Κρίμα να κάνεις ένα δώρο και να στο πετάν’ στα μούτρα...
Κρίμα να χάνονται οι λέξεις σου σε ερμητικά κλεισμένα αυτιά.
Κρίμα να προσπαθείς να πλησιάσεις κάποιον κι αυτός να κάνει βηματάκια προς τα πίσω…
κι ας πέσει στο γκρεμό…
Κρίμα να μην δίνεις το χέρι σου, για να σώσεις ή να σωθείς…
Κρίμα να χαραμίζεις το χρόνο σου σε παλιές ιστορίες κι οδυνηρές αναμνήσεις...
Κρίμα να χαλαλίζεις τη ζωή σου σε χαώδεις σκέψεις κι απραξία.
Κρίμα να κλείνεις τον εαυτό σου μέσα κι όλους τους άλλους απ’ έξω!
Κρίμα να αργοπεθαίνεις από φόβο να ζήσεις…
Η αγάπη σου ιστός αράχνης. Κι εσύ αράχνη…
Πότε θα γίνεις Άνθρωπος, αγάπη μου?
Να μπορέσω κι εγώ να φύγω... απ'τον ιστό σου?
Ξέρεις τι είναι να θέλεις παθιασμένα και να μη γίνεται? Να μη μπορείς να βρεις ένα νόημα, ένα λόγο?... μια απάντηση στο γιατί?
...Γιατί μέσα στα κενά της μνήμης, της επιθυμίας και της αίσθησης γεννιούνται τα σύνορα κάθε συναισθήματος... Οι περισσότεροι από μας τις νύχτες δεν μπορούν να κλείσουν μάτι... Φοβισμένοι κι ανήσυχοι μπορούν να ακούν μόνο το θόρυβο που κάνει η ζωή καθώς κυλάει και φεύγει απ'τα χερια τους... Φεύγω... μπας και προλάβω τη ζωή... Σε λίγες μέρες θα είμαι πάλι πίσω ελπίζω με καλύτερο ύπνο και με λερωμένα με χρώματα πινέλα...Φιλιά...
Παρασκευή 8 Απριλίου 2016
Κάποιοι άνθρωποι είναι σα τα τρένα... ταξιδεύουν ο καθένας στη δική τους γραμμή... πολλές φορές κοντά σε άλλα που έχουν τον ίδιο προορισμό που όμως ποτέ δε συναντιούνται γιατί οι γραμμές τους είναι παράλληλες...
Κάποια απ'αυτά τα τρένα είναι μυστήρια πραγματικά... σε ταξιδεύουν σε μέρη μαγικά και παραμυθένια εκεί που ποτέ δε μπορούσες ποτέ να φανταστείς ότι θα φτάσεις...
Σε πάνε ένα βήμα πιο πέρα... ή μίλια πιο πέρα... ακόμη κι αιώνες πιο πέρα από κει που προοριζόσουν αρχικά να πας...
Σε περνάνε από γκρεμούς και γέφυρες κρεμαστές που σε τρομάζουν και σου κόβουν την ανάσα...ενίοτε χάνεσαι μαζί τους σε τούνελ σκοτεινά που όμως στο τέλος τους υπάρχει πάντα φως και μια τεράστια λιακάδα να σε περιμένει... (πως αλλωστε θα εκτιμήσεις το φως αν δεν γνωρίσεις το σκοτάδι? Και πως ο σπόρος που φυτέψανε μέσα σου θα δώσει φως αν δεν αφεθεί στο ευεργετικό άγγιγμα μιας λιακάδας?)
Κάποιες στιγμές πάλι, είναι τόσο θορυβώδη που σε πιάνει πονοκέφαλος και το κάθισμα τόσο άβολο για μεγάλα ταξίδια που σε κάνει να τεντώνεσαι κάθε λίγο για να μην πιάνεσαι... κι ανυπομονείς να κατέβεις στον πρώτο σταθμό να ξεπιαστείς...
Το καλό μ'αυτά τα τρένα είναι ότι κάνουν στάση όποτε εσύ θελήσεις να κατέβεις για να σταματήσεις το ταξίδι σου ή να μεταβείς σε άλλο τρένο... Ξέρουν ότι κι αυτό είναι ένα κομμάτι της διδαχής που πρέπει να σου δώσουν... και το κάνουν...
Και υπάρχουν ύστερα άνθρωποι που είναι "σταθμοί"...
Εκείνοι το μόνο που κάνουν είναι να σου θυμίζουν το πεπερασμένο της ύπαρξής σου...και τα όρια της φύσης σου...γιατί έτσι τους βολεύει... γιατί θέλουν να σε τοποθετήσουν στη στασιμότητα της ζωής τους...να σε δέσουν... όχι μόνο εσένα... τον οποιονδήποτε "άλλον"...
Σαν τις σειρήνες με λόγο ηδύ και κάλος ψυχής θωπεύουν τον εγωισμό σου και σε τυλίγουν απαλά στον ιστό της αράχνης...
Κι αν κάποια στιγμή αποφασίσεις πως κουράστηκες και θελήσεις να φύγεις εξαπολύουν όλο το μένος τους και το "κάλος της ψυχής" τους αποκαλύπτεται εν ριπή οφθαλμού...
Οι πρώτοι σε ταξιδεύουν... γιατί θέλουν να σε διδάξουν...
