Εντάξει έφυγε...!

Και να κλαις και να υποφέρεις και να μαστιγώνεσαι έφυγε!

Δεν ωφελεί να μένεις στο ίδιο σημείο και να χτυπιέσαι!

Δημιουργείς δίνη γύρω σου και υπάρχει κίνδυνος να σε καταπιεί…

Κάνε λίγο πιο πέρα. Λίγο πιο κει.

Καθόλου δε βούλιαξε το σύμπαν όπως νομίζεις.

Όλα εξακολουθούν να’ναι το ίδιο μαγευτικά όπως και πριν.

Απλώς εσύ έχασες το καθρεφτάκι που μέσα του καθρέφτιζες όλο τον κόσμο…

Λες να μην υπάρξει άλλο? Λες να ήταν το μοναδικό?

Μήπως δεν πρόσεξες στην ταραχή σου πως σε ψάχνει η ζωή?

Πως σου χτυπά την πόρτα απεγνωσμένα?

Πως γυρεύει πεισματικά να καθρεφτιστεί στα μάτια σου?

Ξέρεις τι σκέφτομαι?

Φαντάσου λέει να μπορούσες σ’όλους αυτούς που δηλητηριάζουν τη ζωή σου να τους κολλούσες μια ταμπέλα στη ράχη, όπως αυτή που έχουν κολλήσει στα τσιγάρα.

«ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΑΥΤΟ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΣΑΣ !»

Ε ρε γέλια που θα κάναμε! Αυτή κι αν ήταν προειδοποίηση

......................

Ο ορισμός της ευτυχίας

Τo κυνήγι της ευτυχίας είναι πρωταρχική και ενστικτώδης ανάγκη του ανθρώπου, που τον διακρίνει από όλα τα υπόλοιπα ζώα, από τα πρώτα του βήματα στον πλανήτη γη.

Η ευτυχία – μας διδάσκει ο Κομφούκιος- είναι θυγατέρα του ανθρώπου και βρίσκεται δίπλα του στο ύψος της καρδιάς μας… Πόσο πραγματικό είναι αλήθεια αυτό! Πόσες μικρές και μεγάλες πράξεις καθημερινά γεμίζουν τις καρδιές των ανθρώπων με ευτυχία! Και αλήθεια πόσο διαφέρουν οι πράξεις αυτές από άνθρωπο σε άνθρωπο…Κι αυτό γιατί κάθε άνθρωπος έχει άλλη άποψη για την ευτυχία. Καθένας μας έχει διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικό τρόπο για να τις πετύχει. Ετσι λοιπόν υπάρχουν πολλά μονοπάτια για την ευτυχία και κάθε άνθρωπος ακολουθεί τη δική του ατραπό προς αυτή…

Και όμως! Υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας και αυτός είναι η αυτογνωσία. Καθώς δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συνταγή για την επίτευξη της ευτυχίας είναι απαραίτητο καθένας μας να έχει επίγνωση της προσωπικότητάς του. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να βρει και να χαράξει εύκολα το προσωπικό του μονοπάτι γιατί ξέρει τι πραγματικά επιθυμεί και σε ποια κατάσταση θα αισθάνεται υπαρξιακά ολοκληρωμένος.

Ενας γιόγκι μπορεί να σας πει ότι ευτυχία είναι η Νιρβάνα.

Κάποιος άλλος ότι ευτυχία είναι τα πολλά παιδιά…

Για μένα το μυρμήγκιασμα των αχτίνων του καυτού καλοκαιρινού ήλιου στο δέρμα μου.

Για μένα ευτυχία είναι το πάθος.

Πάθος για τη ζωή, για τον έρωτα.

Τι νόημα έχει μια ζωή ημίμετρη?

Προτιμώ ένα μουδιασμένο από την «ταλαιπωρία» σώμα από μια μουδιασμένη ψυχή…Oταν με το καλό θα έλθει η ώρα να φύγω από τον μάταιο τούτο κόσμο δεν θέλω να κλάψω για το δίπλωμα ανοιχτής θαλάσσης που ποτέ δεν κατάφερα να πάρω και για τα μαθήματα scuba diving που ποτέ δεν έκανα…Δεν θέλω να μετανιώσω για κείνο το φιλί που κράταγα μέσα μου τόσο καιρό και δεν το έδωσα ποτέ ή για κείνο το "σ'αγαπώ" που έπρεπε να πω και δεν το είπα…Η για εκείνο το email που έγραψα και μετά πάτησα Delete. Θέλω μόνο να πω: Hρθα, έζησα και τα έκανα όλα! Και να φύγω γεμάτη και ευτυχισμένη… Ζήστε! Αγκαλιάστε τη ζωή σε κάθε της μορφή και ΜΟΝΟ τότε θα είστε ευτυχισμένοι…

Y.Γ. Και μην ξεχνάτε... Μετά τη βροχή βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο... κι έπειτα αναλαμβάνει η λιακάδα! Καλό μήνα να'χουμε!!

