Tρελλό Τρολλ!!!!!!

Για να δεις ΡΕ, πόσο μεγάλη ψυχή είμαι αποφάσισα να μη σβήσω το κακεντρεχές σου σχόλιο.

Μα τι λέω! Οχι απλώς δεν το έσβησα, αλλά το άφησα εκεί να φαίνεται και να μου κάνει και σεφτέ. Αλλά τι περιμένεις από μεγαλομανείς που διαλέγουν τέτοιο όνομα και που γίνονται ένα με την διαδικτυακή τους περσόνα ξεχνώντας ποιες πράγματι είναι!

Δεν σε κάνω delete θρασύτατη και συνάμα κακεντρεχή επισκέπτρια. Αντιθέτως, από τούτο δω το post θα σε εξυψώσω και θα υπερασπιστώ με κάθε "τρίχα" της ύπαρξής μου, το δικαίωμά σου να γυρνάς από ‘δω και από ΄κει και να γράφεις μλκιες στα αθώα blogs, των βαθύτατα (μα πολύ βαθύτατα όμως ) προβληματισμένων πολιτών /bloggers.

Διότι αυτό είναι το έργο μας, πτωχή. Τούτη είναι η αποστολή μας.

Τώρα που είπα "βαθύτατα" θυμήθηκα, πόσο συγκινημένη αισθάνομαι που κατάφερα να εξασφαλίσω. Μάλιστα -κυρίες και κύριοι- αυτό το υπέροχο σχόλιο! Δεν θα περιαυτολογήσω. Οχι! Αυτό δεν είναι δική μου Νίκη, είναι Νίκη της Δημοκρατίας!

Δε θα το φας γλυκιά μου το χαστούκι γιατί εγώ δεν είμαι Χ.Α.

Εγώ κι αν έγραψα, κι αν πρόσφερα, κι αν κατάθεσα (εδώ μπαίνει η ψυχή η οποία κατά καιρούς κατατίθεται…), δεν νίκησα. ΟΜΩΣ, πρόσφερα ένα λιθαράκι (το οποίο σου ΄ρχεται…) στο κολάζ του πλουραλισμού…!

Σε συγχωρώ και σε ευχαριστώ ταπεινή μου αναγνώστρια…
Κάποτε θα καταλάβεις το βάλσαμο που πρόσφερε το blog μου στην ψυχή σου!

Και όσο για το mail που μου έστειλες για να κατηγορήσεις τους φίλους μου… Ενα θα σου πω…Θα ήθελες ΠΟΛΥ να τους είχες και συ φίλους.

Μόνο που εσύ αν δεν αλλάξεις πορεία θα μείνεις έτσι εκεί … Μια τελεία ΜΟΝΗ χωρίς παύλα…

Γυρνώ πλάτη…και σε αφήνω ΜΟΝΗ… να μετράς στον άβακα τις προβολές και τις φιλίες… και να ανοίγεις κάθε μέρα από αλλο μπλογκ.

Υ.Γ Εύχομαι από ψυχής και εις ανώτερα: Από τρολλ τρόλλευ...

Kαλό καλοκαίρι!

Ζέστη σήμερα... υποφέρεται ...
Ο συνδυασμός όμως ζέστης και υγρασίας όχι...
Βοήθειά μας κορίτσια... :-p

Μικρές αγγελίες (Νο2)

Ζητείται άντρας να ερωτευθώ παράφορα,
να με βαρεθεί,
να με κερατώσει,
να με χωρίσει,
να φάω κόλλημα,
να μην τρώω για να χάσω τα κιλά του χειμώνα!

Λίγη ιστορία...

Οταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και να υψώσει τη σβάστικα.

Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες. Από την ελιά τής Αθηνάς οι Γερμανοί αντικρίζουν στο ακραίο σημείο τού βράχου τής Ακρόπολης πού δεσπόζει τής πόλης, την γαλανόλευκη σημαία πού θ' αντικατασταθεί από τον αγκυλωτό σταυρό.

Η εθνική Σημαία με το μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα.

Εκεί στην θέση Καλλιθέα, στο ανατολικό σημείο του Ιερού Βράχου ο επικεφαλής του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνο που φρουρούσε τη σημαία μας να την κατεβάσει και να την παραδώσει.

Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφθασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων
τους, τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.
"ΟΧΙ"!
Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ' αυτά οι Έλληνες..

