"...Φτηνά πουλάμε τη ζωή μας
Οπου φύγει φύγει τα νιάτα
Αυτοκτονούν τα όνειρα
Εκπαραθυρόνονται οι ελπίδες
Στο σφυρί η Ελλάδα
και το φως το έκπαγλο
Προδομένη πατρίδα μου...
Σκοτεινών αρχόντων Ιφιγένεια..."
Τα σύννεφα βγάλανε άσπρες τρίχες
Γερασε η ζωή...
Ο ήλιος έφυγε για άλλο τόπο...
Λες κι είναι αύριο να πεθάνουμε...
Ισως και σήμερα...
Ισως πάλι δε ζήσαμε ποτέ...
Αγονη η πλεύση μου με ναυαγεί στο πουθενά...
και γω το μονο μέρος που νιώθω λεύτερη
είναι γυμνή να κολυμπώ στη συνείδησή μου...
(πράγματα δηλαδή που έρευνες έχουν δείξει ότι αυξάνονται κατακόρυφα τις μέρες αυτές) δυνητικά μπορούν να συμβούν και σε εσάς (όχι που θα ξεφεύγατε) και να σας χαλάσουν τα σχέδια. Φροντίστε λοιπόν να μην συναντήσετε την πεθερά, την κα Ερμιόνη που σας σπάει τα νεύρα ή τον εφοριακό της περιοχής σας γιατί κάτι μου λέει ότι δε θα κρατηθείτε και δε θα την βγάλουν καθαρή. Βουτήξτε δυο φορές (μην πω και τρεις) τη γλώσσα στο μυαλό πριν ξεστομίσετε κάτι που αργότερα θα μετανιώσετε πολύ πικρά... προσωπικά αυτές τις μέρες προφασίζομαι φαρυγγίτιδα και αφήνω περισσότερο τη γλώσσα του σώματος να μιλήσει...σε εκφράζει καλύτερα, δεν κάνει σαρδάμ και δε σηκώνει κανένα αντίλογο! :)
Τις τελευταίες μέρες κουράζομαι πολύ... Κάτι η ζέστη... (δεν είναι και λίγο να μην έχεις τέτοιες μέρες κλιματισμό στο σπίτι... ) Kάτι το τρέξιμο με τα φιλοζωικά που μου κόβει τα πόδια κάθε φορά τόσο ψυχικά όσο και οργανικά έχω εξαντληθεί... Παρόλ'αυτά η ενασχόλησή μου μ'αυτά έχει γίνει σκοπός και τρόπος ζωής... και αυτό έγινε τόσο εύκολα κι αβίαστα που ούτε το κατάλαβα... Εκεί που οι άλλοι πληγώνουν εγώ θεραπεύω... εκεί που οι άλλοι εγκαταλείπουν εγώ προσπαθώ να περιθάλπτω,να φιλοξενώ και βρίσκω υιοθεσίες και αυτό πιστέψτε με μου δίνει πολύ μεγάλη ανακούφιση και χαρά. Η ενασχόλησή μου όμως με τα άλογα, ένα ζώο που μέχρι τώρα δεν ήξερα αλλά πάντα ενιωθα μέσα μου ότι αγαπώ και θέλω να το γνωρίσω εχει προσθέσει στο ψυχικό μου ισοζύγιο τόσα πολλά! Ενα μεγαλο ευχαριστώ λοιπόν θέλω να πω στους
για τις μοναδικές στιγμές που μου χαρίσανε... για τη σοφία που μου προσφέρανε... για την ανιδιοτέλεια που μου διδάξανε... την αλληλεγγύη... αξίες ξεχασμένες εδώ και καιρό από το ανθρώπινο είδος... Πιστέψτε με... αυτοί οι τετράποδοι φίλοι αξίζουν πολλά περισσότερα από μερικά κινούμενα ζόμπι που κινούνται γύρω μας και αξιώνουν να λέγονται άνθρωποι. Κοντά σ'αυτούς και στη φύση γνωρίζεις μέσα το Χριστό πολύ περισσότερο από κάθε εκκλησία... και έρχεσαι κοντά στο Θεό και νιώθεις καθημερινά το ευεργετικό του άγγιγμα πολύ περισσότερο από το να ανάψεις 10 λαμπάδες και να κάνεις ακριβά τάματα και νηστείες. Αυτά τα ζώα με κάνανε καλύτερο άνθρωπο... με τον πιο εύκολο τρόπο... Αλήθεια πόσοι από σας έχουν κοιτάξει από κοντά ένα άλογο μέσα στα μάτια? Πόσοι έχουνε δει ένα άλογο να δακρύζει? Η να κυλιέται στο χώμα από κολικό? Ολα αυτά είναι μοναδικές εμπειρίες... που σε αλλάζουνε... σε μαθαίνουν να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά και σίγουρα λιγότερο ανθρωποκεντρικά...
