Εσύ και η τρόμπα σου!

Τετάρτη (χθες) ώρα 7.30 πμ.

Με την τσίμπλα στο μάτι προσπαθώ να βρω που έχω καταχωνιάσει από χθες το λουρί για να βγάλω το σκύλο βόλτα, το εντοπίζω στο πάτωμα της αποθήκης και ο σκύλος έρχεται κατά πάνω μου χαρούμενος τσιρίζοντας κάνοντας πως δε βλέπει το αγριεμένο μου βλέμμα.
Κρατάει γερά ο κακομοίρης... Χθες βράδυ δε τα κατάφερα να τον βγάλω βόλτα...
Κι όμως δεν έχει λερώσει μόνο που αδημονεί και τσιρίζει πολύ... πάρα πολύ...
Ο αλλος έχει μπασα φωνή και να γαβγίζει στο αυτί σου κοιμάσαι σαν πουλάκι...
Ριχνω μια βιαστική ματιά στον καθρέπτη του σαλονιού.
Τα μαλλιά τζίβα... (το έχουν αυτό τα μακριά μαλλιά) δε προλαβαίνω όμως ούτε να χτενιστώ γιατί θέλω να αποφύγω το "ατύχημα" μέσα στο σπίτι. Μου λείπει κι ένα σκουλαρίκι... χμ... θα έπεσε στο κρεββάτι ως συνήθως... θα το βρω μετά...
Ο απομηχανής θεός που λέγεται κλάμερ με βοηθά να μαζέψω όμορφα τα μαλλιά μου με μια κίνηση στην κορφή του κεφαλιού...
Δεν ξέρω αν σας το'πα... είμαι αγουροξυπνημένη, με την τσίμπλα στο μάτι και χωρίς καφέ!
Μετα βίας το μυαλό μου σκέφτεται ότι πρέπει να φορέσω κατι από κάτω πριν βγω.
Αρπάζω το πρώτο τζιν που βρίσκω μπροστά μου και ενώ ο σκύλος με σέρνει έξω από το σπίτι συνεχίζω με το κούμπωμά του μέσα στο ανσασερ...

Η μέρα υπέροχη, μια λιακάδα όλο υποσχέσεις, τα πουλάκια τιτιβίζουν υπέροχα... εγώ κοιμάμαι όρθια...και πάνω που ανοίγω το στόμα και είμαι έτοιμη να καταπιώ όλο τον κόσμο σ'ένα χασμουριτό στρίβει την γωνία ο κούκλος γείτονας που πετυχαίνω πάντα όταν κάνω ποδήλατο...
Φτου γμτ!
Να ανοίξει η γη να με καταπιεί... Είμαι εντελώς σαν ζόμπι. Ελπίζω να προσπεράσει...
Φευ!
Ακούω τα φρένα του να τσιρίζουν απότομα... Ακούω... γιατί το βλέμμα από ώρα είναι κάτω... ψάχνοντας να βρει το δήθεν χαμένο σκουλαρίκι...

- Καλημέρα!! (τεράστιο χαμόγελο ο τύπος)
- Καλημέρα...
- Τι κάνεις?
- Καλά εσύ?
- Εγώ εδώ... σταθερά ...Σε'χασα ... δε βγαίνεις πια ποδηλατάδες?
- Βγαίνω μωρέ αλλά εχω πιεστεί λιγάκι τελευταία με τα φιλοζωικά και τα διοικητικά συμβούλια των συλλόγων που είμαι... ξέρεις τώρα πως πάνε αυτά... ού μπλεξεις... αλλά ας όψεται που με μπλέξανε...
- Τραβάτε με κι ας κλαίω είσαι... άντεεε!! Θα βγεις μετά με το ποδήλατο? Να σε περιμένω?
- Δε μπορώ... είναι ξεφουσκωμένα τα λάστιχα...και έχω χάσει την τρόμπα...
- Να έλθω να στο φουσκώσω?
- Ελα.
- Μέχρι τι ώρα θα είσαι σπίτι?
- Μέχρι τις 10.30 μετά θα βγω για δουλειές...
- οκ θα περάσω...

Οσο τον είδατε εσείς άλλο τόσο τον είδα εγώ...
Και το χειρότερο: H συζήτηση με τα κόκκινα γράμματα έχει επαναληφθεί άλλες 2 φορές μέσα στο καλοκαίρι και τούτη εδώ είναι η τρίτη!  Πόσο ν'αντέξει η ψυχή της γυναικός τη βλακεία του άντρα?
Ε.. άϊντε .... εσύ και η τρόμπα σου φίλε μου!!

Kαλημερούλες είπαμε?? :)