Wake me up

Mετά το σοκ της ταινίας The Bling Ring (ευτυχώς που δεν πλήρωσα για να το δω...) και εν μέσω φιλοσοφικών και κοινωνικών ερωτημάτων που ανακύψανε για μια ακόμη φορά στο ξανθό μου κεφάλι άκουσα το παρακάτω τραγουδάκι και είπα: "Oπα! Εδώ είμαστε...! Εδώ κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα... Σα να υπάρχει μια μικρή ελπίδα..."
Γιατί βλέπετε το κομμάτι δε τα σπάει μόνο από ήχο αλλά κι από στίχο...
Και δεν είναι ΔΙΟΛΟΥ τυχαίο ότι το βίντεο με τους στίχους έχει ξεπεράσει κατα 20 (!) εκατομμύρια σε προβολές το επίσημο βίντεο του τραγουδιού παρόλο που είναι πολύ ενδιαφέρον και καλογυρισμένο...
Τελευταία λοιπόν τείνει να γίνει ο μουσικός μου ύμνος, όπου το πετυχαίνω ανοίγω δυνατά τα ηχεία και τραγουδώ: Wake me up when it's all over...
Kαι τα πρωινά το χορεύω κάθε μέρα μπας και χάσω και καμμιά καμπύλη (προσέξτε...δε λέω κιλά γιατί θα μου πέσει το ηθικό... :-p)
Φιλάκια πολλά και καλό Σαβ.κο να έχετε! :)

Μη με παραμελείς!

" Σε περίμενα υπομονετικά όλη μέρα!!!

Αφουγκραζόμουν κάθε ήχο, κάθε βήμα.

Οι ώρες έμοιαζαν μέρες…και τα λεπτά δε κυλούσαν με τίποτα!!!
Εβλεπα τη λιακάδα και ονειρευόμουν ότι θα έρθεις και θα πάμε βόλτα…θα λιαστούμε ξαπλωμένοι στο γρασίδι…θα τρέξουμε στα καταπράσινα δρομάκια του Πάρκου.

Και πάνω που νόμιζα ότι δε θα έρθεις ΠΟΤΕ…ΟΤΙ ΜΕ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕΣ…άκουσα βήματα και τα κλειδιά στη πόρτα.

ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ…ΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ!!

Η χαρά μου δε μπορούσε να εκφρασθεί από το κούνημα της ουράς μου ή τα γλειψίματά μου…και τα χαρούμενα γαβγίσματα μου!!

ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ…τώρα μπορούσε να αρχίσει η μέρα μου !!!Αυτο περίμενα όλη μέρα…

ΑΛΛΑ…εσύ;;; Μμμμμ…εσύ μάλλον δεν τη περίμενες με αγωνία τη στιγμή που θα με έβλεπες!!!"


