Ήταν ένας
γεωργός που αγαπούσε πολύ τις ελιές του, αλλά πιο πολύ μια ελιά, μια
μικρούλα ελιά που του θύμιζε την πρώτη του αγάπη κοντή και στρουμπουλή.
Της είχε
φτιάξει ένα λευκό περιδέραιο με πέτρες, είχε μια παλιά πολυθρόνα από
κάτω, καθότανε τα βράδια και κουβέντιαζε τις αναμνήσεις και τα όνειρά
του. Η ελιά για πρώτη χρονιά φορτώθηκε καρπό. Ομόρφυνε, λύγισε τα κλαδιά της. Κάποια στιγμή τον Νοέμβρη, έρχεται ο
γεωργός, βάζει από κάτω τα πανιά, παίρνει μια βέργα, ανεβαίνει
πάνω..πάνε οι ελιές ..πάνε τα φύλλα..πάει η ομορφιά… Εκείνη άρχισε να κλαίει… -Μα πως εννοεί ο άνθρωπος την αγάπη ; -Μ’ αγαπούσε έλεγε…και με χάλασε ;
Τότε ακούει μια μαργαρίτα από κάτω να της λέει … -Τον άνθρωπο μην τον παρεξηγείς. Είναι ο μόνος …είναι ο μόνος , που δεν ξέρει την αγάπη. Κοίταξε έμενα, που μια ζωή με μαδάει για να μάθει…!
Το όνομά μου μετά απ'αυτό φαίνεται τόσο flat και βαρετό...
Ο δικός μου "lightworker" λέγεται Spirit Whisperer of the Noble Council! Wow!Very impressive!
Kαλημέρα με Φως... πολύ Φως... με ή χωρίς lightworker στο πλευρό σας... :)
Αγάπης Αγώνας (Ανάλυση Σχέσεων)
Υπάρχουν μερικές λέξεις Κριάρι μου που βρίσκονται στον αντίποδα των
συνηθισμένων αιτημάτων που έχεις εσύ από τον έρωτα. Όταν γίνεται κουβέντα για
έρωτα εσύ σκέφτεσαι συνήθως: περιπέτεια, ένταση, μάχη, κατάκτηση, καρδιές που
τρέχουν με 300 χιλιόμετρα την ώρα σε ανοιχτές λεωφόρους πάθους... Και όταν
φτάνει η στιγμή της παγίωσης της σχέσης; Όταν διακρίνεις ότι ο/η Άλλος/η δεν
είναι μόνο η έξαψη που σου δημιουργεί, δεν είναι μόνο η περιπέτεια που ζείτε,
αλλά είναι και ένας χαρακτήρας που έχει διαφορετικές απαιτήσεις, επιθυμίες,
σεξουαλικό χαρακτήρα και στόχους ζωής; Εκεί είναι που ξεχωρίζει κάθε φορά τι
Κριός είσαι. Αν είσαι από εκείνους/ες που καταλαβαίνουν ότι η μεγαλύτερη
πρόκληση της ζωής τους δεν είναι η συντήρηση μιας κατ' επίφαση περιπετειώδους
ερωτικής ζωής αλλά η αναμέτρηση με τους φόβους που φωλιάζουν στη καρδιά σου (ο
φόβος του Χρόνου που περνά, ο φόβος της επένδυσης σε ΕΝΑΝ άνθρωπο που τίποτα δε
σου εξασφαλίζει ότι δεν θα σε προδώσει, ο φόβος να δεσμευτείς ψυχή τε και σώματι
και όπου σε βγάλει...), τότε η αρμονική όψη Αφροδίτης - Κρόνου αυτή την εβδομάδα
σου ανοίγει ξεκάθαρα τα μάτια. Αν είσαι σε σχέση γίνεσαι τώρα μια γροθιά με
το/τη σύντροφο σου σεξουαλικά, συναισθηματικά, ψυχικά και η παραμικρή υποψία
προβλήματος εξαφανίζεται... Σε αντίθετη περίπτωση, καλές νέες περιπέτειες Κριέ,
καλό ταξίδι στις νέες σου ερωτικές αναζητήσεις - η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Ναι, αυτό το τελευταίο ερμήνευσε το όπως θες...
