Εγκεφαλικός έρωτας...

Κάνεις έρωτα με το μυαλό μου…

Μπαίνεις μέσα μου ορμητικά και σκορπίζεις το είναι σου σε κάθε απομακρυσμένο νευρώνα του συστήματός μου…

Ανοίγoμαι και σε φυλακίζω μέσα μου για πάντα...

Σταλάζουν τα λεπτά καθώς μέσα μου εισβάλεις κατακτώντας αποφασιστικά κάθε κύτταρο της υπάρξής μου... γεμίζοντας κάθε κενή ρωγμή μου...Σε νιώθω...

Απληστα ρουφώ κάθε σπέρμα ιδέας σου πριν καν γεννηθεί … αχόρταγη απορροφώ σα σφουγγάρι κάθε σου απατηλό όνειρο… κάθε νοσταλγική σου θύμηση κάθε σου μύχια σκέψη...σκόρπιες σκέψεις ατάκτως ερριμένες μέσα σου, βρίσκουνε μέσα μου τη σωστή τους θέση στα συρτάρια του μυαλού μου...Πιστεύω σε σένα...

Κάθε σου διείσδυση και ένας απελπισμένος ατέρμονας οργασμός…

Κάθε μου οργασμός ένας μικρός εγκεφαλικός θάνατος...στάζω τον οίστρο μου βαθιά μέσα σου και σε κατακλύζω με τους χυμούς της λαγνείας μου προσφορά στο βωμό του έρωτά σου.

Toύτη η στιγμή είναι μόνο δική μας... Είσαι μέσα μου... Είμαι μέσα σου... Ξέρω ποιος είσαι και τι σκέφτεσαι...Ξέρω.................................

Υ.Γ. Δε το κατάλαβες ακόμη? Οσοι κι αν αλώσουν το κορμί μου τούτη δω η "μήτρα" είναι μόνο δική σου...

Φιλίες διαστροφής...

Τελευταία συναντώ γύρω μου ανθρώπους που δίνουν πραγματικά άλλο νόημα στη λέξη φιλία...
Δεν είναι ότι δεν ξέρουν τον ορισμό της.
Ούτε το κάνουν από βίτσιο ή διαστροφή (η διαστροφή κολλάει αλλού αλλά δεν είναι του παρόντος)
Είναι απλά ότι ως δημιουργικοί και με φαντασία άνθρωποι που είναι θέλουν να της δώσουν μια νέα διάσταση... να παίξουν εκ του ασφαλούς... αφού το φιλαράκι καταννοεί και συγχωρεί... και όλα αυτά χωρίς κανένα φόβο... καμμιά "επένδυση".
Η φιλία είναι λιγότερο επιρρεπής στον εγωϊσμό από άλλες σχέσεις...
Με ιδιαίτερη επιμέλεια τηρούν το "τόσο όσο..." και πάντα φροντίζουν να μη το ξεπερνούν...
Και αν ζητήσεις κάτι από κάποιον φίλο και κείνος σου πει "οχι" αυτό τότε δεν είναι "χυλόπιτα" αλλά απλά ένα "οχι".

Ετσι η φιλία γίνεται μια σχέση κατ'ουσίαν ανώδυνη και εις βάθος ανακουφιστική με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται...
Βλέπεις τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις... δεν τα μεγαλοποιείς... δεν σε αγγίζουν (?)... δεν τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς γιατί οι στιγμές που μοιράζεσαι με ένα φίλο είναι πολύ λιγότερες απ'αυτες που μοιράζεσαι με ένα σύντροφο και γι'αυτό θα πρέπει να τις περιφρουρείς από τέτοιου είδους "μιαρά" συναισθήματα... και να τις προστατεύεις με κάθε τρόπο από τέτοιες "ατασθαλίες" ως κόρη οφθαλμού.

Αλλά είναι πράγματι πολύ ωραίο να μπορείς να μοιράζεσαι με το φίλο τη σοκολάτα σου, το παγωτό σου κι ενίοτε το μέλι σου...

Σ'αγαπάω συνηρημένα...

Πάντα είχα μια προτίμηση στα συνηρρημένα...
Τα ένιωθα πιο άμεσα... πιο έντονα... πιο απόλυτα!
Γι'αυτό και πάντα...

Σ'αγαπώ έλεγα ... όχι σ'αγαπάω...