Ο λοχαγός Γιάκομπι διέταξε έναν Γερμανό στρατιώτη να το πράξει. Ο στρατιώτης την κατέβασε κι αφού με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του την δίπλωσε πολύ προσεκτικά, την παρέδωσε στα χέρια του Έλληνα φρουρού. Ο εύζωνας κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με κατεβασμένο κεφάλι το διπλωμένο γαλανόλευκο πανί πάνω στα χέρια του. Κι ύστερα τυλίχτηκε με τη σημαία, έτρεξε ως την άκρη του Ιερού Βράχου και μπρος στα μάτια των εμβρόντητων Γερμανών ρίχτηκε μ' ένα σάλτο στον
γκρεμό, βάφοντας το εθνικό μας σύμβολο με το τίμιο αίμα του.

Οι Γερμανοί σκύβουν πάνω από το κενό: 60 μέτρα πιο κάτω, κείτεται ο Εύζωνας, νεκρός πάνω στον βράχο, σκεπασμένος με το σάβανο πού διάλεξε.

Οι δύο Γερμανοί αξιωματικοί, πού είναι επί κεφαλής των εμπροσθοφυλακών, ο αρχηγός ιππικού Γιάκομπι και ο λοχαγός Έλσνιτς τής 6ης ορεινής μεραρχίας, χρησιμοποιούν τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών για να στείλουν μήνυμα στον Χίτλερ:

«Μάϊν Φύρερ, στις 27 Απριλίου, στις 8 και 10, εισήλθαμε εις τας Αθήνας, επί κεφαλής των πρώτων γερμανικών τμημάτων στρατού, και στις 8 και 45, υψώσαμε την σημαία τού Ράϊχ πάνω στην Ακρόπολη και στο Δημαρχείο. Χάϊλ, μάϊν Φύρερ».

Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο φρουρός της σημαίας μας, υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να την παραδώσει. Όμως οι στρατιώτες κι οι επικεφαλής του γερμανικού αποσπάσματος είχαν συγκλονιστεί απ' αυτό που είδαν και δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό. Στις 9 Ιουνίου η είδηση δημοσιεύθηκε στην DAILY MAIL με τίτλο: "A Greek carries his flag to the death" (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο).

Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη έγινε αιτία να εκδοθεί
διαταγή από τον Γερμανό φρούραρχο να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στη γερμανική.
Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, εκεί στα Αναφιώτικα κάτω από τον Ιερό Βράχο, ζούσαν ακόμα αυτόπτες μάρτυρες, που είδαν το παλικάρι να γκρεμοτσακίζεται μπροστά στα μάτια τους τυλιγμένο με την Γαλανόλευκη. Και κάθε χρόνο, στο μνημόσυνό του στις 27 Απριλίου, άφηναν τα δάκρυά τους να κυλήσουν στη μνήμη του. Ουδείς ενδιαφέρθηκε ποτέ να καταγράψει την μαρτυρία τους.
Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ' όνομα του ευζώνου (κατά μια άλλη άποψη ήταν 17χρονος νέος της Εθνικής Οργανώσεως Νέων αλλά τι σημασία έχει;).

Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ' όνομα αυτού του ΕΛΛΗΝΑ και στολή του η Σημαία μας.

Μας τον έχουν κρύψει, μας τον έχουν κλέψει. Κλείστε κι αυτόν τον εθνομάρτυρα στην ψυχή σας κοντά στους άλλους. Απαιτείστε να γραφτεί τ' όνομά του στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας. Ψιθυρίστε το, έστω και βουβά, μέσα σας, κάθε φορά που αντικρίζετε τη σημαία μας.
Πείτε στα παιδιά σας ότι αυτή η σημαία, έχει βυζάξει ποταμούς ελληνικού αίματος, για να μπορεί αγέρωχη να κυματίζει την τιμή και την αξιοπρέπειά μας.

One man show...

......................................

