ως εναλλακτική όταν εμείς τους είχαμε ως προτεραιότητα...
Χωρίς αυτούς που διάλεξαν να μην είναι κοντά μας όταν τους είχαμε ανάγκη...
Xωρίς αυτούς που τους δώσαμε μια ευκαιρία και αποδείχθηκε ότι δεν άξιζε τον κόπο... (το κάτω μέρος του παγόβουνου είναι τόσο κενό όσο και το λευκό του χρώμα...τόσο ίδιο με το πάνω που τελικά δεν άξιζε τον κόπο η βουτιά...)
Γιατί μια μέρα ξυπνάς και βλέπεις ότι τίποτα δεν έχει χαθεί...
Οσα νόμιζες γνήσια, αγνά, και όμορφα είναι ακόμα εκεί...
Εκεί είναι όλα!...απλά είναι σάπια ... και τούτη τη δυσωδία δεν μπορείς πια να την αντέξεις...
Πρέπει να τη βγάλεις από μέσα σου το γρηγορότερο πριν είναι αργά και για σένα...
Υ.γ.