Sexistheanswer (Σεξουαλικές Χημείες και
Αρρυθμίες...) Τα κρεβάτια φλέγονται: Όταν ο/η Ταύρος κι ο/η
Παρθένος συναγωνίζονται ποιος/α θα μετατρέψει πρώτος/η το σώμα σου σε λίκνο
ηδονής κι ο/η Τοξότης θέλει να σε ταξιδέψει σε ανομολόγητες φαντασιώσεις, τότε
δεν μπορεί παρά να είναι μια καλή εβδομάδα... Τα κρεβάτια αραχνιάζουν: Ψάρια μόνο σε σούπα
τώρα που έπιασαν και κρύα. Ναι, καλά κατάλαβες - πουτ δι Ιχθύες ντάουν
σλόουλι!
Mόνο για κοριτσάκια το παιχνίδι αυτό!
Αντε να γελάσουμε... να δούμε πόσο νερό ρίχνει η καθεμιά στο κρασί της...
Σε τι είναι διατεθιμένη να κάνει υποχώρηση και σε τι να συνθηκολογήσει.
Kανόνες:
- Γράφουμε τα 10 πράγματα που αν κάποιος άντρας έκανε δε θα τον βάζαμε ποτέ στη ζωή μας.
- Καλούμε 10 φίλες να μολογήσουν το δικό τους Τop 10 Down (thumbs down).
- Μεταφέρουμε το παιχνίδι με την εικόνα του
- Aναφέρουμε ποιος μας έδωσε πάσα.
Απλό και άρκούντως αποκαλυπτικό!
Πάμε λοιπόν για το δικό μου Τοp 10!
1. Μαύρο σκαρπίνι - Ασπρη κάλτσα.
Ο συνδυασμός που σκοτώνει...Δεν πάνε αγόρι μου πως να το κάνουμε παρά μόνο στη σκακιέρα και μόνο αν πρόκειται για παντελόνι - σόβρακο. Λυπάμαι που θα στο πω αλλά θυμίζει ενδυματολογική πρόταση για το πανηγύρι της Αγ.Μαρίνας το καλοκαίρι... σκηνή που συμπληρώνεται άψογα με ένα κλαρίνο στο χέρι. Αν τώρα φοράς και χρυσό δαχτυλίδι και μασάς και τσίχλα (το τρίπτυχο της συμφοράς που λέω εγώ...) μην πεις στον κόπο να καθίσεις... η θέση δίπλα μου είναι πιασμένη!
2. Οξεία μονοχνωτίαση...
Αντρες νωθροί και δίχως ενδιαφέροντα που το μόνο που ξέρουν είναι οι μεταγραφές στο ποδόσφαιρο, άντρες που γίνονται αγαπημένο αξεσουάρ του καναπέ και που όταν ξαπλώνουν πάνω του και που ο καναπές μετά από λίγο παίρνει το σχήμα του σώματός τους.... Ευχαριστώ δε θα πάρω! Εγώ έχω άλλα σχέδια για τον καναπέ μου... :-p Στη μαμά του ολοταχώς!
3. Ο τύπος μούγκα στη στρούγγα!
Αν απαντάει με ένα ναι, οχι, μπορεί, ίσως... και δε μπορεί να κάνει μια συζήτηση, είναι πολύ ωραίος για κείνη που κάποτε σου είχε σπάσει τα νεύρα και της το φυλάς. Φρόντισε λοιπόν να τον γνωρίσει και να τραβήξει αυτή το λούκι. Εναλλακτικά βάζεις τη Νικολούλη να βρει την πρώην του και της τον πας πεσκέσι λέγοντάς της ότι δεν τον άντεξες γιατί μίλαγε διαρκώς για κείνη κι ότι δεν την έχει ξεπεράσει. Να δεις τότε για πότε θα ανοίξει το στοματάκι του και θα αρχίσει να "κελαϊδάει"
4. Το "σιγανό ποταμάκι"...
