Κραυγή...κάτω απ'το φως της πανσελήνου...

Πρέπει να φύγω απο δώ…!!
Ανοιξέ μου να φύγω…μη με κρατάς άλλο κλεισμένη εδώ μέσα... με περιμένει…σε παρακαλώ άνοιξε...!

Τώρα το θέλω!
Κι ας ήλπιζα πρίν να μή μ’αφήσεις ποτέ ό,τι κι αν γίνει…

Τώρα πονάω…δώσε μου τα κλειδιά!
Κι εδώ μέσα και παντού…η αγάπη την μορφή του έχει…

Δυό μεγάλα μαύρα ινδιάνικα τόξα έχει για φρύδια...
Μπίλιες απο ανθόμελο ειν΄τα μάτια του…και το βλέμμα του στάζει φωτιά σαν πέφτει πάνω μου...
Τα χείλη του…θαρρείς κι έκοψε ένα παραδεισένιο τριαντάφυλλο και το έβαλε με προσοχή κάτω απο τα ρουθούνια του…και σαν χαμογελάσει βλέπεις όλη η λάμψη των αστεριών…
Τα φιλιά του είναι σαν την καυτή άμμο… και το σώμα του λατρεύει τη θάλασσα σαν το δικό μου… και βλέπει το δικό μου σα να’ναι θάλασσα…
Ετσι μοιάζει, δημιούργημα του πιό σπουδαίου ζωγράφου…καμωμένος ιδανικά για μένα…δε συμφωνείς?

…άνοιξέ μου επιτέλους…!

Με περιμένει…τον είδα…σε λίγο καιρό θα έχει μπει στη ζωή μου…το ξέρω... όπως πάντα το ξέρει η μάγισσα ψυχή μου... όπως τότε χρονια πολλά πριν που 'χα δει τον αλλον να έρχεται...

Οταν με δει θ’ανοίξει τα χέρια του να μ’αγκαλιάσει και ξαφνικά απο αγρίμι, θα γίνω κοριτσάκι, δικό του…θα χαιδέψει τα μαλλιά και τα μάγουλά μου…
Κι εγω θα αγγίζω το πρόσωπό του…και ύστερα την υπέροχη κλείδα του που απλώνεται τόσο αρρενωπά απ’το λαιμό ώς τους ώμους του και με κάνει δέσμια μιας συνεχούς ανατριχίλας…
Αφησέ με τώρα…άν δέν το κάνεις θα κλαίω ώσπου τα μάτια μου να ματώσουν…κι ύστερα θα είμαι άσχημη… δέν θέλω να με δεί άσχημη…
Πές μου οτι έχεις ακόμη τα κλειδιά…
Οτι δε τα'χεις χάσει...!
Ασε με τουλάχιστον να του στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί…είναι ο μόνος που ξέρει να διαβάζει τη σιωπή μου…
Ανοιξέ μου…
…σε παρακαλώ!

Είναι ο έρωτας κολλητικός?

Δεν ξέρω θα σας γελάσω...
Το μόνο που ξέρω είναι ότι τελευταία ζω κι ερωτεύομαι μέσα από τους έρωτες των φίλων μου...
Υπάρχει ένα απίστευτα ερωτικό κλίμα γύρω μου... με κάνει και αισθάνομαι όμορφα... νιώθω πολύ χαρούμενη γι'αυτό που τους συμβαίνει τόσο που αντανακλάει αυτό επάνω μου.
Νιώθω το ευεργετικό άγγιγμα του έρωτα σε κάθε έκφανση της ζωής μου...
Εμπνεομαι ... να γράψω... να ζωγραφίσω... να δημιουργήσω...
Και αυτό με αποζημιώνει για τη δική μου "απουσία"
Δεν έχει σημασία που δεν είναι μέσα μου... ο έρωτας είναι γύρω μου και με αγκαλιάζει κάθε στιγμή με κάθε τρόπο... σα να βρίσκομαι χωρίς καπέλο κάτω από τον καυτό ήλιο...
Η σκέψη τους, γλυκές ανατριχίλες και όμορφα συναισθήματα ζωγραφίζουν ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό μου...
Γιατί ξέρω ότι αν και άργησε... είναι αυτό ακριβώς που τους αξίζει...!

