Αντε και του χρόνου!!

 Αυτό πάλι που όλες οι γυναίκες περιμένουν τις απόκριες για να ντυθούν σέξυ κοκκινοσκουφίτσες, πόρνες και ξέκολες νοσοκόμες και οι άντρες να ντυθούνε γυναίκες ποτέ δεν το κατάλαβα... αλλά ίσως πάλι και να λέει πολλά...
Εγώ φέτος είπα να μην ντυθώ...
Οχι ότι ήμουνα ποτέ τρελλαμένη με τα καρναβάλια απλά όταν με καλούσανε σε πάρτυ μασκέ πάντα φρόντιζα να πηγαίνω ντυμένη, αλλά φέτος με τόσα που συμβαίνουν γύρω μας με την κατάσταση που επικρατεί, η διάθεση για μασκάρεμα ήταν υπό το μηδέν.
Τις τελευταίες χρονιές ντύθηκα μάγισσα, καουμπόισα, αστυνομικίνα, μωρό και πέρσι πειρατίνα.

Φέτος λιμπίστικα μια στολή ινδιάνας αλλά λεφτά γιοκ κι έτσι ντύθηκα "Μωβ μυστήριο"
Tι είναι αυτό? Δεν ξέρω και μη ρωτάτε! Ηταν αυθόρμητη έμπνευση-παρόρμηση της στιγμής.
Ενα μωβ φόρεμα, ενα μεγάλο μωβ κρυστάλλινο μενταγιον σε σχήμα καρδιάς στο λαιμό και μια υπέροχη μάσκα με μαύρα και μωβ φτερά και ήμουν έτοιμη για την βραδινή μου εξόρμηση.
Γιατί όταν έχεις διάθεση να βγεις να διασκεδάσεις τίποτα δε σε σταματά... ούτε το άδειο πορτοφόλι!

 Oι αδελφούλες παρέα!

Χορέψαμε λοιπόν τρελλά χθες στο πάρτυ!
Τόσο πολύ που η κρυστάλλινη μωβ καρδιά ξεκόλησε από το μενταγιόν και την έψαχνα...
Αντιλήφθηκα την απώλειά της όταν είδα την φωτογραφία ...
Ηπιαμε, γελάσαμε και πάνω απ'όλα κάψαμε θερμίδες!
Και του χρόνου παιδιά! Με υγεία και περισσότερα χρήματα στην τσέπη... :)


Υ.Γ Παρεπιπτόντως γουστάρω τρελλά τους άντρες που είναι τόσο ακομπλεξάριστοι που δε τους νοιάζει να μασκαρευτούν με γυναικεία ρούχα.... όπως και εκείνους που δεν τους πειράζει να βγάλουν ενα μικρόσωμο σκυλάκι βόλτα...(ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θεωρούν ότι το να έχουν μεγαλόσωμο σκύλο είναι δείγμα αντρισμού...)

Y.Γ2 Αλήθεια εσείς τι θα θέλατε να με δείτε ντυμένη? Τι νομίζετε ότι θα μου πήγαινε?

ΕΙΜΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ!

Είμαι γυναίκα…. Και ακόμα με παρουσιάζουν σαν ένα από τα τρία κακά της φύσης «πυρ, γυνή και θάλασσα» 

Είμαι γυναίκα…. Και ακόμα μετράνε την εξυπνάδα μου με το χρώμα των μαλλιών μου! 

Είμαι γυναίκα …. Και ακόμα καθίζουν στο σκαμνί τα θέλω, τα όνειρα, τις ανάγκες, το αιδοίο μου. 

Είμαι γυναίκα …. Και ακόμα είμαι συνώνυμο με το ψέμα, την υποκρισία, την καταστροφή, την ανεντιμότητα, την χαζομάρα, την ανικανότητα… 

Είμαι γυναίκα…. Και ακόμα με μπουκώνουν με τον μύθο για το βασιλόπουλο, ότι η ευτυχία μου περνάει τάχα μέσα από έναν άντρα που γίνεται δυνάστης.