Αυτή που σε ξεγελάει και νομιζεις ότι όλα πάνε καλά... πως είσαι εντάξει νηφάλιος ... πως δεν είσαι ερωτευμένος... κι έρχεται γουλιά γουλιά και σε χτυπάει η άτιμη τόσο γλυκά και ύπουλα που δε το καταλαβαίνεις... Μα όταν έρθει η στιγμή να κάνεις το τεστ της red thin line... παραπατάς και πέφτεις... εκεί ακριβώς που ΔΕ θέλεις... Μοιάζεις να μην το'χεις ακόμη καταλάβει ... μα κι αν το'χεις είναι πια αργά... Οσο κι αν χαμηλώνεις τα ταβάνια της καρδιάς σου πάντα θα βρει χωρο εκείνη να χωθεί... και να καταλάβει κάθε χιλιοστό του σμπαραλιασμένου είναι σου... ακόμη και στριμωγμένη. Τι κι αν έκανες το μέσα σου κατάστημα βαλσαμωμένων πουλιών? Ολα φαίνονται νεκρά, μούμιες σκελετοί, οστεοφυλάκια...δε τη νοιάζει... Εκείνη θα βρει τον τρόπο να φέρει Φως... να ξαραχνιάσει τον χωρο...και να ξαναδώσει ανάσα στα νεκρά... Τι κι αν κλειδαμπάρωσες? Οσα λουκέτα κι αν βάζεις εκείνη θα βρει μια απειροελάχιστη χαραμάδα για να μπει. Να'ναι καλά το σαράκι που'χες μέσα σου τόσο καιρό... Οσο την αποδιώχνεις τόσο σε κυνηγάει... σα να'χει βάλει στοίχημα με το χρόνο, το σύμπαν, με αγγέλους και διαβόλους να σε φτάσει... να σε κατακτήσει... Μα υπάρχει κι άλλη μεθυσμένη αντίπαλος. Μεθυσμένη οργή τη λένε... κι έρχεται η άτιμη σιγά σιγά και σε φουσκώνει τόσο που νιώθεις ότι πρέπει να την αφήσεις να ξεχειλίσει από μέσα σου για να μη σε πνίξει... Κι αν τύχει ποτέ και τα δυο τούτα ανήμερα θεριά ριχτούνε σε μάχη... Κράτα γερά... ειδάλλως δε θ'αντέξεις...
Είναι κάποιες μέρες που νοιώθεις ότι είσαι στην κορυφή του κόσμου. Ολα σου ανήκουν… Τα έχεις όλα under control… (ή έτσι τουλάχιστον νομίζεις...)
Η θέα μπροστά σου απεριόριστη και η οπτική σου καθαρή… Στον ορίζοντα δεν υπάρχουν σύννεφα… μόνο μια ατέλειωτη λιακάδα… Κοιτάς κάτω και αναρωτιέσαι πως τα κατάφερες να φτάσεις τόσο ψηλά χωρίς κανένα κόπο, καμμιά δυσκολία… Σκέφτεσαι ότι αφού κατάφερες αυτό όλα τα άλλα θα είναι "παιχνιδάκι" στη ζωή σου και ότι τίποτα δεν πρόκειται να μπει εμπόδιο στον δρόμο σου. …Οτι όλα πλέον μπορείς να τα καταφέρεις. Και ότι είσαι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού…
Μέχρι που μπαίνεις σε ένα ασανσέρ…
Το παίρνεις από τον τρίτο για να πας στο ισόγειο. Μια διαδρομή σύντομη, καθ’όλα κοινή και απόλυτα προκαθορισμένη. Και ενώ κατεβαίνεις κάπου εκεί ανάμεσα στον πρώτο και στο ισόγειο νοιώθεις ένα φτερούγισμα. Σαν να ξυπνάει κάτι μέσα σου… σα να σπαρταράει κάτι στο στομάχι και ανεβαίνει στην καρδιά… Νοιώθεις τα μινίγγια σου να χτυπούν και νομίζεις ότι ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου… Δεν είσαι πια εσύ… Δε μπορείς να το ελέγξεις… Ούτε να το σταματήσεις για να κατέβεις. Ετσι αντί για το ισόγειο που ήθελες πας στο "υπόγειο"…
Πριν λίγο καιρό νόμιζες ότι ήσουν στην κορυφή του κόσμου και τώρα έχεις πιάσει "πάτο"… και σιχαίνεσαι τον εαυτό σου γι'αυτό... άξιζε τον κόπο?