Μια μελό, ρομαντική και όμως τόσο αληθινή ιστορία…

Τι κάνεις όταν νιώθεις ότι συναντάς τον έρωτα της ζωής σου?

Oχι… πες μου τι κάνεις!!!

Μαζεύεις όλο το κουράγιο σου και πας και του μιλάς?

Ψάχνεις να βρεις την πιο ωραία ατάκα να της πεις?

Η απλά κάθεσαι ανήμπορος και θάβεις τη μαγική στιγμούλα που μόλις ξεγλίστρισε από τα χέρια σου?

Φαίνεται ότι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας ταλαντεύονταν μεταξύ των δύο πρώτων,για να καταλήξει στο τρίτο, ή όχι…

Συνέβη πριν από λίγο καιρό, στο μετρό της ΝΥ…

Εκείνος καθόταν αμέριμνος σε μιά γωνιά του μετρό και άκουγε μουσική..

Καστανός,ψηλός και αδύνατος(έτσι θα περιέγραφε τον εαυτό του μερικές ώρες μετά).

Σε κάποια επόμενη στάση μπήκε και εκείνη..

Πρώτη φορά ένοιωθε έτσι.

Τα λεπτά κυλούσαν και έψαχνε κάτι να πει.

Καταραμένες σκέψεις, έμοιαζαν να τον αποφεύγουν και στο μυαλό του συνεχώς αυτή.

Και πρωτού προλάβει να κάνει κάτι,αυτή τον κοίταξε,σηκώνοντας το βλέμμα από το ημερολόγιό της,του χαμογέλασε και βγήκε από το συρμό…

Και κάπου εκεί τελείωσαν όλα (ή μήπως άρχισαν?)

Το να ψάχνεις έναν άνθρωπο σε μια πόλη 8 εκ. ανθρώπων μάλλον ακατόρθωτο φαντάζει. Αλλά όχι για εκείνον.

Οχι για κάποιον που είναι αποφασισμένος!

Γύρισε σπίτι,έφτιαξε ένα site που το ονόμασε nygirlofmydreams.com (μπείτε να δείτε τη σελίδα) με μια ζωγραφιά αυτής και εκείνου και με λεπτομερή περιγραφή όλων των στοιχείων που είχε συγκρατήσει(στη photo φαίνεται η ζωγραφιά της κοπέλας στη σελίδα που έφτιαξε),παρακαλώντας όλους όσους το επισκέπτονταν να το μεταδώσουν και σε άλλους.

Ξεκίνησε έτσι κάτι πρωτοφανές, που σε 3 μέρες απέδωσε καρπούς.

Φίλος της κοπέλας την αναγνώρισε,και του έστειλε το mail της…

Ο ίδιος το επιβεβαίωσε στην ιστοσελίδα του,αναφέροντας πως ίσως συναντηθούν, και πως η συνέχεια, όπως αρμόζει, δε θα δημοσιευθεί στο internet, και εναπόκειται στη φαντασία μας..

Ισως χαζή, αλλά για μένα είναι η πιο αληθινή ρομαντική ιστορία που αποδεικνύει σε πείσμα των καιρών ότι ο ρομαντισμός υπάρχει και η τεχνολογία όχι μόνο δε τον σκοτώνει αλλά του δίνει ζωή!!

Η καλή η μέρα από το γκάλοπ φαίνεται!

Kαλημέρα!
Καλή βδομάδα!
Καλή ψηφοφορία!
Τι ψηφοφορία?
Α...ναι! Δε στο'πα!
Αποφάσισα να κάνω ένα γκάλοπ... έτσι από περιέργεια και να δω στατιστικά τι ζώδια διαβάζουνε τον χώρο μου.
Ξέρω ... εσύ είσαι με την τσίμπλα ακόμα στο μάτι και γω σου λέω τα τρελλά μου...!
Μα εχω σκοπό να ανταποδώσω στο τέλος με το ελιξίριο για ένα καλό ξύπνημα.