Είμαι γυναίκα … Και ακόμα για να τελειώσω το διδακτορικό μου πρέπει να περάσω από το κρεβάτι του καθηγητή. 

Είμαι γυναίκα… Και ακόμα για να βρω δουλειά πρέπει να ικανοποιώ τα αισθητικά γούστα του υποψήφιου αφεντικού. Τα προσόντα μου και οι ικανότητες μου μετρούνται με τις διαστάσεις του μπούστου, της μέσης και της περιφέρειάς μου. 

Είμαι γυναίκα….. Και ακόμα για να προωθηθώ στην δουλειά μου πρέπει να υποκύψω στις ορέξεις του αρσενικού αφεντικού, προϊσταμένου, συναδέλφου.

Είμαι γυναίκα….. Και ακόμα για να κρατήσω την δουλειά μου πρεπει να δουλεύω περισσότερες ώρες και να αμείβομαι λιγότερο. 

Είμαι γυναίκα…. Και ακόμα δεν είμαι ασφαλής μόλις σκοτεινιάσει. 

Είμαι γυναίκα…. Και ακόμα είμαι έρμαιο στην κάθε μορφή βίας και εκμετάλλευσης της ψυχής, του κορμιού, και του μυαλού μου, από τον πατέρα, αδελφό, σύζυγο, εραστή, εργοδότη δυνάστη. 

Είμαι γυναίκα και για αυτούς και για άλλους χιλιάδες ακόμα λόγους αύριο δεν θα στολιστώ, δεν θα βαφτώ και δεν θα ξεχυθώ στα κάθε είδους μαγαζιά να «γιορτάσω» την μέρα την αφιερωμένη σε μένα, δεν θα γίνω αντικείμενο εκμετάλλευσης και χλευασμού ακόμα μια φορά, γεμίζοντας τα ταμεία κάποιων επιχειρηματιών! 

Είμαι γυναίκα… και δεν χρειάζεται να το αποδείξω σε κανέναν… Γιορτάζω κάθε μέρα… ως μητέρα, σύζυγος κι ερωμένη!

Back on track!

Πως περάσανε 10 μέρες μακρυά σας δε το ξερω...
Το πόσο μου λείψατε όμως το ξέρω πολύ καλά... όπως και το πόσο έλειψα σε κάποιους από σας...
Ευχαριστώ λοιπόν που μπαινοβγαίνατε και μου "ξεσκονίζατε" το σπιτάκι μου και σχολιάζατε για να μην πιάσει αράχνες!
Eυχαριστώ και κάποιους άλλους που με ψάξανε γράφοντας μέηλ...
Ξεκινώ τις βόλτες να περάσω από τα μπλογκοσπιτάκια σας να ρίξω μια ματιά κι επανέρχομαι δριμύτερη με ανάρτηση για "μάσκες και μασκαράδες"... ή για τον γενέθλιο μήνα Μάρτη και τις δονήσεις του.. χμμμ... τώρα που το σκέφτομαι είχα υποσχεθεί αφιέρωμα στους κριούς όμως να που όσες μέρες έλειψα γίνανε οι μεγάλες ανατροπές: Πλέον οι αναγνώστες μου δεν είναι οι περισσότεροι κριοί αλλά τοξοτάκια!!  
Ούτε βέβαια είναι 146 αλλά 170!
Αυτό πάλι που παρακολουθούνε κρυφά μη και τους μαλώσει η κοπελιά ή μη και τους βγάλουνε το όνομα ότι παρακολουθούνε ένα τέτοιο τρομερά αισχρά χώρο ποτέ δε το κατάλαβα...  Αλλα βέβαια είναι και η άλλη περίπτωση: Aυτή που φαινομενικά σε έχουνε χεσμένη και σε σνομπάρουν κι όμως κρυφά σε παρακολουθούνε... Ω, ναι! Από ότι μαθαίνω συμβαίνει κι αυτό!  :))
Κλείνω την παρένθεση για το είδος των αναρτήσεων...
Θα δω... δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Απλά είχα μαζέψει υλικό για τους κριούς και τώρα πρέπει να βρω για τους τοξότες... Τελευταία φορά που τσέκαρα πριν 10 μέρες ήταν 14 οι τοξότες και 32 οι κριοί πως στο καλό έγινε αυτό???

