Πάντα ήθελα τόσο πολύ να ταξιδέψω… μακριά… στις εσχατιές του σύμπαντος…
εκεί που σε συνάντησα...
Μ’αρεσε να χαζεύω το συμπαν μέσα από ένα τηλεσκόπιο… εστίαζα με προσοχή τα κάτοπτρα και γέμιζα μέσα μου χρώμα και σκοτάδι και λίγη από την απεραντοσύνη σου… μου ήταν μέχρι τώρα αρκετό…
Μ’αρεσε να χαζεύω το συμπαν μέσα από ένα τηλεσκόπιο… εστίαζα με προσοχή τα κάτοπτρα και γέμιζα μέσα μου χρώμα και σκοτάδι και λίγη από την απεραντοσύνη σου… μου ήταν μέχρι τώρα αρκετό…
Μα τώρα πια τίποτα δε μοιάζει να με χωράει… θέλω να ταξιδέψω
μακριά εκεί στα πέρατα του κόσμου και του μυαλού σου… θέλω να ιππεύσω ένα
κομήτη και να χαθώ σε ένα αέναο ταξίδι… εκεί που δεν υπάρχουν άνθρωποι, αισθήματα και λόγια άλογα που πονάνε παρά
μόνο ομορφες σκέψεις, άστρα, κομήτες και αστρική ύλη… αυτή την υπέροχη «ουσία» που
συνδέει και δένει τα πάντα μέσα στο σύμπαν μεταξύ τους…
Σήμερα η μαύρη τούτη τρύπα που τόσο καιρό παρατηρούσα
προσεχτικά από μακριά με διεκδικεί και δικαιώνει την ύπαρξή της… και γω
παραδόξως για πρώτη φορά αφήνομαι να χαθώ στη βαρύτητά της κι όπου- όπως με
βγάλει…
Λένε πως αν είσαι τυχερός δε θα χαθείς… ίσως βγεις σε έναν
κόσμο που όλα είναι διαφορετικά… και γω θέλω τόσο πολύ να το πιστέψω...
