Αυτή που σε ξεγελάει και νομιζεις ότι όλα πάνε καλά... πως είσαι εντάξει νηφάλιος ... πως δεν είσαι ερωτευμένος... κι έρχεται γουλιά γουλιά και σε χτυπάει η άτιμη τόσο γλυκά και ύπουλα που δε το καταλαβαίνεις...
Μα όταν έρθει η στιγμή να κάνεις το τεστ της red thin line... παραπατάς και πέφτεις... εκεί ακριβώς που ΔΕ θέλεις...
Μοιάζεις να μην το'χεις ακόμη καταλάβει ... μα κι αν το'χεις είναι πια αργά...
Οσο κι αν χαμηλώνεις τα ταβάνια της καρδιάς σου πάντα θα βρει χωρο εκείνη να χωθεί... και να καταλάβει κάθε χιλιοστό του σμπαραλιασμένου είναι σου... ακόμη και στριμωγμένη.
Τι κι αν έκανες το μέσα σου κατάστημα βαλσαμωμένων πουλιών? Ολα φαίνονται νεκρά, μούμιες σκελετοί, οστεοφυλάκια...δε τη νοιάζει... Εκείνη θα βρει τον τρόπο να φέρει Φως... να ξαραχνιάσει τον χωρο...και να ξαναδώσει ανάσα στα νεκρά...
Τι κι αν κλειδαμπάρωσες?
Οσα λουκέτα κι αν βάζεις εκείνη θα βρει μια απειροελάχιστη χαραμάδα για να μπει.
Να'ναι καλά το σαράκι που'χες μέσα σου τόσο καιρό...
Οσο την αποδιώχνεις τόσο σε κυνηγάει... σα να'χει βάλει στοίχημα με το χρόνο, το σύμπαν, με αγγέλους και διαβόλους να σε φτάσει... να σε κατακτήσει...
Μα υπάρχει κι άλλη μεθυσμένη αντίπαλος.
Μεθυσμένη οργή τη λένε... κι έρχεται η άτιμη σιγά σιγά και σε φουσκώνει τόσο που νιώθεις ότι πρέπει να την αφήσεις να ξεχειλίσει από μέσα σου για να μη σε πνίξει...
Κι αν τύχει ποτέ και τα δυο τούτα ανήμερα θεριά ριχτούνε σε μάχη... Κράτα γερά... ειδάλλως δε θ'αντέξεις...
Tην οργή την εκτονώνεις με κάθε τρόπο, δεν κρατάς τίποτα μέσα σου, μιλάς, φωνάζεις, ουρλιάζεις, σπας αλλά ότι κρατάμε μέσα μας
ΑπάντησηΔιαγραφήκαταστρέφει το εγώ μας τελικά, μας ισοπεδώνει
κι αυτό είναι κάτι που δεν το θέλουμε ναι??
Ναι... δε το θέλουμε Λεβινα μου...
ΔιαγραφήΣυχνά όμως τα πράγματα γίνονται όπως ακριβώς δε τα θέλουμε.
Φιλάκια πολλά!
μην ακούς τους μεθυσμένους.. δεν ξέρουν τι λένε και τι κάνουν..
ΑπάντησηΔιαγραφήθα παρασυρθείς ναι.. αλλά μόνο νηφάλιος παίρνεις αποφάσεις!
Οτι πείτε γιατρέ μου!
ΔιαγραφήΠοια είμαι εγώ άλλωστε να σας παρακούσω? :-p
Φιλιά!!