Μέχρι τότε πάρτε ένα ανεκδοτάκι να σκάσει λίγο το χειλάκι!
Τσικνοπέμπτη σήμερα!!!

Να είστε όλοι καλά...
Σας φιλώ γλυκά... :)

Σε μια ταβέρνα τρώνε ένας Γερμανός, ένας Γάλλος κι ένας Έλληνας...


-Ξαφνικά μπαίνει μέσα ο Χριστός κατάκοπος, ταλαιπωρημένος.

Ο Γερμανός αμέσως του παραγγέλλει μια μπύρα.

 
-Ο Χριστός ευχαριστημένος τον ρωτά τί χάρη θέλει κι ο Γερμανός του είπε για τους ρευματισμούς του.

-Εκείνος μ' ένα άγγιγμά του τον θεραπεύει.


Μετά παραγγέλλει ο Γάλλος ένα ποτήρι γαλλικό κρασί.

- Ο Χριστός τον αγγίζει και τον θεραπεύει από τα αρθριτικά που έπασχε.

Κερνάει κι ο Έλληνας ένα ουζάκι και λέει: Κάτω τα χέρια μη μ' αγγίξεις, αύριο περνώ από επιτροπή για να πάρω αναπηρική σύνταξη.....!!!!!!!!!!

Σχεδόν φιλία...

''..Σχεδόν τίποτα. Σχεδόν καλά. Σχεδόν μαζί.

Σχεδόν οριστικά. Σχεδόν ανέπαφα. Σχεδόν επιφανειακά.

Σχεδόν μηχανικά. Σχεδόν αθώος. Σχεδόν μετανιωμένος.

Σχεδόν αποφασισμένος. Σχεδόν ηλίθιος.

Σ’ αυτή τη λέξη, την πονηρή, ναυάγησε ολόκληρη η ζωή σου!

Τι κρίμα! Κι ήταν, σχεδόν, δυο βήματα η στεριά..''

~Αλκυόνη Παπαδάκη

To TΡ.Α.Φ σε αριθμούς

Οταν πριν ένα χρόνο δημιουργούσα το ΤΡ.Α.Φ (Τράπεζα Αλληλεγγύης Φιλόζωων) δε περίμενα για να είμαι ειλικρινής ότι θα μπορούσε να κάνει τόσα πολλά... Αλλωστε κακά τα ψέμματα, υπάρχουν τόσα φιλοζωικά γκρουπάκια στο facebook.
Παρόλ'αυτά μετά από 1 χρόνο δράσης το ΤΡ.Α.Φ έχει φτάσει σήμερα τα 3.013 μέλη!
Δεν είναι πολλά... αλλά δεν είναι και λίγα... και είναι διάσπαρτα σ'όλη την Ελλάδα! :)

Είναι οι άνθρωποι πίσω από τις οθόνες που προωθούν τις αγγελίες των ζώων μας...
Είναι οι ενεργοί εθελοντές που τρέχουν σε έκτακτα περιστατικά και σώζουν ζωές...
Είναι οι άνθρωποι που κινούν τα νήματα για ένα καλύτερο αύριο για τα ζώα, κάνοντας μηνύσεις, καταγγελίες, συστάσεις και κατασχέσεις κακοποιημένων ζώων με εισαγγελικές παραγγελίες και ασφαλιστικά μέτρα...
Τέλος είναι οι καθημερινοί άνθρωποι... ο γείτονας της διπλανής πόρτας που σε συστηματική βάση βάζει νερό και ταίζει τα αδέσποτα της γειτονιάς του, η γειτονισα που εντοπίζει τα νέα αστείρωτα ζώα στη γειτονιά της και μεριμνά για τη στείρωσή τους.

