Νιώθεις παγωνιά... το χιονόνερο σε περονιάζει κάνει τα κόκκαλα να πονούν,μια νιφάδα στέκεται απαλά πάνω στη μύτη σου... Θα ήταν προτιμότερο να καθίσεις απόψε κοντά στο τζάκι...Κι όμως για μια ακόμη φορά θες να πάρεις εκείνο το δρόμο... που ξέρεις και που σε ξέρει καλά τα τελευταία 5 χρόνια...
Φοράς το σκουφί... χώνεσαι στο χοντρό σου μπουφάν και τρέχεις για μια ακόμη φορά εκεί... στο γνωστό μονοπάτι του οποίου γνωρίζεις κάθε στροφή και κάθε πέτρα... (ή έτσι τουλάχιστον νόμιζες...)
Και όμως... περίεργο πράγμα απόψε... όλα φαντάζουν τόσο άγνωστα... κοιτάζεις γύρω και τίποτα πια δεν είναι γνώριμο...εκείνο τ'αθάνατο στην άκρη του γκρεμού πότε φύτρωσε...?
