Δρόμοι διασταυρωμένοι - Ανθρωποι χαμένοι

Κάθε σταυροδρόμι που συναντάμε βαδίζοντας το μονοπάτι της ζωής μας, η μοναχική και μοναδική μας ψυχή συναντά αμέτρητες παρόμοιες με μας ψυχές.

Κάποιες από αυτές προχωράνε μπροστά μας προσπερνώντας μας βιαστικά, κάποιες άλλες μας ακολουθούν. 

Μερικές στην προσπάθειά τους να μας προσπεράσουν και να φανούν ανώτερες μας ρίχνουν κάτω και άλλες μετριόφρονες μας αγγίζουν απαλά, ταπεινά,  σαν το άγγιγμα ενός φτερού μέχρι να γίνουν ακουμπώντας μας ένα με εμάς χωρίς καν να το καταλάβουμε. 

Αυτές οι ψυχές είναι οι αληθινές αδελφές ψυχές, αυτές που δεν χρειάζεται να τους πεις, να τους μιλήσεις καν. (Λένε ότι η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική)

Ξέρουν τι σκέφτεσαι πριν ακόμη το ξεστομίσεις... πριν καν το γράψεις... συντονίζοντας κάθε εγκεφαλικό τους κύτταρο με τα δικά σου...

Ξέρουν πως νιώθεις ακόμη κι όταν δεν το ξέρεις εσύ...
 Σε διαβάζουν και καταλαβαίνουν το νόημα πίσω από τις λέξεις σου...

Ψυχανεμίζονται το κάθε σκίρτημα της καρδιάς σου πριν ακόμη το βιώσεις...

Αυτές εξωτερικεύουν τα πάντα... σου βγάζουν τον αληθινό σου εαυτό αβίαστα...χωρίς καν να προσπαθούν. 
Σε "βλέπουν" χωρίς καν να χρειαστεί να σε κοιτάξουν...
Σε βλεπουν ... όταν οι άλλοι απλά σε κοιτάνε... 
Δε σε τοποθετούν σε βάθρο γιατί ξέρουν ποιος είσαι...

Αυτές οι ψυχές μένουν για πάντα!

Αυτές ευχαριστώ για αυτό που είμαι, μ’αυτές θέλω να βαδίζω μαζί στο ίδιο μονοπάτι αιώνια…

 

Είναι αδύνατο να μετρήσω πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή μου.

Ούτε εσύ μπορείς. Δε σου συνιστώ να δοκιμάσεις να το κάνεις.
Ακόμα κι αν το καταφέρεις είμαι σίγουρη ότι θα καταλήξεις σε έναν τραγικά μεγάλο αριθμό… Δε θα βγάλεις άκρη…
Σε κάποιους μπορεί να έβαλες εσύ ένα μεγαλοπρεπές ‘Χ’ μετά από μια ασήμαντη αφορμή...(βέβαια αυτό είναι το πιο πιθανό να μην το παραδεχτείς ποτέ)

Μπορεί βέβαια να είχες και τους λόγους σου…
Αυτό βέβαια ίσως να το πιστεύεις μόνο εσύ…

Κάποιοι άλλοι, από την άλλη μεριά, ίσως κάνανε το ίδιο με ‘σενα. Σε διέγραψαν γράφοντας "Τέλος" αφήνοντας σε σένα να βάλεις μόνο την τελεία και την παύλα... τιμής ένεκεν για να μη σου κακοφανεί τόσο πολύ...λες και γλυκαίνει ο πόνος σαν λες εσύ την τελευταία λέξη...

Μπορεί η αφορμή να ήταν ασήμαντη.
Αλλά και πάλι, το πιο πιθανό είναι να μην το παραδεχτούν ποτέ.

Μπορεί να είχαν και τους λόγους τους, την ορθότητα των οποίων υποστηρίζουν αυτοί και μόνο…

Είναι και η άλλη περίπτωση βέβαια, η φαινομενικά ανώδυνη… 

Εκείνη που απλά αφήνεστε…Ο ένας αναβάλει, ο άλλος ξεχνάει… (συνήθως στις φιλίες)
Κι αν θυμηθεί, το αναβάλει κι αυτός… Στα ‘προσεχώς’ και τελικά τα τρώει όλα όσα μέχρι τώρα ζήσατε η σκόνη και η λήθη… Ομως σε κάθε περίπτωση έδωσες και πήρες. Ακόμα κι αν δεν ήθελες, ακόμα κι αν δεν το κυνήγησες…
Ακόμα κι αν νομίζεις το αντίθετο… Μη γελιέσαι όμως… Έξυπνο παιδί είσαι… 

Εμαθες… και… τους έμαθες μονοπάτια. Σμίλεψες εσύ αυτούς κι αυτοί εσένα.

Εστω κι αν έγινε άθελά σας. Μ’ ένα καλό λόγο ή ένα κακό, με ένα χαμόγελο, με μια παρουσία απλά ή με την απουσία, μ’ ένα λάθος, ένα ψέμα, με κάτι καινούριο ή με κάτι παλιό, με κάτι κοινό ή με κάτι ξένο. Και αν δεν μπορείς να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο με την παρουσία σου κάντον με την απουσία σου... κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο...

 

Οταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Εχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά.
Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν...

Οταν κάποιος είναι στη ζωή μας έχει έρθει για να μας δώσει ένα μάθημα…

Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ’ ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος.

Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει.
Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας.
Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση. 
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας τη δεδομένη στιγμή που μπήκε στη ζωή μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε.

Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.
 

Νοιώθω γι’αυτό την ανάγκη να ευχαριστήσω: 
Tον Ηλία που μου έμαθε ότι η πραγματική αγάπη ποτέ δεν είναι αρκετή όταν με τον άλλον δεν είσαι συμβατός…

Tο Γιάννη που μου είπε ότι η Lady of Avalon - Λιακάδα είναι δυνατή αλλά πρέπει και να το δείχνει…

Τον Θοδωρή που με έμαθε να μη διαπραγματεύομαι την περηφάνια μου… 
Tην κολλητή μου Εβελυν που με έμαθε πόσο ευαίσθητοι αλλά και πόσο καλοί ηθοποιοί είναι οι «καρκίνοι»...

Τον Απόστολο που μου εξήγησε ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο.

Tην αδελφή μου Βούλα που την έβλεπα πάντα να γελάει, ακόμα και όταν όλη της η ζωή κρεμόταν από μια μια λεπτή κόκκινη κλωστή…
Τον Ζήση που μου έμαθε ότι δεν έχω ανάγκη από κοπλιμέντα…
Τον Λεονάρδο που μου έδειξε ότι η αγάπη δεν ξεχνιέται... 

Την Αθηνά γιατί μου έμαθε την υπομονή.
Τον Γιώργο γιατί ήρθε όταν χρειαζόταν και έφυγε όταν έπρεπε.
Την Τζένη που ήταν η πρώτη που μου το είπε…"Ολα είναι μέσα στο μυαλό…"

Τον Φίλιππο που με έμαθε ότι δεν αξίζει να στεναχωριέμαι για όποιον δε με εκτιμά…
Και άλλους τόσους και τόσους…

Ενα ευχαριστώ, γιατί στην τελική είμαι κάτι από εσάς και είσαστε κάτι από ‘μένα. 

Εστω και άθελά μας…

( ... Αφιερωμένο σε μια ψυχή που κάνει νέο ξεκίνημα ...)