Το Τρ.Α.Φ τελικά πέτυχε το σκοπό του:

• Eγινε ένα πολύ καλό δείγμα φιλοζωϊκής αλληλεγγύης.
• Μέσα στο χρόνο που πέρασε μέσω του ΤΡ.Α.Φ γίνανε πάνω από 165 στειρώσεις ζώων.
• Βρεθήκανε ανάδοχοι "γονείς" σε πάνω από 195 αδέσποτα ζώα...
• Κατασχεθήκανε τουλάχιστον 4 ζώα από ιδιοκτήτες που τα κακοποιούσαν.

Μιλώ πάντα κατά προσέγγιση γιατί δεν μπορώ να είμαι όλη μέρα πάνω από έναν υπολογιστή...
Αυτά είναι όσα έχουνε πέσει στην αντίληψή μου και έχουνε καταγραφεί στο προσωπικό μου αρχείο.
Με μια πρώτη εκτίμηση έβγαλα αυτά τα νούμερα... υπάρχουν όμως σίγουρα κι άλλα που διαφεύγουν της προσοχής μου...

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που βοηθούν εθελοντικά αλλά και αφυπνίζουν καθημερινά συνειδήσεις με διάφορα ποστ μέσω του Τρ.Α.Φ.  
Και επειδή τελευταία έχω φρικάρει με αυτά που βλέπω γύρω μου... θα ήθελα να πω στην μπλόγκερ που έχει πιτμπουλάκι και το μοστράρει λέγοντας πόσο φιλόζωη είναι ότι οι φιλόζωοι άνθρωποι ΔΕΝ προχωρούν σε αισθητικές επεμβάσεις σε κουτάβια... Και για ένα λόγο παραπάνω που πλέον με τον νέο νόμο είναι παράνομο...
Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπόρεσε να δώσει ένα μωρό κουτάβι να του κόψουν με ψαλίδι τα αυτιά και την ουρά...  
Θεωρεί ότι δεν υπέφερε κατά το μετεγχειρητικό στάδιο?
Θεωρεί ότι ο Θεός που έδωσε τις ουρές στα σκυλιά τις έδωσε χωρίς χρησιμότητα?
Αυτά τα κάνανε τα παλιά χρόνια γιατί τα πιτ μπουλ παίρνανε μέρος σε κυνομαχίες και τα αυτιά είχαν αποδειχτεί ότι ήταν η αχίλλειος πτέρνα σε μια μάχη (το ίδιο και η ουρά) αλλά την σήμερον ημέρα θεωρώ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ να ακρωτηριάζεις έτσι ένα ζώο.
Και στο κάτω κάτω εσύ που θες να κάνεις αυτό στον σκύλο σου κοιτάχθηκες στον καθρέπτη σου και είδες ότι είσαι τέλεια αισθητικά?
Αν θέλεις ζώο χωρίς αυτιά και ουρά κοπέλα μου πάρε ένα παπαγάλο! 

Και για να τελειώνουμε... αν έχετε σκοπό να το κάνετε στο σκυλί σας κάποιος πραγματικά φιλόζωος μπορεί να προβεί σε καταγγελία μ'αποτέλεσμα την κατάσχεση του ζώου, την καταβολή προστίμου εως και 30.000 ευρώ και μέχρι 3 χρόνια φυλάκιση και όσο για τον κτηνίατρο οριστική αφαίρεση της άδειας εξασκήσεως επαγγέλματος, πρόστιμο εως 30.000 ευρώ και μέχρι 5 χρόνια φυλάκιση!
Αυτά για να ξέρετε... Κι αυτό γιατί ο νομοθέτης θεωρεί αυτού του είδους τις επεμβάσεις ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ.
Επίσης να ενημερώσω τους πάσης φύσεως φιλόζωους που αγόρασαν καθαρόαιμο και το ακρωτηρίασαν ότι δεν μπορούν - δε τους επιτρέπεται να συμμετάσχουν σε εκθέσεις ακόμη και αν έχουνε χαρτιά που πιστοποιούν την καθαρότητα της ράτσας (pedigree)