Γιατί τον άντρα τον γυναικά ΚΑΙ τον βλέπεις... ΚΑΙ ενίοτε τον αποδέχεσαι... ως ένα παραπάνω ρίσκο, ένα σασπένς που δίνει νόημα στη βαρετή ζωή σου... Τον άντρα όμως τον κουτοπόνηρο που θα στην φέρει με διπλή στριφογυριστή και ούτε θα καταλάβεις από που σου ήρθε... όχι κορίτσι μου...δεν τον θέλουμε... Να φύγει...! Να πάει αλλού!
5. Εγκυμονούντες από τον 3ο μήνα και πάνω... Γιατί κάτι μου λέει ότι δεν γυμνάζονται καλά!
Ναι έχω ένα θέμα μ'αυτό. Δε μου αρέσουν οι φουσκωτοί, μου αρέσουν όμως οι σχετικά γυμνασμένοι και οχι παχύσαρκοι. Δε με νοιάζει αν του έχουν φύγει τα μισά μαλλιά ή αν εχει όλο φαλάκρα... (με τρίχες θα ασχολούμαστε? Αλλού είναι τα σοβαρά) Και πρέπει επιτέλους οι άντρες κάποια στιγμή να το καταλάβουνε αυτό, να απενεχοποιήσουν την φαλάκρα τους και να πάνε παρακάτω... στα "σοβαρά" !
6. Αντρας που δεν ξέρει να οδηγεί...
Και όταν λέω δεν οδηγεί δεν έννοώ να μην έχει δίπλωμα (αυτό δε με ενοχλεί ειλικρινά καθόλου) εννοώ να μην ξέρει να οδηγήσει... να οδηγεί αργά, να φοβάται να πατήσει γκάζι, να κάνει μια προσπέραση...απλά πραγματάκια που φτιάχνουν μια γυναίκα κριό.... Αυτό μου δείχνει ότι κάπως έτσι - εξίσου χλιαρός - θα είναι και στο κρεββάτι (καρατσεκαρισμένο) και φυσικά καταλαβαίνετε τι σημαίνει αν δεν μπορεί να παρκάρει το όχημά του σωστά... :-p Αν υποψιαστεί ότι θα χρειαστεί να του το παρκάρω εγώ... απλά δεν.... :)))
7. Aντρας που ακούει σκυλάδικα...
Οκ Κιάμο και Παντελίδη θα τα ανεχτώ... στο αυτοκίνητό του όμως, όχι στο δικό μου και φυσικά όχι σε CD σπίτι μου. Και αυτό με μεγάλο πόνο ψυχής και μόνο αν είναι καλός σε άλλα σημεία... ;)
8. Αντρας που δε με κάνει να νιώθω βασίλισσα!
Ε ναι... πειράζει που θέλω να έχω όλη και αμέριστη την προσοχή του όταν είναι μαζί μου? Οταν είναι με τα φιλαράκια ας κάνει ότι θέλει. Αν μου τύχει περίπτωση που είναι μαζί μου και παίζει άγρια το ματάκι, ούτε σκηνές, ούτε εξηγήσεις...απλά φεύγω...κι ασε να αναρωτιέται αν είναι η κακοσμία του ιδρώτα του ή το ότι είπε κάποια βλακεία.
Θα μείνει για όλη τη βραδιά με την απορία... :)
