___________________________________________

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

Φοβάμαι...

Oποια σκέψη μαζεύω, σκορπίζεται…
Oποια απόφαση παίρνω αναιρείται…
Oποια ερώτηση κάνω μένει αναπάντητη… (ειδικά μερικά γιατί…)
Oτι εύχομαι ποτέ δε γίνεται…
Oτι πιστεύω, ανατρέπεται
Oτι αγαπώ απομακρύνεται…
και φοβάμαι…
…………

φοβάμαι πια εμένα…

Υ.Γ. Σκέψεις αδέσποτες που ήρθαν στο μυαλό με το άκουσμα αυτού του κομματιού και του φανταστικού αυτού βίντεο...

22 σχόλια:

Hengeo5 Φεβρουαρίου 2012 στις 1:27 π.μ.
"φοβάμαι πια εμένα…"

Έχω την εντύπωση ότι εδώ τα είπες όλα.. εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας.. Υπέροχο κομμάτι όντως!

Καληνύχτα :)
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
Unknown5 Φεβρουαρίου 2012 στις 10:36 π.μ.
τα τραγουδια λένε μόνο αλήθειες...καλή επιλογη σου...να σαι καλα ..και μην φοβάσαι τίποτα.....
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
showgirl5 Φεβρουαρίου 2012 στις 12:18 μ.μ.
Τα τραγούδια βοηθούν να ξετυλίξουμε τις σκέψεις μας.
Καλημέρα!
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
serenata5 Φεβρουαρίου 2012 στις 12:46 μ.μ.
Συνήθως τα τραγούδια μας θυμίζουν κάτι.....
Ολοι φοβόμαστε Λιακάδα μου...
Ολοι φοβόμαστε μ' αυτά που ζούμε.
Αν έχουμε και άλλα προσωπικά....άστα.....
Φιλάκια:)
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
Δακανάλη Μαρία5 Φεβρουαρίου 2012 στις 1:28 μ.μ.
καλημέρα Λιακάδα υπέροχα τα λόγια σου έτσι είναι ετσι νιωθω κι εγώ... και το βιντεάκι υπέροχο....!!! Να εχεις μια ομορφη Κυριακή!
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
Levina5 Φεβρουαρίου 2012 στις 3:59 μ.μ.
Koριτσάκι μου μια κοινή μας φίλη
μου το έλεγε συχνά... η ζωή κάτι μας οφείλει,
αργά ή γρήγορα θα μας το δώσει!....
Στο λέω και εγώ τώρα...πιστεψέ το,
θα σου δώσει η ζωή ότι αξίζεις γιατί αξίζεις πολλά...
Ότι και να είναι αυτό, θα διώξει τους φόβους σου.

Σε φιλώ Λιακάδα μου :))
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
Ανώνυμος5 Φεβρουαρίου 2012 στις 8:58 μ.μ.
ποτέ ποτέ δεν είναι αργά...
ένα λιακαδάκι θα ανταμειφθεί...
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
Αθανασία5 Φεβρουαρίου 2012 στις 10:00 μ.μ.
Εμ,γειάσου καλή μου...ε,συνήθως η μουσική 'αντιπροσωπέυει'η μουσική που ακούμε,σε ένα βαθμό αυτό που είμαστε,οι ίδιοι ή αν όχι ακριβώς αυτό,μπορεί να μας βγάλει εκείνη την ώρα που την ακούμε διάφορα 'κρυμμένα' καλά, ή 'καμουφλαρισμένα'συναισθήματά μας που υπό,άλλες συνθήκες ίσω να μ ην έβγαιναν πάρα έξω ποτέ? στο λέω αυτό,επειδή μου'χει συμβεί και μένα,πολλές φορές...τώρα όσο γι'αυτά που λες, ότι νιώθεις εμάς να δείς, πως σκορπίζονται εδώ κι εκεί, τα όνειρα,οι επιθυμίες, τα θέλω μας εμάς να δείς πως χάνεται ό,τι αγαπάμε,και πως αναιρείται ό,τι πιστέψαμε...δεν είσαι μόνο εσύ,που ό,τι επιθυμείς χάνεται σα τον καπνό από μπροστά σου...μη σκάς...είναι και άλλοι,εδώ...πάντως μ'άρεσε το ποστάκι επειδή είναι πολύ αληθινό...καλησπέρες...
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
Summertime Blues5 Φεβρουαρίου 2012 στις 11:08 μ.μ.
σκέψεις που πηγάζουν από τη μουσική...
αχ αυτή η μουσική!
http://smixiotis-konstantinos.blogspot.com/2012/02/7.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FEtWAq+%28%CE%91%CE%99%CE%A7%CE%9C%CE%95%CE%A3+%CE%9A%CE%91%CE%99+%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A8%CE%95%CE%99%CE%A3%29
καλό βράδυ!
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
Λία6 Φεβρουαρίου 2012 στις 1:15 π.μ.
Λιακάδα μου....όμορφα λόγια!"Φοβάμαι πια εμένα" μεγάλη κουβέντα εεε...κάθε σου ανάρτηση μου δίνει κάτι να σκεφτώ!
Μπράβο κοριτσάκι!!!
Καλό μας βράδυ!
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις
Ξύλινος Ιππότης6 Φεβρουαρίου 2012 στις 10:20 π.μ.
Τον μεγαλύτερο εχθρό σου φοβάσαι...
κι όχι άδικα...
...
Πρόσεχε τον!
Μιλώ εκ πείρας...
...
Καλή σου μέρα Λιακαδούλα μου!
ΑπάντησηΔιαγραφή
Απαντήσεις

Προσθήκη σχολίου

Πριν σχολιάσεις ζύγισέ το καλά!
Μην ξεχνάς ότι βρίσκεσαι πάνω σε μια "red thin line"...

Κατώϊ ανακαινισμένο του 1875

Arcadia, Πελοπόννησος, Δυτική Ελλάδα και Ιόνιο, Ελλάδα

Κάτω όροφος (Κατώι) 52τμ πετρόχτιστης παραδοσιακής κατοικίας του 1875 που έχει αναπαλαιωθεί. Δεν υπάρχουν καλοριφέρ αλλά ενδοδαπέδια θέρμανση, ξύλινο ταβάνι, θόλος στην κρεββατοκάμαρα και ενδοδαπέδ...