Και αν θέλετε να ενημερωθείτε περισσότερο διαβάστε το ΦΕΚ του Ν. ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 4039.

Kατά που πέφτει η Κύπρος καλέ???

Εσείς το ξέρατε ότι η Λευκωσία είναι στην Σικελία?
ΟΧΙΙΙΙΙ!!!!??????
Μα καλά CNN δεν βλέπετε ποτέ να ξεστραβωθείτε?
Να ανοίξουν τα ματάκια σας...
Να μάθετε 2-3 πράγματα...
Μερικά ανέκδοτα να τα'χετε να τα λέτε στους φίλους σας?
Διότι το πολυαγαπημένο αμερινάνικο κανάλι σε μια προσπάθεια ενημέρωσης για τη νίκη της κυπριακής ομάδας ΑΠΟΕΛ που μπήκε στο Champion’s League, έδειξε την Λευκωσία ως πόλη της Σικελίας!!
Και να φανταστείτε ότι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να βομβαρδίσουν το ΙΡΑΚ... (χμμμ... πειράζει που εγώ τώρα σκιάζομαι λιγάκι ? :-p)

Φιλάκια και πολλές γλυκές καλημέρες!!  ☼

Y.Γ Ακου τώρα φίλε που το ξανασκέφτομαι...ο αδαής δημοσιογράφος μπορεί να μην ήταν τόσο αδαής... ίσως απλά να μπερδεύτηκε.... στο μυαλό του ή στο γκούγκλισμα...Στην αρχαία Ελλάδα η Σικελία δε λεγόταν Μεγαλόνησος... ;)

Βήματα και ανάσες...

Βήματα μπρος...
Βήματα πίσω...
Βήματα παράλληλα...
Bήματα κάτω από τον ήλιο...
Βήματα με συννεφιά... ή κάτω από τη βροχή... (προσωπικά λατρεύω να περπατώ όταν βρέχει εκείνη την απαλή ποτιστική βροχή...)
Εχετε άραγε αναρωτηθεί ποτέ πόσα βήματα κάνετε σε όλη σας τη ζωή?
Πόσα κάνω εγώ που περπατώ 1 ώρα κάθε μέρα?

10 χρόνια διαδικτυακής παρουσίας και μετά από 2 μπλογκ που πια δεν υπάρχουν πιάνω τον εαυτό μου να κάνει ξανά περπατώντας τα ίδια βήματα:

Δυο βήματα έξω πέντε βήματα μέσα μου...
Είναι περίεργο πόσο πολύ καθαρίζει το μυαλό με το περπάτημα... Και δε μιλώ βέβαια για το περπάτημα πάνω σε ένα διάδρομο... μιλάω για τα βήματα και τις ανάσες που παίρνεις εκεί έξω στον καθαρό αέρα, όταν περπατάς σε ένα πράσινο τοπίο, σε έναν ανοιχτό ορίζοντα...
Βήμα και ανάσες μεγάλες...
Βήμα κι ανάσα βαθιά... Ανοίγω τα παράθυρα της ψυχής μου να μπει ο ήλιος... ο φρέσκος αέρας... να μπει το μέλλον...