Παγκόσμια μέρα των ζώων σήμερα...
Δε ξέρω πια τι να ευχηθώ μετά από τόσες κακοποιήσεις και βασανισμούς που έχω ζησει...
Στη Ρουμανία ψηφίσανε νόμο τη θανάτωση (πρόσεξέ με: θανάτωση όχι ευθανάτωση) των αδέσποτων καθώς και των αδέσποτων που είχανε μαζευτεί στα καταφύγια...
Και ξέρετε πως ξεκίνησε το όλο θέμα?
Οπως ξεκινάνε όλες οι καλά δομημένες προπαγάνδες...
Ενα παιδάκι αφού έπαιζε 2 ώρες χωρίς επίβλεψη στο πάρκο απήχθει, βιάστηκε(!) και μετά δολοφονήθηκε... και οι γονείς τα ρίξανε στα σκυλιά ότι δηλαδή τα αδέσποτα το κατασπάραξαν (φανταστείτε πως το βρήκαν). Δε ξέρω τι σκατά είχαν αυτοί οι άνθρωποι στο μυαλό τους είμαι όμως σχεδόν σίγουρη ότι είχανε αρκετά λεφτά στην τσέπη... Κάποιοι πολιτικοί που θέλανε καιρό τώρα να ξεφορτωθούν τα αδέσποτα το βρήκανε σαν πάτημα για να περάσουνε ένα νέο νόμο για τη θανάτωσή τους. Τυχαίο το timing? Δε το νομίζω...
Και για να είναι και σίγουροι ότι θα γίνει "καλή δουλειά" τα επικηρύξανε με 50 ευρώ το κεφάλι.
Αρχισε λοιπόν η θανάτωσή τους με κάθε τρόπο και τα μάτια μου τελευταία στάζουν αίμα από τις απίστευτα σκληρές φωτογραφίες που βλέπω... Ζώα πυροβολημένα, αποκεφαλισμένα, κατακρεουργημένα... βρήκε ο κάθε άρρωστος ευκαιρία να βγάλει την αρρώστεια τους πάνω τους.
50 ευρώ είναι αυτά... δεν είναι και λίγα...
Είναι λίγα ρε φίλε όμως για να ξεπουλήσεις την ΑΝΘΡΩΠΙΑ σου!!!

Το αντίδοτο στην τρέλλα...

 Παραπάνω μούτζες δεν έχω...

Toυς αποφυλακίσανε......

Οχι δηλαδή εσύ τι περίμενες?

Δε ξέρω τι είναι αυτό που με φοβίζει περισσότερο... 

ο εγκληματικός χαρακτήρας της ΧΑ ή το παρακράτος δικαστών και εισαγγελέων...

Σας το'πα?

Δεν παλεύεται η κατάσταση.

Τα χάπια μου... Κερνάω αν θέλετε.

Είναι ειδικά για τέτοιες περιπτώσεις!

Ενα μπλε για όσους είναι απλά εκνευρισμένοι κι ένα κόκκινο για όσους θέλουν να χτυπηθούν καλά στη πιο δυνατή ταχύτητα του μιξερ μέχρι να έρθουν στα ίσα τους...

Πάρτε το χαπάκι που διαλέξατε κι ανοίξτε τα ηχεία λίγο δυνατά (μη φοβάστε δε δαγκώνουν)

Παρενέργειες δεν υπάρχουν αλλά αν ζητάτε κάτι πιο ήπιο και πιο χαλαρό για ύπνο

 λυπάμαι αλλά δε θα σας δώσω.

Εγρηγορείτε! Αρκετά κοιμηθήκαμε τόσο καιρό!

Οι άλλοι που χαρήκανε (αν υπάρχουν ανάμεσά μας),

 παρακαλούνται σε αυτή την στάση να κατέβουν γιατί θα ξεράσω........πάνω τους.

Ευχαριστώ πολύ!

Υ.Γ.  Στο fb έχω δεχθεί απειλές για αυτά που γράφω τελευταία... 

Κάποιους τους πόνεσε το σαμαράκι... 

Αν βρεθώ πουθενά σε καμμιά στροφή πεταμένη θα ξέρετε...

Κάθε πρωί που ξυπνάς να θυμάσαι:

- Η παραδοχή ότι "δεν μπορώ εγώ να λύσω το πρόβλημα" είναι ο πρώτος και κύριος λόγος που το πρόβλημα εξακολουθεί να ζει. - Παραιτείσαι από τη μάχη μαζί του.

- Η παραδοχή ότι "δεν περνάω κι άσχημα, καλά είμαι κι έτσι, υπάρχουν και χειρότερα" σε τυφλώνει, σε κάνει να μην βλέπεις πως το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό του ανθρώπινου γένους είναι η πρόοδος. - Παραιτείσαι από την πρόοδο.

- Η παραδοχή ότι "οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: α)… β)…" σε κάνει να ξεχνάς ότι είναι όλοι τους ΑΝΘΡΩΠΟΙ, και γι’ αυτό, μοιάζουν τόσο μα τόσο μεταξύ τους. - Παραιτείσαι από την ανθρωπιά σου.

