Την νύχτα της καθόδου της στην κόλαση είχε πολύ περισσότερα να διαπραγματευτεί από ένα γυαλινο γοβάκι.
Εκείνο το είχε χάσει προ πολλού στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου μαζί με κάποια σκόρπια φιλιά και κάμποσα δάκρυα…
Τώρα πια άλλα ήταν που έπρεπε να σκεφτεί…με άλλα να παλέψει…
Αλλωστε η κόλαση ποτέ δεν την φόβιζε… είχε κάποτε διαβάσει σε ένα καββαλιστικό βιβλίο ότι ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει μέσα απ’αυτήν…ήξερε λοιπόν ότι κάποια στιγμή ίσως βάδιζε σε τούτο το μονοπάτι...
Κοίταξε το ρολόι της μέσα στην νύχτα… η ώρα πλησίαζε 12 και έπρεπε να φύγει από το χορό…
Ενιωθε ώρες ώρες μια αρρωστημένη ικανοποίηση έναν απίστευτο εφησυχασμό να ξέρει ότι κάποιος άλλος κινεί τα νήματα.
Και παραδόξως νόμιζε ότι έδινε νόημα στη ζωή του κουκλοπαίχτη… Γιατί
αυτός τι θα ήταν άραγε χωρίς εκείνη?
Ενας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους… δε θα ξεχώριζε από τους πολλούς δε θα ήταν παίχτης… Ομως απόψε καταχώνιασε αυτές τις σκέψεις σε σκοτεινές γωνιές του μυαλού της…
Ενας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους… δε θα ξεχώριζε από τους πολλούς δε θα ήταν παίχτης… Ομως απόψε καταχώνιασε αυτές τις σκέψεις σε σκοτεινές γωνιές του μυαλού της…
Προσπάθησε με κάποιες άτσαλες κινήσεις να τραβήξει από πάνω της και να σπάσει τα νήματα που τόσον καιρό την κινούσαν…μα όσο πάσχιζε τόσο τα ένιωθε να γίνονται ιστός
και κείνη να κολλάει πάνω του…είχε καιρό τώρα δεθεί με τον παίχτη…
το’χε καταλάβει καλά…
Εβαλε όλη της την δύναμη…
Ολο της το κουράγιο…
Αυτή τη φορά έπρεπε να τα καταφέρει…
Επρεπε να απαγκιστρωθεί γιατί αλλιώς θα έμενε για πάντα μια κούκλα… μια μαριονέτα που κινούταν στα επιδέξια χέρια κάποιου…
Αιθεροβατώντας σε έναν κόσμο ξένο που δεν ανήκε…
Κάνοντας αλλότριες κινήσεις που δεν ήθελε να κάνει…
Χορεύοντας έναν χορό που δεν ήθελε να χορέψει...
Χορεύοντας έναν χορό που δεν ήθελε να χορέψει...
Ομως υπάρχει ζωή για μια μαριονέτα χωρίς τα νήματα?
Και έπειτα…
Ποιος?
Πως?
Χρειαζόταν ψαλίδι για να τα κόψει…
Πάντα έβρισκε σημαντικές δικαιολογίες για να μην το κάνει…
Αυτή τη φορά όμως ήταν αποφασισμένη!
Το ρολόϊ χτύπησε 12 και ο ήχος του ακούστηκε σαν κραυγή αγωνίας για κείνη…
Σαν και ο ίδιος ο χρόνος να την έπρωχνε στα όριά της.
Να την πίεζε… να της έδινε δύναμη και αυθυπαρξία.
Η ζωή της ήταν μόλις μια ψαλιδιά μακριά.
Και εκείνος στεκόταν εκεί μέσα στο σκοτάδι για να της την χαρίσει…
Εκείνος που για δεύτερη φορά της έσωζε τη ζωή…
Σε λίγο θα έκανε δικά της βήματα… και όχι εκείνα που θέλανε άλλοι…
Κοίταξε τη λάμα του ψαλιδιού που αντανακλούσε στο σκοτάδι και
αφησε ένα χαμόγελο να φωτίσει το πρόσωπό της… το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσαν
ποτέ να της χειραγωγήσουν…
αφησε ένα χαμόγελο να φωτίσει το πρόσωπό της… το μόνο πράγμα που δεν μπόρεσαν
ποτέ να της χειραγωγήσουν…
”…Αν ο Θεός ξεχνούσε για
μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα
κομμάτι ζωή, ίσως δε θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν
όλα αυτά που λέω εδώ…”
μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα
κομμάτι ζωή, ίσως δε θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν
όλα αυτά που λέω εδώ…”
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
Πάρα πολύ καλό...!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο...!!!!!!
Σε ευχαριστώ Πανούλη!