Τρια βήματα έξω εφτά μέσα μου...
Μέτρησα πολύ καλά τελευταία το εμβαδόν μου...
Βάδισα βλέπεις τον εαυτό μου απ'άκρη σ'άκρη...
Εκεί στην άκρη του Κηφισού αγναντεύοντας από ψηλά τη ρεματιά με τα πλατάνια και το ξύλινο μικρό γεφυράκι... εκεί ήταν που έμαθα να μετρώ και να ζυγίζω τον εαυτό μου... και να τον κερνώ νέες ανάσες ... μια νέα ζωή...
Εκεί ήταν που βρήκα εμένα...

Τέσσερα βήματα έξω... τρία μέσα του..
Μέσα στον "άλλον" προσπαθώντας να μπεις στα παπούτσια του, να βαδίσεις το μονοπάτι του, να ανακαλύψεις τις πιο μύχιες σκέψεις του και τα πιο κρυφά του κι ανομολόγητα συναισθήματα...
Προσπαθώντας πάνω απ'όλα να καταλάβεις...
Να μπεις στη θέση του, να νιώσεις... να συναισθανθείς τόσο όσο...μα όχι παραπάνω...
Γιατί η αυτομόλυση του εαυτού φίλε μου ενέχει πολύ μεγάλους κινδύνους...

Καλό βράδυ σας εύχομαι και ένα υπέροχο Σαβ/κο!

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Ένα κοτόπουλο διασχίζει το δρόμο. 
ΕΡΩΤΗΜΑ: Γιατί διέσχισε το δρόμο;

ΣΑΙΞΠΗΡ: Iδού η απορία!

ΠΛΑΤΩΝ: Για το καλό του. Στην άλλη πλευρά του δρόμου βρίσκεται η αλήθεια.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Γιατί δεν είναι αρκετό να μπορεί να το κάνει... πρέπει ΚΑΙ να το κάνει.

EΠΙΚΟΥΡΟΣ: Για τη χαρά της διασκέδασης.

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: Το έκανε γιατί δεν διασχίζουμε ποτέ τον ίδιο δρόμο 2 φορές...

ΚΑΜΥ: Για να δείξει το παράλογο του κόσμου. 
ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ: Κι όμως τον διέσχισε.
ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ: Ο σκοπός, να περάσει το κοτόπουλο το δρόμο, αγιάζει τα μέσα - όποια κι αν είναι αυτά.

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ: Ήταν ιστορικά αναπόφευκτο.

ΔΑΡΒΙΝΟΣ: Τα κοτόπουλα στο πέρασμα των αιώνων επιλέχτηκαν από τη φύση με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σήμερα γενετικώς ικανά να διασχίζουν δρόμους.

ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΙΝΤ: Το γεγονός ότι ασχολείστε με το εάν το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο αποδεικνύει ότι διακατέχεστε από σύνδρομα ανασφάλειας και ότι η σεξουαλικότητά σας είναι καταπιεσμένη.

ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ: Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου κάθε κοτόπουλο θα είναι ελεύθερο να διασχίζει το δρόμο χωρίς να δίνει λογαριασμό για την πράξη του.

ΓΙΟΥΡΙ ΓΚΑΓΚΑΡΙΝ: Για να πάει εκεί όπου κανένα άλλο κοτόπουλο δεν έχει πάει πριν.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Εμείς με σεμνότητα και ταπεινότητα εξασφαλίσαμε τις προϋποθέσεις σε όλα τα κοτόπουλα της Ελλάδος να διασχίζουν ανεμπόδιστα τους δρόμους, χωρίς παρέμβαση νταβατζήδων.

ΜΠΙΛ ΓΚΕΙΤΣ: Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλουμε ότι μόλις κυκλοφόρησε το νέο Chicken Office 2010 που δεν διασχίζει μόνο το δρόμο, αλλά εκκολάπτει, αρχειοθετεί, σχεδιάζει και άλλα ενδιαφέροντα.