Δε μετανοιώνω για τίποτα!

“… αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα…"

Που σημαίνει ότι δε μετανοιώνω για τίποτα…

Για όποιο λάθος έκανα…

Γιατί τα λάθη μου πάντα αντιπροσωπεύουν τα «θέλω» μου…και είναι εκείνα που με προσδιορίζουν… με κάνουν αυτό που είμαι… και με επαναπροσδιορίζουν… με κάνουν

Σοφότερη…

Δυνατότερη…

Προσεχτικότερη…

Ετσι και γω τα λάθη μου δε τα φοβάμαι.

Ούτε τα ξορκίζω...

Τα αγαπώ… τα αγκαλιάζω … μαθαίνω να ζω με αυτά και μέσα από αυτά… τα κρατώ στο σακίδιο που κουβαλώ στην πλάτη μου για να μην ξεχνώ ποτέ τη βαρύτητά τους.

Γιατί μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω ακόμη και αν όλος ο κόσμος μου μπάζει νερά…

Οταν θεωρούμε τα λάθη μας καταστρεπτικά ή ανεπανόρθωτα, τότε παραλύουμε, απογοητευόμαστε, αποφεύγουμε κάθε δράση.
Αντίθετα, όταν ξέρουμε ότι η ζωή δίνει και άλλες ευκαιρίες, ένα λάθος μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία να διορθώσουμε την πορεία μας και να ξαναπροσπαθήσουμε με περισσότερη γνώση…

Είναι αλήθεια ότι δεν είμαι στα πολύ καλά μου απόψε...
Δεν ξέρω αν φταίει ο ανάδρομος Ερμής που ελπίζω γρήγορα να τσακιστεί και να γυρίσει ορθόδρομα, δεν ξέρω αν φταίει ο υπολογιστής που έχει από το πρωί κρασάρει και μου έχει βγάλει 5 φορές μπλε οθόνη με κινέζικα και μια μου εσβησε εντελώς μόνος του αλλά γενικώς δεν είμαι καλά...
Κάτι περίεργο οσμίζομαι στον αέρα...
Κάποια περίεργα vibes πιάνω...
Είμαι και δεν είμαι...
Θέλω και δεν θέλω...
Εχω και τα νεύρα μου γιατί έχω χάσει το usb του τηλεφώνου και δεν μπορώ να ανεβάσω φωτογραφίες εδώ...
Η νύχτα απόψε μυρίζει μπαρούτι...
Και αλίμονο σ'αυτόν που θα'ναι δίπλα μου απόψε γιατί θα τον πάρουνε τα σκάγια...

Υ.Γ. Πριν από 5 χρόνια ήθελα percing στη μύτη... σήμερα θέλω τατουάζ...Μμμμ δε νομίζω ότι είμαι καλό role model για την κόρη μου...

Oλα είναι θέμα timing ή απλά ο Θεός παίζει ζάρια?

Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί για κάποια πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας…κάποιες περίεργες συμπτώσεις…σαν όλο το σύμπαν να συνομωτεί για να μας τραβήξει την προσοχή σε ένα συγκεκριμένο θέμα… σε ένα συγκεκριμένο άτομο…

Εχετε αναρωτηθεί με πόσους ανθρώπους έχουμε διασταυρωθεί σε κάποιες φάσεις της ζωής μας για να χαθούμε μετά από λίγο?

Μετά από τόσο λίγο όσο ακριβώς χρειαζότανε για να νοιώσουμε το θεραπευτικό τους χάδι… Πόσους αγγίξαμε και πόσοι αφήσανε ανεξίτηλα τα σημάδια τους πάνω μας?

Πόσοι απ’αυτούς μπήκανε εντελώς ξαφνικά στη ζωή μας σαν από κάποιο παιχνίδι της μοίρας όταν απλά έπρεπε να μπουν?

Και σίγουρα πολλοί από μας γνώρισαν κάποιον όταν ήδη ήταν πολύ αργά…

Μια πόρτα ανσασέρ που έκλεισε στη μούρη μας μπορεί να είναι η αιτία να γνωρίσουμε ή να μην γνωρίσουμε κάποιον…

Ενα δρομολόγιο τραίνου που χάσαμε ίσως είναι η αιτία να απομακρυνθούμε από αυτή μας τη δουλειά και στην πορεία να βρούμε μιαν άλλη… καλύτερη… Παιχνίδια της τύχης ή σενάρια επιστημονικής φαντασίας που πλέκει κάποιος εκεί ψηλά? Η μήπως ο καλός Θεούλης ανταποδίδει απλά τα καρμικά μας χρωστούμενα?