ΔιαγραφήΘα πάρουν όμως τα μυαλά μου αέρα με τόσα εγκώμια που μου πλέκεις κάθε μέρα...
Τίποτα επί του θέματος?
Mε έλιωσες με αυτή σου την ανάρτηση απόψε ομορφιά μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι ο Μάρκες υπέροχος και αγαπημένος!
Καλό ξημέρωμα και φιλί μεγάλο... :)
Καλημέρα Ματινάκι μου!
ΔιαγραφήΧαίρομαι που σου άρεσε...
Σου φιλώ γλυκά... :)
Για μια κούκλα μαριονέτα όχι ... δεν υπάρχει τίποτα σαν κοπούν τα νήματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια μια Γυναίκα μαριονέτα σα κοπούν τα νήματα τότε αρχίζει η ζωή και δεν χρειάζεται να κρατά άλλος το ψαλίδι, τότε έχουμε ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση ... Μόνη θα κόψει τα νήματα κι ας πονά φρικτά .
Καλημέρα Λιακάδα, πολύ ωραία η σκέψη σου κι όσα έγραψες ...
Καλό Σαββατοκύριακο !
Για μια μαριονέτα σταχτομπούτα όλα είναι πιθανά...
ΔιαγραφήΚι αν το γοβάκι της έχει από καιρό χαθεί η κοπή των νημάτων θα την οδηγήσει σ'αλλα μονοπάτια... κει που τα γοβάκια περιττεύουν και μπορεί ν'αφήνεται ξυπόλητη να περπατά... :)
Kαλή σου μέρα Λεβινάκι μου και καλό Σαβ/κο!
Μιλώντας αποκλειστικά για το κείμενο,
ΑπάντησηΔιαγραφήθα έλεγα πως διακρίνω μια διπολική προσωπικότητα..
Μια Σταχτοπούτα και μια Μαριονέτα!
Μήπως τελικά εκεί βρίσκεται η πηγή της αδυναμίας της;
Μήπως δεν τα ΄χει βρει τελικά με τον εαυτό της;;
Καλή σου μέρα!
Καλή σου μέρα Ανταίε!
ΔιαγραφήΜάλλον δεν κατάλαβες το κείμενο...
Μαριονέτα είναι στο τώρα...
"...Τώρα πια άλλα ήταν που έπρεπε να σκεφτεί…με άλλα να παλέψει…"
Στο τώρα δεν την ενδιέφερε το χαμένο γοβάκι που έχασε σαν σταχτομπούτα...
Αλλα είχε να παλέψει...
....αλλά γίνεται παραλληλισμός και με το "τότε" που ήταν σταχτομπούτα και χάρην του κειμένου αυτά τα δυο ενώνονται για να οδηγηθύμε στο:
"...Το ρολόϊ χτύπησε 12 και ο ήχος του ακούστηκε σαν κραυγή αγωνίας για κείνη…"
Ωστόσο κάθε ρόλος που έχουμε παίξει κάποτε στη ζωή μας έχει αφήσει τα σημάδια του πάνω μας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κάνω λάθος?
Η ηρωίδα μια χαρά τα'χει βρει με τον εαυτό της... οι "άλλοι" δεν την έχουνε βρει... και να σου πω την αλήθεια καλύτερα έτσι... :)
Καλημέρα Λιακάδα μου.. τα μόνα νήματα που δεν πρέπει να κόψει κάποιος είναι τα νήματα με τον εαυτό του.. εμείς οι ίδιοι πρέπει να μας κινούμε και κανείς άλλος. Μόνο τότε θα έχει αξία η κάθε μας κίνηση.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα έχεις ενα όμορφο σαββατοκύριακο! Σε φιλώ γλυκά!
Τι όμορφο σχόλιο Ελευθερία μου!
ΔιαγραφήΠόσο δυνατό και αισιόδοξο! Να'σαι καλά μάτια μου!
Πάντα δίνεις μια άλλη οπτική σε ότι γράφω...
Φιλάκια πολλά και καλά να περάσεις! :)
Αυτά τα λόγια του Γκαμπριέλ Μάρκες κι όλη την επιστολή προς τους φίλους του τη διάβασα απ΄ ένα φιλικό ιστολόγιο και μ΄ άρεσε πολύ που θα τη δημοσιεύσω μέσα στη βδομάδα!Μιλάει σαν το Μπουσκάλια... κατ΄ ευθείαν στην ψυχή!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο κείμενό σου υπέροχο κι ευαίσθητο!Γενικά οι άνθρωποι είμαστε μαριονέτες, γιατί ζούμε σε κοινωνίες και δε μένουμε ανεπηρέαστοι απ΄ αυτές!Το θέμα είναι σε ποιους αφήνουμε να κινούν τα νήματα.Κι αν δεν έχουμε κάποιον ικανό, ας τα κρατήσουμε στο φινάλε μόνοι μας!Ίσως έτσι μπορούμε να δούμε και να καταλάβουμε πιο πολλά!