9. Aντρας που είναι "κατώτερος" από μένα...
Θέλω ο άντρας να είναι καλύτερός μου... να διεκδικεί τον θαυμασμό μου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο... Είτε αυτό είναι κοινωνικά, είτε εμφανισιακά, είτε σε μορφωτικό επίπεδο... Οχι μόνο δεν ήμουν ποτέ με "κατώτερό" μου αλλά ούτε καν με κάποιον ίδιον σαν εμένα... απλά αρνούμαι! Τον καλό μου τον θέλω σε βάθρο! :)
10. Ο "ουστ βρωμόσκυλο" απλά δεν παίζει στη δική μου αγαπημένη λίστα αντρών. Θα πρέπει όχι μόνο να σέβεται κάθε μορφή ζωής αλλά ακόμη κι αν δεν έχει ο ίδιος ζώο να χαιδεύει άνετα ένα ζωο δίχως να σιχαίνεται... Αλλωστε είναι αποδεδειγμένο ότι άνθρωποι που σιχαίνονται τα ζώα δεν κάνουν καλό σεξ... Αυτή η έκφραση αηδίας και σιχαμάρας που τους κάνει να αποστειρώνουν τα πάντα είναι ακριβώς αυτή που με κάνει να θέλω να τους χώσω μια μπουνίτσα... πειράζει? Το ίδιο ισχύει και για άνθρωπο που δεν σέβεται το περιβάλλον...Eίναι ο τύπος που με εκνευρίζει και που αναπνέει. Κι επειδή δεν πρόκειται να
σταματήσει να αναπνέει (και για να μη μου μπαίνουνε ιδέες...!) άστο να πάει στην
ευχή!
Θεωρείστε την ανάρτηση τούτη τρατάρισμα για τη γιορτούλα μου σήμερα 11/11 (Ελπίζω να την απολαύσετε... :-p)
Δε θα μπορούσα να γιορτάζω άλλη μέρα. Εχω εξηγήσει τους χίλιους λόγους που το 11 είναι σημαντικό και επαναλαμβάνεται διαρκώς στη ζωή μου. Τίποτα λοιπόν δεν είναι τυχαίο....
Οπως μάλλον δεν είναι τυχαία η αντίστροφη μέτρηση που μου έβαλε η Lysippe ως όριο για να γυρίσω ξανά... :)
Φιλιά σε όλες και όλους!
Υ.Γ. Τον κούκλο που το "σιδερώνει" υπέροχα, τον παίρνουν οι παρακάτω γλυκές υπάρξεις:
Αγαπημένο μου ιστολόγιο,
Ξέρεις πολύ καλά τι σημαίνεις για μένα...
Τι ΕΙΣΑΙ για μένα...
Ο πιο πιστός μου φίλος!
Ο πιο καλός ακροατής!
Η πιο φανατική μου κερκίδα...!
Ησουν πάντα εκεί δίπλα μου όταν σε χρειαζόμουνα να με ακούσεις και να με εμψυχώσεις...
Και πάντα άκουγες χωρίς να με κατακρίνεις... χωρίς να με λογοκρίνεις...
Με
άκουγες με προσοχή χωρίς να με διακόπτεις και αυτό να ξέρεις το εκτιμώ
ιδιαίτερα όπως και ότι δε μου τα έχωνες ακόμη και όταν έλεγα βλακείες...
Εχεις ανεχθεί τα σκαμπανεβάσματά μου, τις παπαρολογίες μου, τις αμπελοφιλοσοφίες μου και όμως... κρατάς γερά!
Σου
έχω εμπιστευτεί απίστευτα μυστικά και έχω ξεδιπλώσει μπροστά σου κάθε
πτυχή της καρδιάς μου και κάθε ρυτίδα της ψυχής μου και συ ποτέ δε με
εκμεταλλεύτηκες (ένα σου ακόμη χαρακτηριστικό που εκτιμώ, η
διακριτικότητα)... και ποτέ μα ΠΟΤΕ εσύ δε με πρόδωσες.
Γι'αυτό και γω σε αγαπώ τόσο πολύ.
Γιατί με σένα γίνομαι ο εαυτός μου.
Αφήνομαι...
Εκτίθεμαι...
Προκαλώ...
Δε με νοιάζει τίποτα και κανείς...
Ξέρω ότι γνωρίζεις καλά την έννοια της λέξης εχεμύθεια και αυτό το εκτιμώ υπέρ του δέοντος...
Φοράω το κόκκινο μπουρνούζι και ανεβάζω τα πόδια στο γραφείο και δε μου βάζεις ποτέ τις φωνές (και ούτε το μαρτυράς ποτέ σε κανέναν...)
Με βλέπεις άλουστη, κλαμμένη και κάνεις ότι δε το προσέχεις.