Πάντα στη ζωή μου για ένα περίεργο λόγο μπαίνανε άτομα από 4- 5 το πολύ 6 ζώδια...
Λες και δεν έχει 12 ο ζωδιακός κύκλος.
Ποτέ δεν υπήρξα προκατελειμένη με αυτά.
Ποτέ δεν πίστεψα στις χαζές καθημερινές προβλέψεις των περιοδικών.
Ομως στην πορεία του χρόνου όταν είδα ότι περιστοιχιζόμουνα διαρκώς από τα ίδια και τα ίδια ζώδια τα οποία επαναλαμβάνονταν σταθερά με απίστευτη συνεπεια είπα να το ψάξω λιγάκι.
Θεωρώ ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Μα τίποτα όμως!
Ολα εν σοφία εποίησε Εκείνος!
Τα άτομα που έχω έλθει πιο κοντά εδώ είναι ενός συγκεκριμένου ζωδίου... αυτά με τα οποία έχω ταυτιστεί περισσότερο είναι κι αυτά ενός συγκεκριμένου ζωδίου... ζώδια που πλέον έχω φτάσει σε σημείο να "μυρίζομαι" από μακριά. Γιατί όταν από τα 15 σου κάνεις την κλασσική ερώτηση "τι ζωδιο είσαι" έχεις αρχίσει και μαθαίνεις εμπειρικά κάποια πράγματα για τις "ποιότητες" των ζωδίων που τύφλα να'χει η Αση Μπίλιου και όλα τα βιβλία αστρολογίας.

Χθες βράδυ ρώτησα σε μέηλ το voulaki αν είναι κριός.
Για την ακρίβεια οχι απλά αν είναι κριός αλλά αν είναι κριός του Μάρτη μιας και έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα στους κριούς του Μάρτη και ξέρω να τους ξεχωρίζω από τους κριούς του Απρίλη. Για μια ακόμη φορά έπεσα διάνα!
Θα σας παρακαλέσω λοιπόν για να μου φύγει η περιέργεια αυτή να πάτε να ψηφίσετε στο γκάλοπ που έχω βάλει δεξιά για το τι ζώδιο είστε.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων και ανταποδίδω με ένα αστείο βιντεάκι για να ξεκινήσει η μέρα καλά! :)



Υ.Γ Ακολουθεί γκάλοπ με θέμα "εσείς πως τον πίνετε τον καφέ σας?" :-p

Φοβάμαι...

Oποια σκέψη μαζεύω, σκορπίζεται…
Oποια απόφαση παίρνω αναιρείται…
Oποια ερώτηση κάνω μένει αναπάντητη… (ειδικά μερικά γιατί…)
Oτι εύχομαι ποτέ δε γίνεται…
Oτι πιστεύω, ανατρέπεται
Oτι αγαπώ απομακρύνεται…
και φοβάμαι…
…………

φοβάμαι πια εμένα…

Υ.Γ. Σκέψεις αδέσποτες που ήρθαν στο μυαλό με το άκουσμα αυτού του κομματιού και του φανταστικού αυτού βίντεο...

Διαφορετικότητα...

Mου αρέσουν οι διαφορετικές παρέες.

Oπως και η ποικιλία στο φαγητό...

Μου αρέσουν οι διαφορετικοί άνθρωποι.

Πάντα στα πάρτυ μου υπήρχαν οι πιο ετερόκλητες παρέες.

Δε με νοιάζει αν είσαι straight ή gay.
Μαύρος, άσπρος ή κόκκινος με μπλε φτερά…
Αν έχεις μεταπτυχιακό ή πτυχίο.
Δεν είσαι η μόρφωσή σου.
Δεν είσαι η δουλειά σου.
Όπως (δεν) έλεγε η διαφήμιση, δεν είσαι το αυτοκίνητο σου.
Δεν είσαι ΟΥΤΕ το ρολόι που φοράς.

Ή τα παπούτσια σου.

Για την ακρίβεια δεν είσαι αυτό που φοράς αλλά αυτό που είσαι σε «φοράει»
Δεν είσαι η περιοχή που μένεις…

Δε με νοιάζει τίποτα αρκεί να έχεις κάτι ενδιαφέρον να πεις. :)

7 things (blogοπαίχνιδο)