ΚΩΣΤΑΣ ΠΡΕΚΑΣ: Αξιοσέβαστο κοτόπουλο, χαίρομαι που η ελληνική σου παιδεία, σου επιτρέπει να περνάς το δρόμο με το ήθος και το κάλλος των αρχαίων μας προγόνων... Να προσθέσω επίσης, ότι είναι ντροπή και διασυρμός να χαρακτηρίζεται η Επανάσταση, Χούντα και το κοτόπουλο το γνωρίζει καλώς.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ: Μόνο εγώ, εδώ στο Τηλεάστυ, τόλμησα να πω και να αποκαλύψω ότι το κοτόπουλο προήλθε από ισραηλίτικο αβγό...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Πρέπει να αφουγκραστούμε τις σκέψεις και τις ανάγκες που έχει το κάθε κοτόπουλο. Να νοιώθει ότι έχει την ελευθερία να περπατάει στους δρόμους χωρίς τον φόβο των τροχοφόρων της δεξιάς!

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ: Το κοτόπουλο είναι τυχερό που δεν διασχίζει τον δρόμο που μένει ο κ. Πάγκαλος! Θα είχε γίνει θύμα της αχαλίνωτης όρεξής του!

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Οι αντεργατικές πολιτικές που ακολουθούν ΠΑΣΟΚ και δεξιά έχουν ωθήσει τα κοτόπουλα στους δρόμους.

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Ω υπερφίαλη όρνις, ω πουλοκλαίουσα, περιπεσούσα στις υποανθρωπιστικοαναλυτικές σου διακυμάνσεις, πώς θα διασχίσεις τον σπαρμένο με οιοφαινάκες υποσχέσεις δρόμο, ω κνώδαλο;

ΕΝΑΣ ΙΝΔΟΣ: Εμείς έχουμε αγελάδες που κάνουν το ίδιο.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΤΗΣ Ν.Α.Σ.Α.: Στείλαμε πρώτα το κοτόπουλο για να μελετήσουμε τις συνθήκες διάβασης, πριν στείλουμε κάποιον άνθρωπο.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: Πιάσ' το γρήγορα πριν περάσει απέναντι.

Σ'έναν κόσμο ιδανικό...

Αργά μα σταθερά σ'απενδύεται η ψυχή μου απαλάσσοντάς με έτσι από κάθε οδυνηρή ανάμνηση... απο κάθε ελπίδα που τόσο καιρό αιμορραγεί τον έρωτά μου.

Τείχη που με τόσο κόπο έχτισα για να χωρούν την απουσία σου πέφτουν στο πρώτο σάλπισμα...και η ζωή μου πια ράθυμες αχτίνες φωτός παλεύουν να δείξουν το νέο δρόμο...
Λεύτερη πια κι εγώ ντύνομαι ξανά τον παλιό μου εαυτό και ξεκινώ... μα πρώτα στον βωμό της λήθης μου κάνω σπονδές ... γυμνή κι ανυπόδητη φέρνω εδώ τα θραύσματα της ζωής μου για πάντα να αφήσω...

Ξέρω... φοβάσαι πως ότι κι αν σου ψελίσσω στ'αυτί θα μυρίζει έρωτα όπως παλιά... μα μην φοβάσαι... έβαλα ξανά το δικό μου άρωμα...

Και σε παρακαλώ... μην το ξαναπείς το "Σε λατρεύω"... σε κανέναν ξανά... ποτέ...!
Αν θες να λατρέψεις κάποιον λάτρεψε το Θεό που βρίσκεται μέσα σου.
Αυτόν και μόνον αυτόν!
Κι αν θέλεις να έχεις έναν τύρρανο στη ζωή σου, ας είναι αυτός εκείνο το μέρος του εαυτού σου που ξέρει να κρίνει την αξία σου...
Ας είναι αυτός ο καθοδηγητής σου...