Οι δεύτεροι σε καθηλώνουν... γιατί θέλουν(ή πρέπει) να διδαχθούν...
Είναι δική σου επιλογή το ποιους θα βάλεις στη ζωή σου και δική τους αν θα μείνουν ή θα φύγουν..
Κάπου διάβαζα (γνωστός συγγραφέας αλλα το όνομά του μου διαφεύγει...) ότι ο χαρακτήρας και η ποιότητα του ανθρώπου φαίνονται όταν είναι θυμωμένος κι απογοητευμένος... γιατί τότε πέφτουνε οι μάσκες...(προφανώς γιατί τότε λέγονται τα πιο σκληρά λόγια...)
Υ.Γ Η άγνοια σε κάποιες περιπτώσεις είναι μεγάλη πολυτέλεια και απόλυτη ευδαιμονία...
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015
Ολα τελειώσανε............
Κι όλα ξεκινούν ξανά απ'την αρχή.... ελπίζω για καλό....
Ενα νέο ταξίδι με περιμένει... μακρυά απο Λαιστρυγόνες και σειρήνες...
Ενα ταξίδι στο όνειρό μου... στο πεπρωμένο που κάπου εκεί έξω με περιμένει.
Θα αφεθώ αυτή τη φορά κι όπου με βγάλει...
Μηδενίζει το κοντέρ, πάμε απο την αρχή!
Δεν είναι αργά για να πας ένα βήμα μπροστά.
* Για αρχή θα είμαι εκεί στη συναυλία του Κ.Βήτα στις 21 Νοεμβρίου 2015...
και βλέπουμε.....
Σάββατο 15 Αυγούστου 2015
Yπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνεις λάθος...
Ενας μόνο για να κάνεις το σωστό...
Κι όσο ακούω ξανά και ξανά αυτή την υπέροχη διασκευή του Χεϋντελ
δεν παύω να αναρωτιέμαι........
Χρόνια πολλά σε όσους σήμερα γιορτάζουν!
Στα Μαράκια και τις Δεσποινούλες, στους Παναγιώτηδες και Μάριους της ζωής σας.
Πόσο όμορφα είναι να μπορείς να λες αυτά τα λόγια όταν φεύγεις μέσα απο μια σχέση...
Το κακό είναι ότι συνήθως αυτός που τα λεει αυτά και συμπεριφέρεται έτσι είναι αυτός που φεύγει κι αφήνει πίσω τον άλλον...
Οπως και να το κάνουμε... είναι αλλιώς να ξεκινάς ένα ταξίδι στην "αγρια Δυση" πεζός κι αλλιώς καβάλα... Ο άλλος όμως που είναι πεζός... ή που σέρνεται... πόσο υπεράνω μπορεί να είναι?
Οταν γλύφεις τις πληγές σου, όταν προτεραιότητά σου είναι να σταματήσεις τη δική σου αιμοραγία πως μπορείς να κοιτάς τον άλλον που φεύγει απλά συναχωμένος...?
Σκέψεις ... μετά απο συζήτηση με φίλες...
Τελευταία δε ξέρω γιατι... βροχή τα διαζύγια και οι χωρισμοί...
Γιατί βρε παιδιά...? :(
To αποψινό βράδυ το ουράνιο στερέωμα θα γεμίσει για μια ακόμη φορά απο Περσείδες...
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο ουρανός φωτίζει απο την ομορφιά του θεάματος αυτού...
Ομως... όσα αστέρια κι αν πέφτουν γύρω μας... εμείς περιμένουμε το ένα και μοναδικό εκείνο που θα ελθει να φωτίσει το μονοπάτι μας... όλη μας τη ζωή... για πάντα...
Καλά να περάσετε απόψε... :)
υ.γ. Ευχαριστώ τον Ανώνυμο σχολιαστή... που είναι τελευταία για μένα πηγή έμπνευσης και γέλιου :))
Σήμερα, 10 Αυγούστου, είναι η νύχτα του Σαν Λόρέντζο (ή Νύχτα των
Πεφταστεριών). Η νύχτα που σύμφωνα με την ιταλική λαϊκή παράδοση πέφτουν
τ' αστέρια και οι ευχές γίνονται πραγματικότητα. Εύχομαι απόψε κάθε αστέρι να βρει το στόχο του...
Η καταστροφή ολοκληρωτική... Το τοπίο γύρω καμμένο...Στάχτες παντού...αιωρούνται και κρύβουνε τον ήλιο...
Εκεί που σ'αγαπάνε δεν υπάρχει ποτέ νύχτα...
Ηλιος εδώ πουθενά... Εδυσε για πάντα... κι η Λιακάδα χάθηκε σε ανήλιαγα μονοπάτια...
Υπάρχει αραγε θαλπωρή στο σκοτάδι?
Το ερώτημα που τόσο καιρό τριβέλιζε το μυαλό μου τέθηκε...
Οχι ότι δεν ήξερα την απάντηση... αλλά ήθελα να την ακούσω... Το ήθελα...
Θα βρω ποτέ άραγε πάλι την ελπίδα να λάμψουν τα όνειρά μου...?
Ανασυγκρότηση...
Επανατοποθέτηση...
Επαναπροσδιορισμός...
Με λένε Μίνα κι είμαι καλά... νομίζω...