Moυ είπανε ότι είναι βραβείο... και το πήρα η γαϊδούρα κι έφυγα χωρίς να ανέβω στο βήμα και να δώσω τις δημόσιες ευχαριστίες μου στη μαμά μου, στο σκύλο μου, στους φίλους μου... σε κείνον που μου το πρόσφερε (βλ. delirius tremens) ... να πω ένα κατιτίς τελος πάντων!
Δεν είναι που είμαι αγενής...
Είναι που ποτέ δεν κατάλαβα τι παίζει εδώ μέσα με τα βραβεία... Τι νόημα έχουν και κυρίως γιατί blogoπαιχνιδα που πάνε από "χέρι σε χέρι" ονομάζονται βραβεία... Εκεί μια σύγχιση δε μπορώ... θα το πω ότι την έχω...
Είναι και που τόσα χρόνια εδω μέσα δεν ήμουνα καθόλου interactive και αποφάσισα μόνο τα τελευταία 2 χρόνια να βγω από το καβούκι μου και να αρχίσω να διαβάζω τι παίζει δεξιά κι αριστερά... οπότε δεν καταλαβαίνω και πολλά εδω μέσα... ευελπιστώ ότι εν καιρώ θα το κατακτήσω το θέμα.
Αν τώρα το έπαιρνε η Levina θα έλεγε ευχαριστίες και μάτσα μούτσα και γλύκες και θα το εβλεπε ως βραβείο...
ο Ξύλινος ιππότης θα το έβλεπε ως πρόσκληση και θα έπραττε τα δέοντα, όπερ και έκανε... ενώ εγώ που είμαι κριάρι το βλέπω σαν πρόκληση και ένα πεταμένο γάντι μπροστά μου είναι αρκετό για να με κάνει να ακονίσω και να γυαλίσω τα κερατάκια μου...

Πάμε λοιπόν να το φάμε το κεφάλι μας... γιατί είμαι σίγουρη ότι μετά απ'αυτό θα με δείτε με άλλο μάτι...

Πρέπει λοιπόν να αποκαλύψω 7 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα και μετά να κάνω πάσα σε άλλα 15 παιδάκια... (γιατί μόνο 15??? :(

1) 1.72

2) 70

3) νο 39

4) Ημουνα βολλεϋμπωλίστρια προ αμνημονεύτων ετών (δε με βοηθάει το αλτσχαϊμερ να θυμάμαι το πότε) σε ομάδα της Α' Εθνικής, εχω μάλιστα βρεθεί σε μεγαλο δίλλημα παίζοντας κάποια στιγμή απέναντι στην ομάδα μου τον ΠΑΟ... αλλα τελικά επικράτησε το ανταγωνιστικό μου πνεύμα :)

5) Εχω βραβευτεί σε διαγωνισμό μαγειρικής. Η εταιρεία ΦΑΓΕ το 2000 κάλεσε τον κόσμο να της στείλει διάφορες συνταγές και τις 10 καλύτερες τις εκδοσε σε ένα βιβλιαρακι που λεγότανε "Oι 10 καλύτερες συνταγές του 2000" Εκεί υπάρχει η συνταγή μου με το όνομά μου και την διεύθυνσή μου :)

6) Bαριέμαι... βαριέμαι πολύ εύκολα και πολύ συχνά... Βαριέμαι πρόσωπα και καταστάσεις, δουλιές. Αυτός είναι και ο λόγος που έχω αλλάξει τόσα πολλά επαγγέλματα. Από πωλήτρια σε μπουτίκ στο κολωνάκι μέχρι υπεύθυνη P.R και γραμματέας διεύθυνσης στο METAXA μέχρι υπεύθυνη μηχανοργάνωσης στο Μπόμπολα (ΕΘΝΟΣ) και υπεύθυνη φωτορεπορτάζ στο μεγαλύτερο κέντρο φωτορεπορταζ στους Αδελφούς Αναγνωστόπουλους. Ναι όπως καταλάβατε όταν βαριέμαι φεύγω... και καμμιά αύξηση ή bonus δε μπορεί να με κρατήσει...

7) Κάνω συλλογή νομισμάτων σύγχρονων αλλά και αρχαίων που αγοράζω από διάφορους οίκους και κάθε τόσο πηγαίνω στο νομισματικό μουσείο για αποσφράγιση και νομιμοποίηση της διαδικασίας... Επίσης "συλλέγω" βραβεία... ενα χρυσό από τορνουά στο πινγκ πονγκ, ένα χάλκινο στο βόλλευ από το πρωτάθλημα, ένα ασημένιο στο τρέξιμο από τότε που πήγαινα Λύκειο, ένα χάλκινο σε πανελλήνιο διαγωνισμό εκπαίδευσης σκύλων με ένα αδέσποτο που εκπαίδευσα μόνη μου... Επειδή θεωρώ τα βραβεία αυτά κιτς τα έχω καταχωνιασμένα κάπου και δεν τα έχω κρεμασμένα.