Το σ'αγαπάω επετεί... Το σ'αγαπώ απαιτεί!
Το σ'αγαπάω αναρωτιέται... Το σ'αγαπώ δηλώνει!
Το σ'αγαπάω εκλιπαρεί... Το σ'αγαπώ σε στέφει νικητή!
Το σ'αγαπάω μιζεριάζει... Το σ'αγαπώ ζει!
Το σ'αγαπάω είναι "λίγο"... Το σ'αγαπώ "πολύ"!
Το σ'αγαπάω είναι φιλικό... Το σ'αγαπώ είναι ερωτικό...

Ενα καυτό, λάγνο σ'αγαπώ σου στέλνω καρδιά μου και ας μην φτάσει ποτέ στον παραλήπτη του... Μου αρκεί που βγαίνει από μέσα μου και με ξαλαφρώνει... Εσύ να δω πως θα ξαλαφρώσεις...

Πόσους αιώνες χωράει η ψυχή μας?...

Πόσες καρδιές?

Δες το μύχιο όραμα, το απειροελάχιστο της άμμου άγγιξε φλέβα πολύτιμη και πες μου…

Πόσες ανάσες βαστάς να μοιραστείς?

Κρυμμένο μήνυμα...

Στάθηκε απέναντί του και τον κοίταξε σιωπηλή…

Με τα ξανθά της μαλλιά ανάκατα… χέρια λερωμένα με μπογιές…

δάχτυλα που κάποτε σύρθηκαν αχνοπατώντας το δέρμα του νεκρά...

το κουρασμένο και θολό απο τα δάκρυα βλέμμα της που κάποτε έφεγγε σα το φως του ήλιου…

κι όμως κάπου εκεί μέσα αχνοφέγγιζε η παλιά της ύπαρξη…

εκείνη με τα όνειρα και τον έρωτα αγκαλιά…

Επειτα στράφηκε στον τοίχο δίπλα της…

Λευκός κι άδειος φώναζε την απόλυτη σιωπή του τίποτα…

Κι εκείνο το λευκό λιτό χρώμα της αθωότητας… που είχε από καιρό χαθεί σε σκέψεις σκοτεινές...

Κάπου εκεί χάνεται και το βλέμμα της ανταμώνει τη θάλασσα….

Πίσω από το απόλυτο λευκό εκείνη βλέπει θάλασσα…

Τη θάλασσα, τα αποκαμωμένα της όνειρα κι εκείνον…που πάντα ήθελε μια μέρα μαζί του στη θάλασσα...

Ακούει τον απόηχο των κυμάτων που σκάνε απαλά στην ακροθαλασσιά, τις λέξεις αγάπης μέσα της και την φωνή του…

Νιώθει τη ζωή να περνάει δίπλα της ανίκανη να την κρατήσει…της φαίνεται αόρατη… της φαίνεται άσχημη δίχως εκείνον…

Κρυώνει…θέλει έναν ήλιο στην αγκαλιά της ή έστω μιά σταγόνα ήλιου απο μεσημέρι καλοκαιριού,στο στήθος της…

και έναν ουρανό … και φτερά να πετάξει σ’αυτόν…. Θέλει πολλά… και το ξέρει...

Μετά κοιτάζει μέσα της…

Βλέπει τη γύμνια της ψυχής της κι αναριγά…

«Δεν ήμουν έτσι εγώ» …. Ψελλίζει…

Διάβηκα την πύλη της ζωής ψάχνοντας ανθρώπους να με νιώσουν…

Αστοχη συμμετοχή το χελιδόνι μέσα της…

Καταδικασμένο a priori να μείνει στο παγκάκι της ζωής… Δίχως φτερά πώς να πετάξει?

Έναν ουρανό πάντα έψαχνε και φτερά για να πετάξει κοντά του…
Θάλασσα συναισθηματων την έλεγε ο άλλος... κι εκείνη έψαχνε μια ζωή τον Ωκεανό που θα παραδινόταν... δε συμβιβαζόταν με τίποτα λιγότερο απ'αυτό.

Οσο κι αν ακροβάτησε ομως, ήρθε η ώρα ν’αγαπηθεί…

Να παραδοθεί…

Συγνώμη να ζητήσει από τα όνειρα που έπνιξε για να μην υπάρξουν…

Να αγκαλιαστεί με το χθες και να αφεθεί επιτέλους στο αύριο…

Η έστω στο σήμερα…που τόσο την πληγώνει...

Βούτηξε το πινέλο στη μπογιά κι άρχισε να γράφει στον τοίχο...