Nιώθω να πνίγομαι… ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου…τα μάτια μου καίνε από την προσπάθεια να μην αφήσω τα δάκρυα να κυλήσουν…
Νιώθω τόσο μόνη… τόσο κουρασμένη…και απογοητευμένη…διπλωμένη στα δυο σε στάση άμυνας σαν έμβρυο που δεν θέλει να αποκοπεί από την ασφάλεια της μήτρας του...
Νιώθω ευάλωτη... και αυτό με φοβίζει...
Νιώθω ευάλωτη... και αυτό με φοβίζει...
Πάει καιρός που έφυγες κι όμως εγώ σε νιώθω ακόμη κοντά μου… μέσα μου … με περισσότερο από έναν τρόπους…
Ο ήχος που ακούγεται μου φέρνει αναμνήσεις. Από τότε που έφυγες δε μπορώ να ακούσω πια μουσική… όχι τουλάχιστον τη μουσική που μοιραστήκαμε.
Κάθε μουσική πια παίρνει τη δική σου μορφή… και την φέρνει κοντά μου, τόσο αφόρητα κοντά μου που πονώ που δε μπορώ πια να σε αγγίξω… να σε νιώσω...
Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι… ενας ήχος με βγάζει από τις σκέψεις μου. Είναι το τηλέφωνο που χτυπά… μα ποιος στο καλό τέτοια ώρα...?
Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούω τη φωνή σου.
Σιωπή… παγωμάρα…Δε μπορώ να το πιστέψω…Δε μπορώ ν'ανασάνω...
Μύριες σκέψεις παιρνούν στιγμιαία από το μυαλό μου…
Τι να σου πω? ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΡΩΤΟΠΩ??
Ο κόμπος στο λαιμό γίνεται λυγμός…
Τα μάτια πια θαμπά από τα δάκρυα … νιώθω την αλμύρα τους στο στόμα.
Πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ να ρουφούσες αυτά τα δάκρυα…
Δε μπορώ όμως ακόμη να μιλήσω… Εχω μπλοκάρει…
Προσπαθώ να χαμογελάσω… λες και μπορείς να με δεις.
Το μυαλό μου έχει θολώσει… Ακούω τη φωνή σου μα δεν ακούω τα λόγια…
Φράσεις κομμένες από δω κι από κει… σου έλειψα… έκανες λάθος…προσπάθησες γιατί έτσι έπρεπε αλλά δε μπορείς τελικά μακριά μου…
Λόγια συγκεχυμένα που έρχονται να προστεθούν στην αταξία του μυαλού μου.
Τόσο καιρό κάθε μου σκέψη οδηγούσε σε σένα… Κάθε μου βήμα στα δικά σου σκαλοπάτια…
Και τώρα? Δε μπορώ να ψελλίσω τίποτα...
«Μωρό μου…» σου λέω και είναι το τελευταίο που κατορθώνω να αρθρώσω μέσα από λυγμούς...
«Μωρό μου…» σου λέω και είναι το τελευταίο που κατορθώνω να αρθρώσω μέσα από λυγμούς...
Το ξυπνητήρι χτυπάει και η αυλαία πέφτει αφήνοντας το happy ending για μια άλλη παράσταση…
Τούτη εδώ έκλεισε με το χειρότερο δυνατό τρόπο.
Y.Γ. Το όνειρο τελικά ήταν προφητικό μιας και μετά από 2 χρόνια πραγματοποιήθηκε έτσι ακριβώς! :)
Y.Γ. Το όνειρο τελικά ήταν προφητικό μιας και μετά από 2 χρόνια πραγματοποιήθηκε έτσι ακριβώς! :)
δεν είναι παράσταση τα όνειρα
ΑπάντησηΔιαγραφήμπορεις να τα ζήσεις
:)
Εγώ θα σε διορθώσω λέγοντας
ΑπάντησηΔιαγραφή"μπορεί να τα ζήσω..."
Σίγουρα όμως δε "μπορώ" να τα ζήσω...
Βλέπεις δεν είναι κάτι που περνάει πια από το χέρι μου... οπότε...
Εκτός και αν έχεις κανένα άλλο τρόπο να μου δείξεις...
Καλό βράδι σου εύχομαι...