Τη σκυτάλη παίρνουν η Anima, Levina, serenata, Storyman, Παλιάτσος, Λύχνος Καιόμενος, Αλχημιστής, DarkSun, Summertime Blues, Nina (που χρωστάει και το 3rd degree), Leviathan, Nayagos sto galazio, Μahler, Hengeo, Hλι,

Το ότι παλιμπαιδίζω σας το είπα ή το έχετε ήδη καταλάβει? :-p

Y.Γ. Διευκρινήσεις τα νούμερα δεν επιδέχονται...

Zώντας στην Ουτοπία

Δεν είναι μεμπτό να οραματίζεσαι την Ουτοπία.
Την κάθε Ουτοπία …
Αλλωστε την «Ουτοπία» την ονόμασαν έτσι αυτοί που λύγισαν νωρίς και παραιτήθηκαν από την επιδίωξή της…
Μην τους μοιάσεις!
Μόνο τα νεκρά ψάρια κολυμπούν με το ρεύμα.
Πρώτα η ζωή!

Mην αφήσεις σκοτάδι να απλωθεί στην Ουτοπία σου...
Μην αφήσεις καμμιά βροχή να χαλάσει τη λιακάδα της...
Μην προδώσεις ποτέ το όνειρό σου...
Μη...

Kρύο... Καιρός για δυο!

Kαι για τρεις μην σου πω... γιατί όλοι οι καλοί χωράνε!

To κρύο μας φέρνει πιο κοντά… πόσο μάλλον το χιόνι… που προστάζει παρεϊστικη διάθεση και χαλαρωτικούς ρυθμούς που τελευταία έχουμε ξεχάσει και τους έχουμε τόσο ανάγκη.

Ανάψτε λοιπόν το τζάκι, καλέστε τον αγαπημένο σας ή όσοι δεν μπορείτε να τον έχετε τους φίλους σας, για να απολαύσετε μια όμορφη μέρα cocooning…

Είτε πρόκειται για πρωϊνό με λουκουμάδες, τηγανίτες και τσίπουρο είτε για γεύμα με μεζέδες και κρασί ή μια υπέροχη μακαρονάδα, ένα είναι το σίγουρο ότι όλοι θα έλθουν πιο κοντά μετά από μια τέτοια χαλαρωτική μάζωξη…
Είτε προτιμήσετε να επικοινωνήσετε ουσιαστικά με τους αγαπημένους σας, συζητώντας και παίζοντας επιτραπέζια είτε να χαλαρώσετε με ένα DVD ή να αφεθείτε στο ρομαντισμό της στιγμής στα χέρια του συντρόφου η μέρα αυτή θα σας μείνει αξέχαστη και θα σας αποζημιώσει…
Αν πάλι δεν έχετε παρέα... πάρτε το τηλέφωνό σας δίπλα στο τζάκι ή το βιβλίο σας αν διαβάζετε και περάστε την ώρα σας διαβάζοντας ή μιλώντας με ανθρώπους που είχατε καιρό να ακούσετε... Να είστε σίγουροι πως θα χαρούν να σας ακούσουν!

Φορέστε την πιο καλή σας διάθεση και απολαύστε την…!
Οι μικρές αυτές στιγμές είναι που ομορφαίνουν και δίνουν νόημα στη ζωή και που δε στοιχίζουν τίποτα...!

Υ.Γ Εγω απόψε θα βάλω λουκανικάκια και πατατούλες να ψήνονται σε μια άκρη του τζακιού και θα συνοδέψω μ'αυτά το κρασάκι μου... :)

ΠΟΤΕ ΜΗ ΛΕΣ "ΠΟΤΕ"!

Αστείο μου φαίνεται, τρελλό μου φαίνεται, αλλά η πραγματικότητα βρίσκει τους πιο ευφάνταστους τρόπους να σε κάνει να αμφιβάλεις ακόμα και για το ίδιο σου το λογικό.

Αυτή η ειρωνία του να λές: … «Αυτό? Εγώ, Ποτέ!» και την άλλη στιγμή να δίνεις ρεσιτάλ στον ίδιο αυτό ρόλο, με στέλνει για βρούβες.