Οι εσωτεριστές λένε ότι η συγχρονικότητα ταυτίζεται με τη ροή του σύμπαντος…

Ετσι λοιπόν όσοι έχουν καταλάβει έστω και μέρος της Αλήθειας, όσοι έχουν συμπληρώσει κάποια κομμάτια από το παζλ και ζουν σε αρμονία με τη Φύση και τη ροή του σύμπαντος το σύμπαν τους προσφέρει απλόχερα αυτή την «υπηρεσία».

Αρκεί λοιπόν να είσαι εκεί με ανοιχτές τις κεραίες για να πιάσεις τους οιωνούς, τα σημάδια που σου στέλνει το σύμπαν και που καλείσαι ΕΣΥ μόνος σου να αποκωδικοποιήσεις και να κατανοήσεις… και όποιος έχει το κλειδί για αυτό…είναι σίγουρο ότι θα έχει μια πετυχημένη και ευτυχισμένη ζωή.

Πόσο τυχαίες είναι τελικά οι συμπτώσεις?

Μήπως υπόκεινται σε διάφορες κρυφές αιτίες ή άγνωστους νόμους για μας?

Μήπως τελικά πέρα απ’ τον φυσικό κόσμο που αντιλαμβανόμαστε υπάρχει και ένας «νοητικός» κόσμος κινεί τα νήματα του φυσικού?

Ολο σου το είναι ξεχειλίζει από κείνον…
Τον νιώθεις να ρέει από μέσα σου σε κάθε σου κίνηση…
Μέσα από την ανάσα σου που θα'θελες να μοιραστείς μαζί του...
Μέσα από τους πόρους του δέρματος…μέσα από κάθε σου σχισμή...
Mέσα από το χαμόγελο που άφησες κρεμασμένο ατσαλα στο στόμα σε μια στιγμή ανείπωτης ηδονής...
Mέσα από κινήσεις παιχνιδιάρικες μια λάγνας γλώσσας...
Μέσα από τα χείλη που γυρεύουν απελπισμένα κάποιον να τα "μαντρώσει" σε ένα παθιασμένο φιλί…
Μέσα ακόμα κι απ’τον ιδρώτα του κορμιού σου…

Μα κείνος δείχνει να μην καταλαβαίνει…
Και το χειρότερο: Mε το ρυθμό που χύνεται από μέσα σου σε λίγο θα στερέψεις από κείνον…
Είναι γεγονός.

... Οι αγκαλιές δωρεάν για όποιον έχει ανάγκη ...

Γιατί όταν βγαίνουμε από το τούνελ πρέπει να βοηθάμε και τους άλλους να το κάνουν...

Foolish Games.........

- Σήμερα νίκησα εγώ!

- Με ποιον παίζεις?

- Με τα όριά μου...

Χωρίς λόγια...

Χωρίς όρια...

Χωρίς τέλος....(?)

Γκρινιάζοντας για την ευτυχία...

Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την ευτυχία… οτι μας έχει δηλαδή ξεχάσει και ότι δε χτυπάει ποτέ την πόρτα μας…

Ομως υπάρχουν φορές που είμαστε τόσο μα τόσο θολωμένοι από πίκρα και πόνο που ακόμα και όταν αυτή έλθει εμείς δε μπορούμε να τη δούμε…

Ετσι φευγαλέα μας γνέφει με νόημα ή μας ακουμπά και φεύγει πριν τη συνειδητοποιήσουμε…

Αλλες φορές πάλι διασταυρωνόμαστε στη ζωή μας με ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή και που ακόμα και αν το καταλάβουν κάποια στιγμή ΔΕΝ ξέρουν τον τρόπο για να το αποκτήσουν…
Ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι ποτέ τους δεν αγάπησαν, ή ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι αγάπησαν πολύ αλλά που όταν τους ρωτάς τι τρελλό έκαναν στο όνομα της αγάπης σου λένε "τίποτα"…

Σε αυτούς τους μπερδεμένους ανθρώπους αφιερώνω αυτές τις αράδες…

Το παρελθόν και το μέλλον είναι σαν προβολή ταινιών σε διπλανές αίθουσες...
Δε μπορείς να παρακολουθείς και τις δυο συγχρόνως...
Πρέπει κάποια στιγμή να διαλέξεις έργο!

Εγώ επέλεξα...
Εσύ...?