Αυτοί που δεν μπόρεσαν γιατί για κάποιο λόγο "τρόμαξαν" με το παρόν και αφαίθηκαν να τους πάρει το κύμα, αυτοί ας μείνουν στα όνειρα..τα δικά τους και να μην μπαίνουν σφήνα σε ονειρα άλλων που αυτό που προσφέρουν είναι ακόμα μια πληγή.. εγώ αυτό είχα να πω... Καληνύχτα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήέχω τρόπους να σου πω να δεις τα όνειρα που σου αξίζουν...
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλο ξημέρωμα Λιακάδα
:)
Τα όνειρα που μου αξίζουν... !(αυτό που μου αξίζει είναι μια πραγματικότητα φίλε ναύτη και μάλιστα όχι μια οποιαδήποτε πραγματικότητα αλλά μια πολύ συγκεκριμένη...)
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα μου πεις...! λόγια πάλι... :(
Ας είναι...Πες μου επιτέλους... !
Δείξε μου τους τρόπους και το καλό που σου θέλω να είναι εγγυημένα πετυχημένοι...
Τριανταφυλίτσα... η σφήνα έχει μπει εδώ και καιρό ήδη στην καρδιά μου τόσο βαθιά που κανείς δε μπορεί να προσθέσει μετά απ'αυτό καμμιά πληγή...
Σε ευχαριστώ που με νοιάζεσαι...!:)
Υ.Γ. Ψέμματα... η μουσική ανοίγει πληγές... γιατί κάθε μουσική που ακούω παίρνει τη δική του μορφή...
Koριτσάκι μου σε κάθε άνθρωπο αξίζει το καλύτερο δυνατό που θα ονειρευτεί...
ΑπάντησηΔιαγραφήθα πρέπει να δουλεύει προς αυτή την κατεύθυνση όμως να που άλλοι παράγοντες μας αφήνουν πίσω και ο χρόνος μας προσπερνά κι εμείς παραμένουμε στα όνειρα!
Κάνε το επόμενο βήμα λοιπόν, σε όποιο ρυθμό θέλεις !
΄Μια ζωντανή Λιακάδα είσαι κι όχι ο κόμης Δράκουλας με την σφήνα στην καρδιά!
Άντε και αρχίζω να θυμώνω εεε;
υγ. Ακόμα δεν μου ήρθε η ανανέωση της σελίδας σου !!
Καλησπέρααα!
ΔιαγραφήΕτρεχα όλη μέρα και ξέχασα να μπω...χιχιχι!
Το επόμενο βήμα έχει ήδη γίνει...
Μη μου θυμώνεις μωρέ... Λάμπω η Λιακάδα... ακόμα... :)
Υ.Γ. Ο μπλόγκερ έχει πάθε αλτσχάιμερ δεν εξηγείται αλλιώς μετά από 2 μέρες ίσως καταφέρει να ενημερώσει για την ανάρτηση αυτή...
Πολύ όμορφο. Δε μας είπες όμως το πιο σημαντικό. Ηταν καλό ή κακό που τελικά πραγματοποιήθηκε;
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα σου απαντήσω αν δεν δω το ονοματάκι σου?
ΔιαγραφήNothing personal!
Απλά δε συνηθίζω να απαντώ σε ανώνυμους που δεν υπογράφουν με το όνομά τους...
Με ταξιδεύεις σε στιγμές και συναισθήματα που προσπαθώ να ξεχάσω. Είχαν φύγει μα ξαναήρθαν για λίγο διαβάζοντας αυτή την ανάρτησή σου. Εγώ δεν θέλω πια να θυμάμαι, δεν θέλω να κλαίω, δεν θέλω να πονάω. Θέλω να συνεχίσω με ένα άδειο μυαλό και μια άδεια καρδιά που θα γεμίσει απο νέες καταστάσεις και νέα συναισθήματα. Ελπίζω όταν επέστρεψε για εσένα να ήταν κάτι καλό, διότι τα 2 χρόνια όσο να ναι, είναι μια ζωή..
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε φιλώ γλυκά! Καλημέρα!
Οπως ήρθανε έτσι και θα φύγουνε... ναι?
ΔιαγραφήΣαν την πλημμυρίδα και την άμπωτη ένα πράγμα...
Να μαζευτούν τα "νερά" να στεγνώσουνε τα δάκρυά μας... καιρός ήτανε δε νομίζεις?
