Δεν ξέρω καν πως βρέθηκα εδώ... Καμμιά μνήμη δεν υπάρχει για το πριν...
Δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω χαμένη...
Δεν γνωρίζω ποια είμαι... Ακούω λόγια μέσα μου... ακατάληπτα... σε γλώσσα ξένη...
Τώρα που το σκέφτομαι ίσως δεν είναι ουρανοξύστης... ίσως είναι ο πύργος της Βαβέλ...
Στέκομαι στην άκρη της μαρκίζας με την πλάτη ακουμπισμένη στον υγρό και παγωμένο τοίχο με το κενό μπροστά μου...
To εσώρρουχο με τα τιραντάκια που φορώ δε μπορεί να με ζεστάνει...
Νιώθω ρίγος...τα πόδια μου γυμνά...οι μύτες των ποδιών μου στο κενό... νιώθω να στροβιλίζομαι... να χάνομαι σε ένα ατέρμονο vertigo και κλείνω τα μάτια να μη βλέπω...
Εκεί στο σκοτάδι ακούω την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελλή... ο ήχος της σχεδόν εκκωφαντικός νιώθω να με τρυπάει... είναι η μόνη "γλώσσα" που πια καταλαβαίνω... εκείνη, η καρδιά μου κοινωνός του πιο μεγάλου μου μυστικού...η μόνη μου παρέα αυτές τις στιγμές...
Κάνω προσπάθειες να ανοίξω τα μάτια και να κοιτάξω κάτω το πλήθος που περνά...
Εχω την αίσθηση ότι δεν είμαι μόνη... ότι κάποιος με παρακολουθεί από πολύ κοντά...κι όμως...δεν βλέπω κανέναν εκεί γύρω...
Προσπαθώ να φωνάξω, να τους κάνω να κοιτάξουν προς τα πάνω αλλά φωνή δε βγαίνει...
Σιγά σιγά πέφτει το σκοτάδι και ο κόσμος που περνά από κάτω όλο και λιγοστεύει...
Οι πρώτες νιφάδες στολίζουν τα μαλλιά μου... μ'αγγίζουν απαλά στο πρόσωπο... είναι το μόνο χάδι που απολαμβάνω...
Κρυώνω... μέσα κι έξω... φοβάμαι...τρέμω... παγώνω... πονάω...
Νιώθω εξαντλημένη κι αφήνομαι... θέλω να πετάξω....................................................