Χαρούμενο και ζεστό Σαββατοκύριακο να περάσεις Λιακαδίτσα μου!Φιλάκια πολλά!:)))
Καλημέρα αγκαθάκι γλυκό! :)
ΔιαγραφήEτσι όπως τα λες είναι... δυστυχως ή ευτυχώς δε ζούμε σε γυάλα αλλά συνειπάρχουμε και αλληλεπιδρούμε με τους άλλους γύρω μας... Μάλιστα πολλές φορές οι ρόλοι εναλάσσονται και πιάνω και γω τον εαυτό να μου κινώ τα νήματα κάποιου άλλου... (εντελώς υποσυνείδητα όμως)
Οταν το συνειδητοποιήσω σταματώ αμέσως...
Καλό Σαβ/κο να έχεις κοριτσάκι μου!
Έμεινα να κοιτάω αυτά που γράφεις να τα διαβάζω , να τα ξαναδιαβαζω!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνιωθα οτι με ρουφουσαν μεσα τους!
Πρεπει να σκεφτείς το ενδεχομενο να γραψεις βιβλιο!
Ο λογος σου ειναι υπέροχος!
Φιλάκια Λιακαδάκι μου! :)
Ναι... είναι πολλές φορές που διαβάζουμε κάτι και νομίζουμε ότι το γράψαμε εμείς... Συνήθως τα γραπτά που έχουν αυτή την επίδραση πάνω μας είναι αυτά που βγαίνουν εντελώς ανεπιτήδευτα από μέσα μας... μέσα από την ψυχή μας.
ΔιαγραφήΟχι δε σκέφτομαι να γράψω κάτι γιατί αυτά που γράφω βγαίνουν από μέσα μου... δεν έχω καμμιά λογοτεχνική δεινότητα ούτε και θα μπορούσα να λειτουργήσω κάτω από πίεση χρόνου και υποδείξεων ανάπτυξης ενός θέματος.
Οταν έχω κάτι μέσα μου να βγάλω το βγάζω.
Οταν δεν έχω σιωπω... τόσο απλά...
Φιλάκια πολλά Love addict μου! :)
Ωραίο κείμενο !
ΑπάντησηΔιαγραφήΔυνατό !!
Καλό σου Σ/Κ !!
(σχολίασα και την προηγούμενη, έτσι να μη παίρνω απουσίες !! :))
Απουσίες δε βάζω... γιατί αν έβαζα θα είχες κοπεί... :)
ΔιαγραφήΚαλό βράδυ!
Καλημέρα είναι υπέροχη η ανάρτηση σου ..θα έλεγα ότι θα πρέπει να αφιερωθεί σε όλες εκείνες τις γυναίκες που νιώθουν μαριονέτες δεμένες μια ζωή χωρίς ελπίδα το κοφτερό ψαλίδι να κόψει τα σκοινιά ,άλλα και σε όλες εκείνες που κατάφεραν να σπάσουν τα σκοινιά και να κάνουν το επόμενο βήμα ΜΟΝΕΣ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή Κυριακή
Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες που έκαναν το πρώτο βήμα ... ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑΝ...
ΔιαγραφήMετά απ'αυτό σιγά σιγά όλα αλλάζουν... :)
Μια θετική και ηλιόλουστη σκέψη στη βροχερή και γκρι μας μέρα... ☀
Καλή βδομάδα να έχεις!
Πόσο την καταλαβαίνω την ηρωίδα σου που εφησυχάζει στη σκέψη ότι κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για την εξέλιξη της ζωής της και που φοβάται να ζήσει παίρνοντας τις δικές της πρωτοβουλίες... Απόλυτα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρέπει όμως να βρούμε ψαλίδια, μαχαίρια και ό,τι άλλο χρειαστεί και να κόψουμε τα νήματα με τα οποία εξαρτόμαστε από οποιονδήποτε και οτιδήποτε... Ο πόνος που νιώθουμε σαν μας τα κόψουν άλλοι, απότομα, και όχι μόνοι μας, είναι τρομερός!
Φιλάκια κοπέλα μου, υπέροχη η ανάρτησή σου για άλλη μια φορά :-)
Κι όταν τα κατάλληλα εργαλεία μας έχουνε αφαιρέσει... με νύχια και με δόντια να σταθούμε όρθιες στα πόδια και να τα κόψουμε, ναι?
ΔιαγραφήΦιλάκια πολλά Μαράκι μου! :)
Αλήθεια, άραγε τι θα ήταν ο μαριονετίστας χωρίς την κούκλα του...;
ΑπάντησηΔιαγραφή(Μην με παρεξηγείς, αλλά εκεί "κόλλησα" εγώ...)
