Πόσους αιώνες χωράει η ψυχή μας?...

Πόσες καρδιές?

Δες το μύχιο όραμα, το απειροελάχιστο της άμμου άγγιξε φλέβα πολύτιμη και πες μου…

Πόσες ανάσες βαστάς να μοιραστείς?

Κρυμμένο μήνυμα...

Στάθηκε απέναντί του και τον κοίταξε σιωπηλή…

Με τα ξανθά της μαλλιά ανάκατα… χέρια λερωμένα με μπογιές…

δάχτυλα που κάποτε σύρθηκαν αχνοπατώντας το δέρμα του νεκρά...

το κουρασμένο και θολό απο τα δάκρυα βλέμμα της που κάποτε έφεγγε σα το φως του ήλιου…

κι όμως κάπου εκεί μέσα αχνοφέγγιζε η παλιά της ύπαρξη…

εκείνη με τα όνειρα και τον έρωτα αγκαλιά…

Επειτα στράφηκε στον τοίχο δίπλα της…

Λευκός κι άδειος φώναζε την απόλυτη σιωπή του τίποτα…

Κι εκείνο το λευκό λιτό χρώμα της αθωότητας… που είχε από καιρό χαθεί σε σκέψεις σκοτεινές...

Κάπου εκεί χάνεται και το βλέμμα της ανταμώνει τη θάλασσα….

Πίσω από το απόλυτο λευκό εκείνη βλέπει θάλασσα…

Τη θάλασσα, τα αποκαμωμένα της όνειρα κι εκείνον…που πάντα ήθελε μια μέρα μαζί του στη θάλασσα...

Ακούει τον απόηχο των κυμάτων που σκάνε απαλά στην ακροθαλασσιά, τις λέξεις αγάπης μέσα της και την φωνή του…

Νιώθει τη ζωή να περνάει δίπλα της ανίκανη να την κρατήσει…της φαίνεται αόρατη… της φαίνεται άσχημη δίχως εκείνον…

Κρυώνει…θέλει έναν ήλιο στην αγκαλιά της ή έστω μιά σταγόνα ήλιου απο μεσημέρι καλοκαιριού,στο στήθος της…

και έναν ουρανό … και φτερά να πετάξει σ’αυτόν…. Θέλει πολλά… και το ξέρει...

Μετά κοιτάζει μέσα της…

Βλέπει τη γύμνια της ψυχής της κι αναριγά…

«Δεν ήμουν έτσι εγώ» …. Ψελλίζει…

Διάβηκα την πύλη της ζωής ψάχνοντας ανθρώπους να με νιώσουν…

Αστοχη συμμετοχή το χελιδόνι μέσα της…

Καταδικασμένο a priori να μείνει στο παγκάκι της ζωής… Δίχως φτερά πώς να πετάξει?

Έναν ουρανό πάντα έψαχνε και φτερά για να πετάξει κοντά του…
Θάλασσα συναισθηματων την έλεγε ο άλλος... κι εκείνη έψαχνε μια ζωή τον Ωκεανό που θα παραδινόταν... δε συμβιβαζόταν με τίποτα λιγότερο απ'αυτό.

Οσο κι αν ακροβάτησε ομως, ήρθε η ώρα ν’αγαπηθεί…

Να παραδοθεί…

Συγνώμη να ζητήσει από τα όνειρα που έπνιξε για να μην υπάρξουν…

Να αγκαλιαστεί με το χθες και να αφεθεί επιτέλους στο αύριο…

Η έστω στο σήμερα…που τόσο την πληγώνει...

Βούτηξε το πινέλο στη μπογιά κι άρχισε να γράφει στον τοίχο...

Απόψε...

Απόψε θα ήθελα να σου πω και να σου κάνω πολλά.
Θα ήθελα να σεργιανίσουμε μαζί στο ίδιο όνειρο και να μείνουμε εκεί ως το ξημέρωμα χωρις να κοιμόμαστε.
Να σου ζητήσω να με σφίξεις δυνατά στην αγκαλιά σου όπως εκείνη τη μέρα ...

Να μπλέξω τα δάχτυλά μου στο σώμα σου και να τα αφήσω να τρέξουν στη ραχοκοκαλιά σου...
Να αφήσω λυτά τα μαλλιά μου να διατρέξουν απ'άκρη σ'άκρη τo κορμί σου... δοκιμάζοντας τα όριά σου... βάζοντας τη γλώσσσα μου στ'αυτί σου... και έπειτα στο λακάκι κάτω απ'το λαιμό ή ξεδιψώντας από το στόμα σου.

Να βάλεις τα δάχτυλά σου στο στόμα μου να στα χαϊδέψω με τη γλώσσα... να σε βλέπω να ριγάς από ηδονή και γω να γελώ...

και μετά να τα αφήσεις να κυλήσουν στο κορμί μου...
να με ξελογιάσουν...
να μπούνε μέσα μου...
Θα ήθελα να χορέψω ανάμεσα στα πόδια σου στάζοντας έρωτα και αφήνοντας πνιγμένες κοφτές ανάσες και λόγια πάθους ...
Να γίνω μαζί σου ουράνιο τόξο λίγο μετά τα μεσάνυχτα και να μείνουμε εκεί ως το ξημέρωμα ...που θα ανοίξω τα μάτια μου και θα πέσω πάνω στα κλειστά σου βλέφαρα που ακόμα ονειρεύονται.

Να σε νοιώσω να τελειώνεις μέσα μου... και η φωνή μου από γλυκιά να γίνεται βραχνή από πόθο...την ύστατη εκείνη στιγμή του "θανάτου"...

Να κοιμηθώ λίγο ακόμα αγκαλιάζοντας το σώμα σου...

Απόψε θα ήθελα να σε νοιώσω να κατακλύζεις και πάλι το είναι μου... όπως τότε...

Απόψε ήθελα να σε κάνω ευτυχισμένο... για μια και μόνη φορά...αλλα εσύ δεν είσαι εδώ...