Ενα εκατοστό του δευτερoλέπτου - όπου ακροβατούμε μεταξύ ζωής και θανάτου, ανάμεσα σε λογική και συναίσθημα - τη στιγμή ακριβώς εκείνη που πρέπει να διαλέξει καθένας από μας....να ενεργήσει με τη ψυχή του και το συναίσθημα ή με το μυαλό του και τη λογική .....να βοηθήσει τον άλλο ή να κάνει τη δουλειά του καλά ..... και αν διαλέξει το μυαλό .... η ψυχή του εκδικείται.... με τις τύψεις ....
Για αυτό είμαστε άνθρωποι....
Λυπάμαι αν σας στεναχώρεσα αλλά Τρίτη και 13 κάνω μόνο μαύρες σκέψεις...
Η ευτυχία κι η γνώση αυτού που ζητάς δε σου αφήνει ποτέ ενοχές!
Ενοχές σου αφήνουν όλα εκείνα που δεν έζησες...
όχι γιατί δεν μπόρεσες...αλλά γιατί φοβήθηκες τη μαγεία τους.
Όλη εκείνη τη μαγεία που μια ζωή αναζητάς κι όταν σου πέφτει στο κεφάλι
σαν ευλογία, την αρνείσαι χωρίς ουσιαστικό λόγο παρά μόνο επειδή διστάζεις
να πάς παραπέρα, να δείς τι γίνεται μετά
από το σύνορο που σ' έχουν φυλακίσει...
Ευα Ομηρόλη
Μια ζωή ολόκληρη σε fast forward...
Τρέχεις... Nα προλάβεις να ζήσεις.
Ολόκληρα 24ωρα να γλιστρούν μέσ'απ'τα χέρια σου πριν καν προλάβεις να τα ζήσεις.
Μα εσύ ακόμα τρέχεις... Να προφτάσεις το μέλλον... Ξεχνώντας το παρόν.
Οσο για το παρελθόν... Τόσο μακρυά μα και τόσο κοντά συνάμα...
Δε προλαβαίνεις πια να το θυμηθείς.
Μα που και που μπαίνει σφήνα εκεί που τρέχεις για να σου βάλει τρικλοποδιά...
Για δευτερόλεπτα σταματάς... αναπολείς που ήσουν ... που έφτασες ... και γκαζώνεις.
Από ποιον τρέχεις να ξεφύγεις?
Τι τρέχεις να προφτάσεις?
Αναρωτιέσαι συχνά μα δε σταματάς...
Γιατί αν σταματήσεις θα πρέπει να σκεφτείς.Και αυτό δε το θέλεις...
Σταματάς μόνο για να ονειρευτείς, όνειρα ακίνδυνα που δεν μπαίνουν εμπόδια στον αγώνα δρόμου σου, όνειρα ξένα...χάρτινα...
Φωνές από το χθες χαϊδεύουν τ'αυτιά σου και τότε είναι που επιταχύνεις.
Να γλιτώσεις! Από τι δεν ξέρεις.
Να φανείς δυνατός θες.
Να προλάβεις να ζήσεις όσα δε πρόλαβες θες.
Να'ξερες πόσοι σκόνταψαν τρέχοντας να προλάβουν...
Ετσι όπως τρέχεις τι θα καταφέρεις άραγε?
Κάποτε σταματάς. Οι φωνές γίνονται πιο έντονες, μα εσύ εκεί... ακούς και δεν μιλάς... δεν αναπολείς... ονειρεύεσαι μόνο.
Ενα μέλλον με ταχύτητες δικές σου, χωρίς φρένα άλλων...
Κοιτάς το παρελθόν στα μάτια, παραδέχεσαι πως είναι κομμάτι σου και πως πια δε χωράει εδώ... δεν ταιριάζει στα χρώματά σου...
Τώρα είναι δική του σειρά να τρέξει.
Κοιτάς και χαμογελάς γιατί ξέρεις...
Ξέρεις πως νίκησες.
Αργά βήματα πια. Περίπατος η ζωή σου. Ετσι οπως θα έπρεπε να'ταν εδώ και καιρό... από την αρχή...
Οσο για το παρελθόν... του φωνάζεις από μακριά "Run Forrest Run" και γελάς.
Σειρά του να κρυφτεί από σένα, σειρά του να δακρύσει, να θυμηθεί και να ξεχάσει.
Σειρά του να παραδεχτεί όσα εσύ ξέρεις ήδη...
Το μέλλον έρχεται κατά πάνω σου και εσύ απλά ανοίγεις διάπλατα τα παράθυρα να μπει το φως του.
Γαλήνη...
Ναι μου αρέσει να τραβώ τα αντρικά βλέμματα πάνω μου…δε το αρνούμαι…
Ενοχη αγαπητοί δικαστές… εκλιπαρώ όμως ως γυναίκα την επιείκεια σας, θα έχετε φαντάζομαι ακουστά την γυναικεία ματαιοδοξία…
Αυτό το μοναδικά εκνευριστικό χαρακτηριστικό που έχουμε εμείς οι γυναίκες και που είναι ανάλογη με τα οιστρογόνα που υπάρχουν μέσα μας…όσο περισσότερα οιστρογόνα…τόσο περισσότερη ματαιοδοξία και φυσικά τόσο περισσότερη κυτταρίτιδα…
Γεννήθηκα θηλυκό και δε το ξεχνώ κάθε μέρα που ξυπνώ, αντιθέτως το απολαμβάνω…
Χαίρομαι να μου ανοίγουν την πόρτα όταν μπαίνω κάπου, να λαμβάνω ανώνυμα δώρα του Αγίου Βαλεντίνου, το διασκεδάζω όταν με σταματά ο τροχονόμος δίχως λόγο και αιτία…ή όταν ξέρω ότι μπορώ να διαγράψω μια κλίση με ένα χαμόγελο και δυο γλυκά λογάκια…και τέλος επιβεβαιώνομαι όταν ένας άντρας ρίχνει το βλέμμα του πάνω μου…
Ακόμη και αν οι σχέσεις μου με το άλλο φύλλο παραμένουν γραμμένες σε ιερογλυφικά και αναγκάζομαι να τις αποκρυπτογραφήσω, ακόμη και τότε χαίρομαι που γεννήθηκα γυναίκα.
Χαίρομαι που μπορώ και γεμίζω με χρώμα την μαυρόασπρη οθόνη της πεζής ζωής των αντρών μα πάνω απ’όλα χαίρομαι γιατί ευλογήθηκα με το Θείο δώρο της μητρότητας.
Για αυτή την μοναδική και ανεπανάληπτη εμπειρία που έζησα, την πιο σημαντική της ζωής μου…το θαύμα της νέας ζωής…
Για αυτή την καθοριστική ειδοποιό διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στα δυο φύλα…
Για αυτό που οι άντρες δε θα έχουν ποτέ ακόμη και αν αποκτήσουν ματαιοδοξία και κλέψουν όλα τα καλλυντικά μας…