Μεταφέρω, επίσης, λέξεις ενός κουκλοπαίκτη, του Στάθη Μαρκόπουλου:
"(...)Η μαριονέτα ζει σε ένα μεταίχμιο. Αν τραβήξουμε τα νήματα λίγο πιο δυνατά απ’ ό,τι αναλογεί στο βάρος της, θα πετάξει. Αν τα αφήσουμε χαλαρά, θα σωριαστεί στο έδαφος. Η βαρύτητα της Γης μαζί με το αντιστάθμισμα της δικής μας αντίθετης δύναμης προς τα πάνω, είναι η αυτή που την κινεί.
Απομακρυσμένη από το σώμα του χειριστή της, διεκδικεί την πλήρη αυτονομία στα μάτια του θεατή. Είναι ένα πλάσμα που –το βλέπουμε όλοι- κινείται μόνο του στο χώρο! Ταυτόχρονα, καθώς τα νήματα –πολλές φορές και ο μαριονετίστας- είναι ορατά ή γνωστά στο κοινό, η μαριονέτα πάντα υπήρξε σύμβολο της εξάρτησης και της υποταγής.
Oι εύθραυστες ισορροπίες, η τρυφερή προσπάθεια του χειριστή να δαμάσει την αδράνεια, την ροπή, την βαρύτητα και οι αέρινες -έως και ανεξέλεγκτες- κινήσεις που προκύπτουν, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της παρουσίας της μαριονέτας στη σκηνή. Ίσως αυτή η ακριβώς η έλλειψη απόλυτου ελέγχου –η απειροελάχιστη ταλάντευση του σώματος σε κάθε κίνηση- να κάνει, κάποιες στιγμές, το μάτι του θεατή να αμφιβάλει και να νομίζει πως η μαριονέτα θα φύγει μακριά από τον παίκτη της. (...)"
...Kι αναρωτιέμαι... "αποδεσμεύτηκε" οριστικά, τελικά, η μαριονέτα της ιστορίας σου... ή έμεινε μια ψευδαίσθηση πως, έφυγε μακριά από τον παίκτη της;...
Φιλιά, Λιακάδα!... ❀~✿
Υπέροχος ο προβληματισμός σου Ιωάννα μου...
ΔιαγραφήΗ αυθυπαρξία της μαριονέτας καταργεί ΑΜΕΣΑ την ύπαρξη του μαριονετίστα...
Σε ευχαριστώ...!
Καλό ξημέρωμα να έχεις!! :)
Μπορείς να τα κόψεις; Μπόρεσες; Ή μήπως απλά τα ξέδεσες...; Ξέρεις, συχνά μπερδευόμαστε μεταξύ λυτού και κομμένου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι φτάνει μια νύχτα σαν και αυτή που περιγράφεις για να δέσει ξανά, αυτό που ήταν "κομμένο"... Ή καλύτερα, όχι μια νύχτα, μια στιγμή...
Μισές δουλειές δεν κάνω Ανεμε...
ΔιαγραφήΕίναι να μη βάλω κατι στο μυαλό μου...
Να'σαι σίγουρος ότι τα νήματα όχι μονο κοπήκανε αλλά και οτι ο μαριονετίστας έχει βρει άλλες κούκλες να καθοδηγεί.
Χαίρομαι που σε βλέπω... :)
Kαλό βράδυ να έχεις!
Νόμιζα ότι μιλούσαμε για σένα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΔηλαδή αυτός έκοψε τα νήματα...; Αν ήταν στο χέρι σου θα ήταν αλλιώς...;
Eγώ τα έκοψα τα νήματα... Κι εκείνος πια για να έχει λόγο ύπαρξης ως μαριονετίστας έπρεπε να βρει άλλες νέες μαριονέτες...
ΔιαγραφήΕίναι αυτό που είπε πιο πάνω η Ιωάννα...
Το κόψιμο των νημάτων έχει επίδραση και στον ίδιον τον μαριονοπαίχτη... δίχως τη μαριονέτα είναι ένα ΤΙΠΟΤΑ...
Ετσι άμεσα σπεύδει να γεμίσει το κενό με άλλη ή με άλλες... ;)
Ελπίζω να σε κάλυψα...
Όχι, γιατί καθότι περίεργος, δεν απαντούντε όλα τα ερωτήματα που γεννιούνται με τις απαντήσεις σου... Ας είναι όμως, θα σταματήσω εδώ...
ΔιαγραφήΚαλή σου νύχτα...
Aνεμε τον δρόμο για να σου λύσω τις απορίες τον ξέρεις...
ΔιαγραφήΑν και μια χαρά μπορώ κι εδώ αρκεί να με διαφωτίσεις γι'αυτές.
Eγώ πάλι νομίζω ότι ήμουν σαφής... για να μην πω σαφέστατη...
Καλημέραααα! :)