Καλησπέρα βλακάκο μου...εε,ρε σύ βλακάκο μου,δ εν το ξέρεις ότι ΟΤΙ ό,τι όμως? όκ? και να κάνεις? αυτή η ρημάδα,θα βρεί τρόπο να μπεί,έστω και από μιά χαραμάδα μέσα σου να φωλιάσει,κάπου εκεί να κρυφτεί κάπου σ'ένα μέρος της καρδιάς σου,της ψυχής σου?...όσο και κλειδώνεις,τις πόρτες της καρδιάς σου,όσο και κλειδαμπαρώνεις ακόμη και...'κλειδαριές ασφαλείας'να βάλεις...αυτή εκεί...πάντα θα βρεί,τον τρόπο να μπεί...και θα σου δίξει,πόσο ανόητη είσαι,που νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη να της ξεφύγεις...γιατί ό χ ι δ εν την έχεις....όσο κι αν νομίζεις,ότι τη ν έχ εις..ΔΕΝ την έχεις..στα γράφω αυτά,επειδή ζώ κι εγώ, μια παρόμοια κατάσταση τα τελευταία 5χρόνια? κάπου εκεί με ένα άτομο,...και...έτσι κι εμένα...μου ήρθε...'ουρανοκατέβατο'που λένε...και το...γελοίο? της υπόθεσης να το πώ έτσι είναι ότι όταν,μπήκε α υ τό το άτομο,στη ζωή μου...εγώ προσπαθούσα,να συνέλθω από έναν πολύυ άσχημο κι επεισοδιακό? (όπως το πάρει κανείς),χωρισμό (με τον ηλίθιο τον πρώην μου)...κι έλεγα τότε, θυμάμαι παπαριές ότι ΔΕ πρόκειται πο-τέ ξανά στη ζωή μου να δώσω,την καρδιά μου σε έναν άντρα,ότι ΔΕ πρόκειται πο-τέ να ερωτευθώ ξανά κλπ,κλπ...κι άλλες τέτοιες αηδίες...κι όμως αυτό ξανάγινε....με α υ τό το άτομο!!, κι από τότε, (από τη μέρα,που τον γνώρισα) μουτζώνω και βρίζω,τον εαυτό μου για τις μαλακίες που έλεγα,τότε...κι όμως ξανά-γινε κι ίσως πιο δυνατά από ποτέ...τώρα...κι έτσι αισθάνομαι πολύυ παράξενα...(για την ακρίβεια,ούτε στα 16μου ΔΕΝ ένιωθα έτσι!! με τον ηλίθιο τον πρώην μου....)ούτε τότε,ΔΕΝ είχα νιώσει τόσες...'πεταλούδες στο στομάχι...'που λένε....ε,έτσι είναι βλακάκο μου!!δε το ξέρεις?΄όσο εσύ προσπαθείς με κάθε τρόπο,κι απεγνωσμένα να διώξεις ή να κρατήσεις κάτι μακριά σου κι έξω από τη ζωή σου,τόσο αυτό ξανά-μπαίνει δυναμικά μέσα σε αυτήν,και τόσο στη κάνει άνω-κάτω!!και τόσο ακόμη σου αποδεικνύει...πόσο μαλάκας είσαι που νομίζεις πως θα του ξεφύγεις!!!!....καλησπέρες....
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα Αθη μου!
ΔιαγραφήΚαταρχήν θα πρέπει να πω ότι με εκπλήσσει το πόσο σοβαρά με παίρνετε εσείς οι φίλοι αναγνώστες...
Οπως επίσης θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι οι αναρτήσεις μου δεν είναι πάντα προσωπικές... μπορούν να αφορούν κι άλλα πρόσωπα από τα οποία έχω εμπνευστεί.
Επίσης για να λύσω και την απορία της Summertime περι κυκλοθυμικότητας του μπλογκ μου... οι σκέψεις μου δεν εφάπτονται πάντα της χρονικής στιγμής που βρίσκουν διέξοδο εδώ...Συμβαίνει συχνά να γράφω σκέψεις που τις φυλάω για την περίοδο των ισχνών αγελάδων...τότε που το ξανθό μου το κεφάλι δεν κατεβάζει τίποτα. Ελπίζω να σας έλυσα κάποιες απορίες... :)
Kαλό ξημέρωμα να έχεις!