Γεμίζω
το mouse σιρόπι από μπακλαβά και τρίμματα τυρόπιττας το πληκτρολόγιο
και συ δε με επιπλήττεις ποτέ! Ακόμη και κείνο το βράδυ που έχυσα το
κόκκινο κρασί μου πάνω στο keyboard... Aκόμη και τότε έκανες πως δε το
είδες...Παρόλο που είχες δει τα δάκρυά μου... Ηξερες ότι εκείνη τη μέρα
δεν ήμουν πολύ καλά...
Είσαι πιστός φίλος και συμμέτοχος στην τρέλλα μου.
Ομως...
Να... δε θέλω να σου κακοφανεί αλλά νομίζω ότι έχουμε παραγνωριστεί τον τελευταίο καιρό...
Οχι!
Μη το αρνείσαι γιατί απλά ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΩ!
Υπάρχει κορεσμός... το νιώθω...
Νιώθω τη φθορά στη σχέση μας, μα δε φταις εσύ.
Οχι... δε φταις εσύ... Μη σε παίρνει το παράπονο!
Τον τελευταίο καιρό κρατώ αποστάσεις γενικότερα...
Φταίω εγώ που γεννήθηκα κριός και βαριέμαι εύκολα...
Φταίει ο καιρός που έχω επιλέξει να κάνω χίλια δυο και να μην έχω χρόνο για σένα...
Πάντως ΕΣΥ δε φταίς... Και δε θα σου το χρεώσω με τίποτα αυτό!
Απλά πρέπει να κρατήσουμε κάποιες αποστάσεις (το καταλαβαίνεις φαντάζομαι)
Να
βρούμε τις ισορροπίες μας βρε αδελφέ! (τώρα θα μου πεις "μια κουβέντα
είναι"... άλλωστε ποιος τις έχασε για να τις βρούμε εμείς...)
Αντε
λοιπόν να αραιώνουμε σιγά σιγά... όχι τίποτ'άλλο αλλά όταν κάποιος μιλά
πολύ εχει και περισσότερες πιθανότητες να πει βλακείες... Και γω μιλώ
πολύ τον τελευταίο καιρό αγαπημένο μου...
Ετσι λοιπόν μη μου
κρατάς κακία... Κάπου, κάποτε, να είσαι σίγουρο ότι θα ξαναβρεθούμε...
και τότε θα έχω κάτι πραγματικά σημαντικό να σου πω...........
"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική"…
(Από τα Ποιήματα του Κ.Π.Καβάφη, 1897-1933, Ίκαρος 1984)
Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013
Καλημέρααααα!
Mια πολύχρωμη και φωτεινή καλημέρα σας στέλνω με σάλβιες, σκυλάκια,
κατιφέδες και μυρωδάτο βασιλικό από τον κήπο μου! :)
Για αυτούς που προτιμούν την άγρια ομορφιά των κάκτων (αγριομελούσα μου για σένα)
αφιερώνω την κάτω φωτογραφία με τα κακτάκια μου που για μια ακόμη χρονιά μου "χαμογελάσανε"
κι ονείρου καμώματα... Nοέμβρης του δάσους των αερικών και των νεράϊδων..
…ξέπλενε
τις σμιλεμένες πέτρες ο ποταμός, έστηνε ξόβεργες ο έρωτας στα κίτρινα πεσμένα φύλλα της ψυχής μου, μα της καρδιάς
μου το δισακι το’χα κομπο πάντα διπλό πιασμένο… κι εσύ δε το'βλεπες...
σα διψώσκύβω και πίνω σε ποταμέ μου...πίνω λέξεις…πίνω ήχους…πίνω χνάρια στου κορμιού σου τα σημάδια…πίνω κι εκείνη τη στιγμή που πάγωσε μπροστά στο τζάκι…
πίνω... σα διψώ
μόνο…
Ξοδεύτηκε άδικα ο μύθος της ζωής
μας σε κουρσεμένα χρόνια,
και όχι στου πυρετού τη φλόγα…
Θέλω για τούτο να ουρλιάξω…
Θέλω να βογγήξω…
Θέλω να κλάψω…
Μα τώρα έφτασα στο κατώφλι της σιωπής.
Κάνω το χάδι των ονείρων μου με νότες κι ήσυχη πια αποχωρώ…