Η αντοχή μας πάνω από όλα σε αυτές τις καταστάσεις είναι απίστευτη.

Τη μια στιγμή δεν μπορούμε να πιστέψουμε στα μάτια μας και την άλλη, πλήρως προσαρμοσμένοι στο σενάριο ψάχνουμε να εμβαθύνουμε, να φιλοσοφήσουμε και να γελάσουμε με την π…. τη ζωή.

Κουνάω το κεφάλι μου και γράφω, μην μπορώντας ούτε και η ίδια να πιστέψω στις στροφές του εαυτού μου.

Ποπ, Τανγκό, Passo doble και χιπ χοπ.

Ολα σε μια πίστα., με πρωταγωνίστρια, κριτική επιτροπή και κοινό εμένα την ίδια, να καγχάζω, να γιουχάρω, να βαθμολογώ, και να ιδρώνω δίνοντάς τα όλα, σαν εκείνους τους πλανόδιους ανθρώπους ορχήστρα ...

Τουλάχιστον τα δίνω όλα· δεν κρατάει αυτό το άτιμο το σαρκίο ούτε ένα ευρώ για το εισiτήριο της επιστροφής.

Το κορμί φευγάτο, και η ψυχή να κρατάει τα τελευταία οχυρά.

Στηθείτε, χαμογελάστε, και μετά από μια εβδομάδα περάστε να μας πείτε αν πόνεσε.

Γιατί όταν ξεμουδιάσετε, θα το νοιώσετε. Όλο!... πιστέψτε με!

Ετσι είναι, μονολογώ...

Τα μεγάλα χαστούκια τα τρως όρθιος, και ούτε που προλαβαίνεις να ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Αλλες φορές πάλι καταλαβαίνεις τον πόνο μετά απο καιρό, εντελώς ετεροχρονισμένα και τρελαίνεσαι.

Ετσι είναι ο θάνατος, ο χωρισμός, η αρρώστια, το μίσος, η ζήλεια, και το σαράκι του ανεκπλήρωτου έρωτα.

Δεν ήξερες δεν ρώταγες? Πληροφορίες εντός...

Ετσι είναι ό,τι μας τρώει την ψυχούλα μας, μας σκοτεινιάζει το βλέμμα, και κλέβει το χαμόγελό μας. Το πραγματικό. Οχι αυτό το δήθεν, το ψεύτικο.

Αδυσώπητο, αδηφάγο και μη αναστρέψιμο είναι το προσωπικό σαράκι του καθενός μας…

Μου θυμίζει το μύθο του Προμηθέα, που βρίσκεται σιδηροδέσμιος στον Καύκασο, με το όρνεο να του τρώει το συκώτι και κάθε μέρα αυτό να ξαναγίνεται.

Γιατί? Για την αγάπη.

Πόνεσε πολύ ο άμοιρος ο Προμηθέας για την αγάπη που είχε στους ανθρώπους...

Τιμωρήθηκε γι αυτήν. Και μετά ήρθε ο Ηρακλής και έκοψε τις αλυσίδες που κρατούσαν δέσμιο τον Προμηθέα και τον ελευθέρωσε απο το μαρτύριό του.

Ετσι απλά…

Ξέρω έναν τέτοιο άνθρωπο που τρέφεται για να τρέφει τον πόνο της αγάπης του.

Και όλη τη ματαιότητα του πόνου του τη μεταλλάσσει σε όνειρα, για να αντέξει και να πονέσει αύριο περισσότερο.

Ασκεφτο να τον πω?

Ερωτευμένο να τον πω?

Προμηθέα θα τον πω!

Γιατί ταμπέλες στους ανθρώπους δεν μου αρέσει να βάζω.

Γιατί ο πόνος, όποιος και να 'ναι είναι ιερός!

Και γιατί πιστεύω πως όσο μέσα μας βρίσκεται ένας Προμηθέας που βασανίζεται, βρίσκεται και ένας Ηρακλής που απελευθερώνει.

Φτάνει να τον αφήσουμε να σπάσει τις αλυσίδες. Φτάνει να τον αφήσουμε!

Καλό μήνα σας εύχομαι! Ελπίζω έτσι για αλλαγή το μήνα τούτο να δώσετε ψήφο εμπιστοσύνης στον Ηρακλή που έχετε μέσα σας...