Just a dream

Ανήκω σε εκείνες τις τυχερές που βλέπουν όνειρα και τα θυμούνται…
Ομορφα, έγχρωμα, με μυρωδιές και ήχους…Τρισδιάστατα! Σχεδόν ζωντανά!
Ακούγεται σαν ευλογία όμως κάποιες φορές μπορεί να είναι κατάρα αλλά επειδή δεν είναι της παρούσης το αντιπαρέρχομαι…

To θέμα είναι ότι δυστυχώς ανήκω και στη φυλή εκείνη των χαζών γυναικών που δε λένε να καταλάβουν ότι δε πρέπει να κάνουμε όνειρα που δε μπορούμε ή δεν έχουμε το δικαίωμα να κυνηγήσουμε… (βοήθειά μου…)

Αν έχει κάποιος τον τρόπο να πάψω να ονειρεύομαι ας μου τον πει.
Η τουλάχιστον ας μου πει κάποιος πως μπορώ να κάνω τα όνειρά μου ασπρόμαυρα και βαρετά… Το πρώτο έχω ήδη αρχίσει και το παλεύω... το δεύτερο όμως...

Μια κριαρίστικη ερώτηση:

Πόσες φορές μπορεί κάποιος να χτυπήσει τοίχο χωρίς καμμιά απώλεια?
Είτε στον τοίχο είτε στο "ξερό" του?

Eναν πικάσσο γρήγορα να μου ζωγραφίσει μια πόρτα στον τοίχο...
Μέχρι τότε ακούω το λαλάκι και χτυπιέμαι σ'αυτό... :-p
Πάμε δυνατά!!! Numa Numaeee!!
Kαλημέραααααα και καλό μήνααα!! :)

Κάποιες φορές...

 

Κάποιες φορές μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο….
Οχι πάντα…Κάποιες…

Κάποιες φορές μερικά δέντρα ξαναπρασινίζουν όσο ξερά και να είναι
γιατί έχουν γερές ρίζες…

Κάποιες φορές η απόσταση δε μπορεί να σε κρατήσει μακριά από κάποιον…

Κάποιες φορές το μόνο άγγιγμα που χρειάζεσαι είναι το κράτημα του χεριού ή μια αγκαλιά…

 

Κάποιες φορές παίρνουμε έναν δρόμο ακόμη και αν ξέρουμε ότι δε βγάζει πουθενά…
Αλλοτε για τη χαρά της διαδρομής…
Αλλοτε γιατί μας αρέσει το οδήγημα με τ’αμάξι…
Αλλοτε γιατί έτσι απλά θέλουμε…να φάμε τα μούτρα μας στον τοίχο…

 

 

Κάποιες φορές ένα τραγούδι μπορεί να μας σκοτώσει…

Κάποιες φορές μας αρέσει να παίζουμε κάποια παιχνίδια χωρίς κανόνες...

Κάποιες φορές ο χρόνος είναι ο καλύτερός σου φίλος…
Μόνο κάποιες όμως…

 

 Κάποιες φορές κάνουμε πληγές που δεν κλείνουν ποτέ…

Κάποιες φορές φοβόμαστε να κοιμηθούμε για να μην ονειρευτούμε…

 Κάποιες φορές λέμε πράγματα που δε τα νοιώθουμε για να πείσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους…

  

 Κάποιες φορές ακόμη και αν έξω υπάρχει λιακάδα μέσα σου αισθάνεσαι μια απίστευτη παγωνιά…

  Κάποιες φορές βρίσκεις μια παραλία που είναι μόνο για δυο…

 Κάποιες φορές ξεχνάμε σημαντικά πράγματα…

Κάποιες φορές πάλι θέλω να πω πράγματα και απλώς το γυροφέρνω…

Ευτυχώς οι φίλοι μου με καταλαβαίνουν... :) 

Here comes the sun

Kαλημέρααααα!

Μόλις βγει λιγάκι ο ήλιος και ζεστάνει τα μέσα μας όλα έρχονται στα ίσα τους...
Ξαφνικά όλα βρίσκουν τις σωστές τους διαστάσεις... τη σωστή τους θέση...
Ολα γίνοντα πιο φωτεινά και πιο αισιόδοξα.

Εύχομαι να έχετε ολοι σας μια υπέροχη μέρα!

I'd love to change the world

H σκέψη στα όσα ήλθαν και παρήλθαν...
Στον κόσμο όπως ήταν και πως κατάντησε...
Στους ανθρώπους που ήλθαν και έφυγαν...
Σ'αυτό που ήμουν και σ'αυτό που έγινα...
Σκέψεις πληγές κακοφορμισμένες που στάζουνε πυον και θέλουνε γλύψιμο...
Ονειρα που περάσανε και φύγανε με ταχύτητα φωτός...
Μόνο αυτό το τραγούδι με σώζει απόψε...
Ελπίζω εσείς να έχετε ένα καλύτερο βράδυ...