“ Θυμάμαι κάποτε μπορούσα ν’αγαπάω, να κλαίω ως τα χαράματα απ’αγάπη. Τώρα μπορώ μόνο να θυμάμαι… Κάποτε μπορούσα να γελάω… Τώρα μόνο σκόρπια χαμόγελα από το χθες γεμίζουν τον χώρο…”
Γέμισε πάλι σκιές και πρέπει να μάθει να πορεύεται με αυτές…
Για λίγο έστω…
Πάλεψε πολλές φορές να μοιραστεί τους δαίμονες τις ψυχής της.
Να δανειστεί τα μάτια του μήπως και γίνουν οι εφιάλτες όνειρα…
Τώρα μένει πάλι στο σκοτάδι να ψάχνει το φως των ονείρων της. Είδε για λίγο μια λάμψη από όνειρο μα χάθηκε πριν προλάβει να φωτίσει το βλέμμα της…
Δε θα κλάψει! Γιατί ξέρει πως δεν πρέπει να ψάχνει την ψυχή της σε ξένα χέρια.
Δεν πονάει! Γιατί είδε τουλάχιστον λίγο φως και ας χάθηκε για πάντα.
Θα βρει νέα ψέμματα ν’ακούσει, νέα βλέμματα να ξεκουράσει τη ματιά της, νέα μονοπάτια να περπατήσει, νέα χρώματα να ντύσει την ψυχή της.
Θα αναπολεί για λίγο τα ξένα χρώματα που σκόρπισαν στο χώρο της, μα κάποτε θα μάθει να ξεχνάει.
Δε θα τα αναζητήσει ποτέ ξανά, μα θα της δείξουν για λίγο αυτά το δρόμο.
Κρατάει δυο πνοές, δυο λέξεις, δυο αλήθειες και δυο ψέμματα να φτιάξει την αλήθεια της…
Θα κάνει μια ευχή στ’αστέρια να μην χαθούν ξανά τόσο εύκολα τα όνειρά της.
Και θα περιμένει τον δικό της Δεκαπενταύγουστο, κι ας μην έρθει ποτέ ξανά…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Πριν σχολιάσεις ζύγισέ το καλά!
Μην ξεχνάς ότι βρίσκεσαι πάνω σε μια "red thin line"...