Εν αρχή ήν η "ατμόσφαιρα"...

Πέρσι δεν στόλισα δέντρο... Στόλισα το σπίτι με στολίδια και μουσικές αλλά φωταψίες εντός κι εκτός αρνήθηκα να βάλω ως ελάχιστη ένδειξη συμπαράστασης στους ανθρώπους που'χανε μέσα σε στη χρονιά δυστυχήσει... σε όλους αυτούς που χάσανε δουλειές και σε κείνους που έγιναν αυτόχειρες... Φέτος έβαλα φωτάκια και στόλισα την παχύρα μου με μικρά στολίδια...
Βλέπετε φέτος έχω έναν ακόμη καλό λόγο για να μη στολίσω δέντρο τα 2 μικρά που μου μάζεψε η κόρη μου το καλοκαίρι και τα μεγάλωσε με μπιμπερό. Το ένα τον Chico - Tαλιμπάν αποφασίσαμε να τον κρατήσουμε, την άλλη την μικρή cookie που δεν βγαζει καθόλου νυχάκια και είναι ιδανική για παιδιά και τρελλά χρουχρου αποφασίσαμε να της βρούμε μια οικογένεια.

Δεν είναι μια χνουδωτή μπαλίτσα (το τρίχωμά της κοντότριχο περισσότερο από τον μέσο όρο)
Δεν έχει πανέμορφο στρογγυλό πρόσωπο (είναι μυτερό το προσωπάκι της)  ή μακριά μουστάκια αλλά είναι υγιέστατη, εμβολιασμένη, αποπαρασιτωμένη μέσα - έξω και το πιο γλυκό, χαμηλών τόνων ζωάκι που'χω δει...
Δε βγάζει ποτέ νυχάκια... ένα μικρό ζυμαράκι είναι  που θέλει μόνο μια αγκαλίτσα.
Κάτι άλλο που την κάνει "ιδιαίτερη" είναι το χρώμα της που είναι ασπρο με τιγρέ και πάνω στο τιγρέ έχει κανελλί πινελιές! (όχι πείτε μου, το'χετε ξαναδεί αυτό?)

Ετσι λοιπόν φέτος στολίσαμε το σπίτι απ'άκρη σ'ακρη για να γλιτώσουμε τα ατυχήματα και τα σκαρφαλώματα στο δέντρο... όμως τελικά τίποτα δεν μπορεί να ικανοποιήσει την περιέργεια της γάτας από μια καλή "αυτοψία"  στο χώρο...

μμμ... πολλές αλλαγές βλέπω τριγύρω... αραγε αν τραβήξω αυτό το καλώδιο τι θα γίνει?

Αυτό θα πει πρώτο τραπέζι πίστα...είναι ζεστά πάνω στο ηχείο και τους βλέπω όλους "πιάτο"

Καλό το πρώτο τραπέζι πίστα αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με την σπεραντζάδα πίσω από τα "παρασκήνια"... Εκεί που όλα τα καλώδια και οι πρίζες βρίσκονται...χιχιχι.. τι'ναι τούτο καλέ?

Μέσα από την πόρτα ένα στεφάνι που'χω φτιάξει εγώ με πολλά χρωματισμά κουδούνια...

Εξω από την πόρτα τίποτα γκλάμορους και πρωτοποριακό... Το στεφάνι που΄χω συνθέσει μόνη και που τα τελευταία 22 χρόνια στολίζει το σπίτι μου... Κάποτε ήταν πρωτοποριακό... Σήμερα και μόνο που σκέφτομαι το πόσα χρόνια το'χω συγκινούμαι... :)

Η μικρή δεσποινίδα cookie θα δοθεί με την "προίκα" της, το βιβλιάριό της, και θα αναλάβουμε την στείρωσή της όταν θα έλθει η ώρα (σε περίπου 2-3 μήνες).

Cookie

Σας παρακαλώ πολύ επειδή ο άντρας μου με πιέζει να το βγαλω στο δρόμο επείγει να του βρω σπιτάκι. Αν μπορείτε προωθείστε το σε φίλους σας... Είναι κρίμα... δεν έχει καμμιά ελπίδα στο δρόμο γιατί δεν ξέρει από αμάξια και είναι εξοικιωμένο με τα σκυλιά οπότε ανα πάσα στιγμή μπορεί να κατασπαραχθεί από αδέσποτα.

Καλό μήνα εύχομαι σε όλους...

Τα φτωχούγεννα πλησιάζουν...

Υ.γ.. επειδή ξέρω ότι κάποιους θα τους ξενίσει το κόκκινο φωτιστικό μου... είναι φωτιστικό του Philip Starck από το πάλαι ποτέ τότε που αγόραζα πολλά και περίεργα μικρά έργα τέχνης. Το ξέθαψα από την αποθήκη γιατί μου θυμίζει σκουφάκι Αη Βασίλη και νομίζω ότι προσφέρει μια όμορφη νότα στην ατμόσφαιρα...