Πάνω στην άμμο που θα περπατάς και στη θάλασσα που θα σου βρέχει το πρόσωπο υπάρχει μια πνοή που σου χαϊδεύει το μέτωπο. Είναι το δικό μου το φιλί...
Οταν θα λιάζεσαι κάτω από τις καυτές αχτίνες του ήλιου, κάθε αχτίνα θα είναι το δικό μου τρυφερό χάδι που θα νοιώθεις πάνω στο κορμί σου και θα σε κάνει να ανατριχιάζεις...
Εκεί που αμέριμνα θα πίνεις το ποτό σου και θα αγκαλιάζεις με τα μάτια σου τον κόσμο, ένα μικρό κομματάκι του κόσμου θα σε αγκαλιάζει απαλά...Είναι η σκέψη μου...
Κι αν κάποια ψιχάλα πέσει στους ώμους σου... δε θα'ναι από καλοκαιρινή βροχή... θα'ναι το δάκρυ μου που θα μου λείπεις...
Ακούς γέλια και πειράγματα...ανταποδίδεις γέρνοντας το κεφάλι...κι ας μην είμαι εκεί...
Υπάρχει ένα χέρι που σφίγγει συνομωτικά το δικό σου, είναι το μυστικό που μοιραζόμαστε...
Τα μάτια σου λάμπουν κι εγώ τα βλέπω στ'αστέρια, αναστενάζεις και κουνούνται τα φύλλα στο μπαλκόνι μου κι ας είμαστε μίλια μακριά... κι ας είμαστε αιώνιες χαμένες Ατλαντίδες...
Μια σκέψη σου και η θλίψη παύει... Γλυκαίνει η θύμηση... κλείνουν τα μάτια να σε δούν...
Αυτό είσαι...!
Ομορφιά κάτω απ'τα βλέφαρά μουπου γεμίζει τη ζωή μου... η αιτία που κάνει τα χείλη μου να χαμογελούν...
Αυτό είσαι...!
Ακριβά πληρωμένο μου λάθος... το ομορφότερό μου...