Φιλάκι γλυκό καληνιχτούδικο! :)
Ονειρο δε λες τίποτα... Ονείρωξη μάλλον... :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα Pegasus!
ΔιαγραφήΟνειρο ήταν...
Την ονείρωξη θα την δεις αυριο... ;)
Βαλτή είσαι σήμερα?Από χτες το βράδυ που έγινε ένα σκηνικό,προσπαθώ να ξεχαστώ και τσούπ,διαβάζω την ανάρτησή σου και θυμάμαι ξανά...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο δικό σου ήταν όνειρο...οπότε who knows?
Φιλάρες λιακάδα μου :)
Πολλές φορές τα βιώματα και οι εμπειρίες άγνωστων ανθρώπων μοιάζουν πολύ... το έχω προσέξει επανηλλειμένως εδώ μέσα...
ΔιαγραφήΕλπίζω να είσαι καλύτερα τώρα...
Οπως και να'χει εύχομαι το καλύτερο... ;)
Φιλάρες!
Θα το διαβασω στην αποψινη εκπομπή αλλά ειχα τετοιο μπουρδουκλωμα με το google ποτε μου ελεγε να βγω αμεσως ποτε εκλεινε μονο του ......που αναγκαστικα να το αντιγραψω με το χερι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Μαλιστα με το χερι κι ας εχω με το πληκρτολογιο ξεχασει να γραφω!!!!!!!Αφου ειπα να σε παρω τηλεφωνο!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜαιρουλακι μου γλυκο ερωτευμενη εισαι;;;;;
Καλώς ήλθες Νανά στην red thin line! :)
ΔιαγραφήΕιλικρινά δε μπορώ να φανταστώ ότι μπήκες σε τέτοιο κόπο για μια τέτοια ανάρτηση.
Προσωπικά δε θεωρώ ότι είναι από τις καλές μου.
Απλά είναι πολύ αυθόρμητη... γράφτηκε όπως ακριβώς μου βγήκε... ανεπιτήδευτα...
Τελικά όταν γράφεις με συναίσθημα αυτό βγαίνει προς τα έξω... δε μπορώ να εξηγήσω πως κάτι τέτοιες "απλοϊκές" αναρτήσεις χτυπάνε φλέβα και έχουν απήχηση στους φίλους αναγνώστες...
Καλό βράδυ να έχεις!
Υ.Γ. Μίνα είμαι όχι Μαίρη... :)
Καλημερα Μινα μου
ΔιαγραφήΠραγματι νομιζα πως ήταν η φιλη μου η Μαιρη που στο Διαδικτυο την ξερουμε σαν Λιακαδα και μαλιστα Χειμωνιατικη.
Αλλα δεν εχει καμια σημασια διοτι η αναρτηση σου χτυπησε φλεβα οπως το λες και νομιζω πως χτυπησε και στους ακροατες μου καθως δεν υπαρχει άνθρωπος με συναισθηματα που να μην εχει ζησει κατι τετοιο...άλλοι ακριβως και αλλοι καπως έτσι.
Σε φιλώ χρυσο μου και θεωρω πως εχω την άδεια σου οταν μια αλλη αναρτηση σου ξαναχτυπησει φλεβα να την διαβασω στην εκπομπή μου!
Nα'σαι καλά Νανά!
ΔιαγραφήΕυχαριστώ για μια ακόμη φορά για την τιμή που μου έκανες και διάβασες την ανάρτησή μου στην εκπομπή σου και θεώρησε πως έχεις το ελεύθερο αν δεις κάτι που σου αρέσει να το ξανακάνεις.
Σε φιλιώ και σου εύχομαι καλό Σαβ/κο!
Λιακαδίτσα να ΄μαι κι εγώ κι ας καθυστέρησα!Οι σκέψεις σου πολύ όμορφες σαν αυτές που θα ΄κανα σε περίπτωση που άξιζε ο κόπος.Όποιο βήμα παρακάτω και να κάνουμε, όταν υπάρχουν αμοιβαία αισθήματα για χάρη της αγάπης νομίζω πως πρέπει να προσπαθούμε συνέχεια!Κι όταν αξίζει ο έρωτας τότε αξίζει κι η ίδια η αγάπη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε την πρώτη ευκαιρία θα σ΄ απολαύσω και στην επόμενη δημοσίευση που δεν πρόλαβα να δω γλυκιά μου!Φιλάκια!:)