Είναι από τις μέρες εκείνες που θέλω να χαράξω μια γραμμή στο χάρτη και να την ακολουθήσω πιστά, με όποιον τρόπο... αλλοτε ταπεινά και στωϊκά σαν προσκυνητής που μεταβαίνει γονατιστός στον ιερό ναό για τάμα... κι αλλοτε σαν πρωθιέρεια π'ανάβει τη φλόγα στο βωμό του ερωτά σου...

Με πλοίο με αεροπλάνο με ότι… αν και η προοπτική του πλοίου με φτιάχνει αφάνταστα...

Αν δεν ήμουν γυναίκα ξέρεις, θα ήμουν ναύτης… θα είχα μπαρκάρει στη μοναδική αγκαλιά που δε σ’εγκαταλείπει ποτέ… δε σε απογοητεύει … και που 'χει τα κότσια να δείξει από την αρχή μέχρι που μπορεί να φτάσει...

Θα ταξίδευα λοιπόν μακριά απ’όσα με πληγώνουν…απ’όλα αυτά που βάζουν χειροπέδες στα θέλω μου και συρματοπλέγματα στο βλέμμα μου… μακριά από όλα όσα με καθιστούν δέσμια των συνθηκών… μακριά από όλες τις μιαρές σκέψεις που σαν καρκίνωμα εξαπλώνονται στο μυαλό μου και λεηλατούν το είναι μου... Θα’μουν λεύτερη… να κλάψω ή να γελάσω…

Τα τελευταία χρόνια τα σύμπαντα υπήρξαν σκληρά μαζί μου, συνομοτώντας να το βιώσω σε κάθε επίπεδο…

Οπου αγαπούσα όλο πληγωνόμουν…

Κι όσο πληγωνόμουν τόσο από διαστροφή λάτρευα τη πληγή μου. Αλλοτε την έγλειφα επίμονα και προσεχτικά να μη κακοφορμήσει κι άλλοτε την άφηνα ανοιχτή να την ψήνει η θάλασσα…

Μπαίνω στ’αυτοκίνητο και πατώ το γκάζι.

Στο ραδιόφωνο απαίσια μουσική παίζει επίτηδες και γω δεν την αλλάζω.

Μια απουσία που βιώνω έντονα μου γεμίζει χολή το στομάχι …

Σε λίγο βρίσκομαι στην αγκαλιά της. Σε μια υγρή αγκαλιά που με δροσίζει και μου ρουφάει τη θλίψη… που μου επουλώνει κάθε πληγή…

Σαν ασθενής σε νοσοκομείο ξαπλώνω στην επιφάνειά της, κλείνω τα μάτια κι αφήνομαι…

Περιμένω… αυτόν που θα κολυμπήσει δίπλα μου και θα με ξυπνήσει από το κόμμα.