Μαριονέττα

Την νύχτα της καθόδου της στην κόλαση είχε πολύ περισσότερα να διαπραγματευτεί από ένα γυαλινο γοβάκι.
Εκείνο το είχε χάσει προ πολλού στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου μαζί με κάποια σκόρπια φιλιά και κάμποσα δάκρυα…

Τώρα πια άλλα ήταν που έπρεπε να σκεφτεί…με άλλα να παλέψει…

Αλλωστε η κόλαση ποτέ δεν την φόβιζε… είχε κάποτε διαβάσει σε ένα καββαλιστικό βιβλίο ότι ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει μέσα απ’αυτήν…ήξερε λοιπόν ότι κάποια στιγμή ίσως βάδιζε σε τούτο το μονοπάτι...

Κοίταξε το ρολόι της μέσα στην νύχτα… η ώρα πλησίαζε 12 και έπρεπε να φύγει από το χορό…

Ενιωθε ώρες ώρες μια αρρωστημένη ικανοποίηση έναν απίστευτο εφησυχασμό να ξέρει ότι κάποιος άλλος κινεί τα νήματα. Και παραδόξως νόμιζε ότι έδινε νόημα στη ζωή του κουκλοπαίχτη… Γιατί αυτός τι θα ήταν άραγε χωρίς εκείνη? 
Ενας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους… δε θα ξεχώριζε από τους πολλούς δε θα ήταν παίχτης… Ομως απόψε καταχώνιασε αυτές τις σκέψεις σε σκοτεινές γωνιές του μυαλού της…

Προσπάθησε με κάποιες άτσαλες κινήσεις να τραβήξει από πάνω της και να σπάσει  τα νήματα που τόσον καιρό την κινούσαν…μα όσο πάσχιζε τόσο τα ένιωθε να γίνονται ιστός και κείνη να κολλάει πάνω του…είχε καιρό τώρα δεθεί με τον παίχτη… το’χε καταλάβει καλά…

Εβαλε όλη της την δύναμη…

Ολο της το κουράγιο…

Αυτή τη φορά έπρεπε να τα καταφέρει…

Επρεπε να απαγκιστρωθεί γιατί αλλιώς θα έμενε για πάντα μια κούκλα… μια μαριονέτα που κινούταν στα  επιδέξια χέρια κάποιου…

Αιθεροβατώντας σε έναν κόσμο ξένο που δεν ανήκε…

Κάνοντας αλλότριες κινήσεις που δεν ήθελε να κάνει…
Χορεύοντας έναν χορό που δεν ήθελε να χορέψει...

Ομως υπάρχει ζωή για μια μαριονέτα χωρίς τα νήματα?

Και έπειτα…

Ποιος?

Πως?

Χρειαζόταν ψαλίδι για να τα κόψει…

Πάντα έβρισκε σημαντικές δικαιολογίες για να μην το κάνει…

Αυτή τη φορά όμως ήταν αποφασισμένη!

Το ρολόϊ χτύπησε 12 και ο ήχος του ακούστηκε σαν κραυγή αγωνίας για κείνη…

Σαν και  ο ίδιος ο χρόνος να την έπρωχνε στα όριά της.

Να την πίεζε… να της έδινε δύναμη και αυθυπαρξία.

Η ζωή της ήταν μόλις μια ψαλιδιά μακριά.

Και εκείνος στεκόταν εκεί μέσα στο σκοτάδι για να της την χαρίσει…

Εκείνος που για δεύτερη φορά της έσωζε τη ζωή…

Σε λίγο θα έκανε δικά της βήματα… και όχι εκείνα που θέλανε άλλοι…

Κοίταξε τη λάμα του ψαλιδιού που αντανακλούσε στο σκοτάδι και
αφησε ένα χαμόγελο να φωτίσει το πρόσωπό της… το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσαν
ποτέ να της χειραγωγήσουν…

”…Αν ο Θεός ξεχνούσε για
μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα
κομμάτι ζωή, ίσως δε θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν
όλα αυτά που λέω εδώ…”

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.