Κάνεις έρωτα με το βλέμμα ...
Aφουγκράζεσαι με το δέρμα...
Χαϊδεύεις με τα μάτια...
Βλέπεις με την καρδιά...
Ακούς με την ψυχή...
Αγγίζεις με τη σκέψη...
Εκεί καταντήσαμε τελευταία οι άνθρωποι...
Η μήπως τελικά δεν είναι και τόσο άσχημη κατάντια?
- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και στράφηκε, μα δεν είδε τίποτα.
- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω απ' τη μηλιά.
- Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη ...
- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.
- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος ...
- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δεν είμαι εξημερωμένη.
- Α, συγνώμη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
Όμως, μετά από σκέψη, πρόσθεσε:
- Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
- Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;
- Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγάνε ... Μεγάλος μπελάς. Εκτρέφουν και κότες. Είναι το μόνο τους καλό. Κότες γυρεύεις;
- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει «εξημερώνω»;
- Είναι κάτι που έχει ξεχαστεί από καιρό, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς ...».
- Δημιουργώ δεσμούς;
- Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι ολόιδιο μ' άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε χρειάζομαι. Κι ούτε εσύ με χρειάζεσαι. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού ίδια μ' εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αν όμως μ' εξημερώσεις, θα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο. Θα είσαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα είμαι για σένα μοναδική στον κόσμο ...
- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι ... νομίζω πως μ' εξημέρωσε ..
- Πολύ πιθανόν, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη Γη τα πιο τρελά πράματα ...
- Α, δεν είναι στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:
- Σ' έναν άλλο πλανήτη;
- Ναι.
- Υπάρχουν κυνηγοί σ' εκείνο τον πλανήτη;
- Όχι.
- Ενδιαφέρον. Και κότες;
- Όχι.
- Τίποτα δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού.
Όμως η αλεπού ξαναγύρισε στην προηγούμενη σκέψη της:
- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω κότες, οι άνθρωποι με κυνηγάν. Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι' αυτό λοιπόν, βαριέμαι λίγο. Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θ' αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ' όλα τα' άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω απ' τη γη. Το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω απ' τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Δεν τρώω ψωμί. Το στάρι για μένα είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα ...
Η αλεπού σώπασε και κοίταξε ώρα πολλή το μικρό πρίγκιπα:
- Σε παρακαλώ ...εξημέρωσέ με, είπε.
- Το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Έχω ν' ανακαλύψω φίλους και πολλά πράματα να γνωρίσω.
- Γνωρίζουμε μονάχα τα πράματα που εξημερώνουμε, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίζουν τίποτα. Τ' αγοράζουν όλα έτοιμα απ' τους εμπόρους. Επειδή όμως δεν υπάρχουν έμποροι που να πουλάν φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσέ με.
- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Χρειάζεται μεγάλη υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθίσεις κάπως μακριά μου, έτσι, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού κι εσύ δε θα λες τίποτα. Ο λόγος είναι πηγή παρεξηγήσεων. Κάθε μέρα, όμως, θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά ...
Θα σου τηλεφωνώ όποτε θέλω εγώ. Θα σου μιλάω όποτε θέλω εγώ. Θα σε θυμάμαι όποτε θέλω εγώ. Θα σε παίζω όποτε θέλω εγώ… ................και όπως θέλω εγώ...
Οποτε σ’ έχω ανάγκη. Εγώ!
Πειράζει όμως που το δικό μου το Εγώ θέλει να πάρει το κουβαδάκι του και να πάει σε άλλη παραλία? :)
Δε ξέρω πια τι πιότερο να λαχταρήσω... Να'μαι νησί λέει να με ζώνει η θάλασσα... ή να'μαι θάλασσα όλο μέσα μου να κολυμπάς? Η θάλασσα κι εσύ ... όλη μου η ζωή...
