Ολο σου το είναι ξεχειλίζει από κείνον…
Τον νιώθεις να ρέει από μέσα σου σε κάθε σου κίνηση…
Μέσα από την ανάσα σου που θα'θελες να μοιραστείς μαζί του...
Μέσα από τους πόρους του δέρματος…μέσα από κάθε σου σχισμή...
Mέσα από το χαμόγελο που άφησες κρεμασμένο ατσαλα στο στόμα σε μια στιγμή ανείπωτης ηδονής...
Mέσα από κινήσεις παιχνιδιάρικες μια λάγνας γλώσσας...
Μέσα από τα χείλη που γυρεύουν απελπισμένα κάποιον να τα "μαντρώσει" σε ένα παθιασμένο φιλί…
Μέσα ακόμα κι απ’τον ιδρώτα του κορμιού σου…

Μα κείνος δείχνει να μην καταλαβαίνει…
Και το χειρότερο: Mε το ρυθμό που χύνεται από μέσα σου σε λίγο θα στερέψεις από κείνον…
Είναι γεγονός.

... Οι αγκαλιές δωρεάν για όποιον έχει ανάγκη ...

Γιατί όταν βγαίνουμε από το τούνελ πρέπει να βοηθάμε και τους άλλους να το κάνουν...

Foolish Games.........

- Σήμερα νίκησα εγώ!

- Με ποιον παίζεις?

- Με τα όριά μου...

Χωρίς λόγια...

Χωρίς όρια...

Χωρίς τέλος....(?)

Γκρινιάζοντας για την ευτυχία...

Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την ευτυχία… οτι μας έχει δηλαδή ξεχάσει και ότι δε χτυπάει ποτέ την πόρτα μας…

Ομως υπάρχουν φορές που είμαστε τόσο μα τόσο θολωμένοι από πίκρα και πόνο που ακόμα και όταν αυτή έλθει εμείς δε μπορούμε να τη δούμε…

Ετσι φευγαλέα μας γνέφει με νόημα ή μας ακουμπά και φεύγει πριν τη συνειδητοποιήσουμε…

Αλλες φορές πάλι διασταυρωνόμαστε στη ζωή μας με ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή και που ακόμα και αν το καταλάβουν κάποια στιγμή ΔΕΝ ξέρουν τον τρόπο για να το αποκτήσουν…
Ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι ποτέ τους δεν αγάπησαν, ή ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι αγάπησαν πολύ αλλά που όταν τους ρωτάς τι τρελλό έκαναν στο όνομα της αγάπης σου λένε "τίποτα"…

Σε αυτούς τους μπερδεμένους ανθρώπους αφιερώνω αυτές τις αράδες…

Το παρελθόν και το μέλλον είναι σαν προβολή ταινιών σε διπλανές αίθουσες...
Δε μπορείς να παρακολουθείς και τις δυο συγχρόνως...
Πρέπει κάποια στιγμή να διαλέξεις έργο!

Εγώ επέλεξα...
Εσύ...?

Οφθαλμαπάτες

Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.
...και αυτό που φαίνεται, δεν είναι τίποτα.

Γιατί πολλές φορές αυτό που φαίνεται καπνός από φωτιά δεν είναι τίποτα άλλο παρά ατμός... ατμός... που εξατμίζεται πολύ γρήγορα...

The sound of silence

Τα ωραιότερα λόγια της αγάπης κρύβονται πίσω απ’τη σιωπή ενός βλέμματος.

Oτι δεν ακούγεται δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει!
Aρκεί να ξέρεις τη γλώσσα της σιωπής...
Mα όπως λέει το τραγούδι η σιωπή σαν καρκίνος εξαπλώνεται...
Μη το αφήσετε αυτό να συμβεί...
Καλή σας νύχτα!

Όταν μια σταγόνα πέφτει σε κενό δοχείο,
ακούς τον ήχο της πολλαπλασιασμένο να μεταφέρεται.

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο μέσα
στο δοχείο. Η σταγόνα σκάει με όλη τη δύναμη της ύπαρξής της…

Το ίδιο συμβαίνει και όταν ένα δάκρυ πέφτει
σε μια κενή καρδιά…

Το κενό είναι επικίνδυνο όταν βρίσκεται μέσα σου.
Ό,τι πέφτει, αντηχεί εκκωφαντικά.
Αντηχούν οι λέξεις.
Αντηχούν οι πόνοι.
Πιο πολύ όμως αντηχούν οι σιωπές. Το κενό τις γιγαντώνει.
Στο κενό αντηχούν οι απουσίες… -κι είναι τόσο κρύο.

Αναζητάς μια πολύχρωμη ζακέτα να σου ζεστάνει την πλάτη,
ή ένα μπράτσο να κάτσει γλυκά στον ανατριχιασμένο σου σβέρκο.
Η θαλπωρή μπορεί και να γίνει φωτιά, να σε κάνει να ξεχάσεις
Αν υπάρχει κενό όμως ούτε η φωτιά θεριεύει, ούτε η θαλπωρή μένει.

Το κενό είναι επικίνδυνο όταν βρίσκεται μέσα σου.
Κάνεις απερίσκεπτα πράγματα για να το γεμίσεις.
Μα δεν αντέχεται. Με τίποτα δεν αντέχεται...
Και μετά δεν αντέχονται ολα αυτά που έβαλες για να γεμίσουν το κενό σου.

Eξω λιακάδα μέσα συννεφιά...

Συννεφιασμένη λιακάδα... φύσει οξύμωρο σχήμα - πλάσμα ...
Να που συμβαίνουν κι αυτά και στα καλύτερα σπίτια.
Μια ακόμη βραδιά μόνη δίπλα στο τζάκι.
Να μετουσιώνω το βλέμμα μου σε φλόγες...
Να μεταγγίζω τις σκέψεις μου στη φωτιά...
Και κείνη να μου απαντά όσα δε θέλω να ακούσω...
Και γω να φτύνω τον δικό μου αντίλογο στις στάχτες της...
Και κείνη να μεταλαμπαδεύει μέσα μου εικόνες κι αναμνήσεις... νοσταλγικές θύμησες μιας όχι τόσο μακρινής εποχής...
Θα ντύσω τη βραδιά με την καλύτερη μουσική...
Αυτή που θα μου αγγίξει την ψυχή και θα με κρατήσει μακριά από τον υπολογιστή δίπλα στο τζάκι μαζί με τις σκέψεις μου παρέα.
Για αρχή θα βάλω το κομμάτι που έφτιαξε ο DarkSun στις 11-11-11.
Ενα πολύ όμορφο και πολύ αισθαντικό βιντεάκι.
Σε ευχαριστούμε Δημήτρη που ομορφαίνεις τις ζωές μας και τα σπιτάκια μας με τις καλλιτεχνικές σου επεμβάσεις... Να'σαι καλά!

Υ.Γ Προτείνετε κρασί... προλαβαίνω να πάω να αγοράσω...

Χειμωνιάτικη λιακάδα..

Ζεστή. Γλυκιά. Παιχνιδιάρικη…

Σου κλείνει τα μάτια και σου ανοίγει τις αισθήσεις…

Σε ταξιδεύει.

Σε προστατεύει από την ψύχρα…την μέσα… ή την έξω…

Σου φτιάχνει την διάθεση. Σε χαλαρώνει…

Σε φωτίζει μέσα στο γκρίζο, στο μουντό της χθεσινής βροχής…

Σου μαγνητίζει το βλέμμα…

Σου χαϊδεύει την ψυχή.

Σε κερδίζει…

Μπαίνει μέσα σου και σε κάνει δική της…