- Η παραδοχή ότι "είμαι ένας ανίκανος, ένας αποτυχημένος, δεν έχω καταφέρει τίποτα το σημαντικό" προοικονομεί ότι δεν θα καταφέρεις τίποτα γιατί έχεις εκ προοιμίου παραδεχθεί την ήττα σου ως άνθρωπος πάνω σε τούτον τον πλανήτη. - Παραιτείσαι από τη ζωή σου την ίδια.

Καλημέρααα! :)

Ομορφιά στα μάτια...

(Ηλιοβασιλέματα από τη βεράντα του σπιτιού μου)

 (Η νέα μου φίλη που ξέρει το δρομολόγιό μου και εμφανίζετε πάντα την ίδια ώρα στο ίδιο σημείο για να την ταϊσω)

(Μια αποχαιρετιστήρια για το καλοκαίρι βραδιά στη βεράντα μου)

(Μια νέα έμπνευση για σαλάτα που έκανα με πολύ αγάπη)

(ένα από τα πανέμορφα δωράκια που μου στέλνετε... Αυτό είναι της Lysippe)

( O Kαρφουράκης και η Cookie σωθήκανε από βέβαιο θάνατο και τώρα μεγαλώνουν στο σπίτι σαν αδελφάκια ελπίζοντας να βρεθεί κάποιος να τα υιοθετήσει...)

(το βιολογικό μου ταρατσομποστανάκι ...)

(Tα έργα της φίλης μου Λεβίνας)

(μια ταπεινή Εcheveria που με τίμησε με τα σπάνια άνθη της)

Θα αναρωτιέστε βέβαια προς τι όλο αυτό...

Είναι που τελευταία βρίσκω παντού γύρω μου την ομορφιά...

Σε πράγματα μικρά κι ελάχιστες στιγμές...

"Ε και?"  Θα πείτε... "Και τι μ'αυτό"?

Υπο κανονικές συνθήκες ούτε εμένα δε θα με προβλημάτιζε αυτό.

Είναι ο κανόνας αυτός βλέπετε στη ζωή μου κι όχι η εξαίρεση.

Πάντα ήμουν αισιόδοξη και θετική γι'αυτό και κάποιος με είπε Λιακάδα, γι'αυτό και οι φίλοι με φωνάζουν "χαζό παιδί χαρά γεμάτο".

Ομως... κι εδώ είναι το περίεργο... πάντα είχα τις μικρές μου σκοτεινές στιγμές.

Μικρές σκοτεινές γωνιές που κατά καιρούς κούρνιαζα σα νυχτοπούλι που κουράζεται από τις ακτίνες του ήλιου...

Οχι πολλές.

Ούτε συχνά.

Ομως υπήρχαν!

Και πιστεύω ότι ήταν αυτές που κρατούσαν την ισορροπία...

Τελευταία διαπίστωσα πως αυτό δε μου συμβαίνει.

Και βλέπω τη ζυγαριά να γέρνει επικίνδυνα...και γω να νιώθω σαν τον Δαίδαλο που πλησιάζει επικίνδυνα τον ήλιο...

Νιώθω να πλέω σε μια αέναη νιρβάνα που ολοένα και περισσότερο με βυθίζει σε μια εσωτερική χαύνωση... στη δική μου αειφόρο λιακάδα...

Παντού το μάτι αναζητά την ομορφιά.

Παντού η ψυχή αναζητά το φως...

Και αυτό εμένα ξέρετε τι μου θυμίζει?

Τον απελπισμένο που προσπαθεί να κρατηθεί από κάπου...

Τον πνιγμένο που παλεύει να πιαστεί από τα μαλλιά του...

Καλή σας νύχτα...

Η υποταγή στο λιγότερο κακό...

 Οχι δεν είναι σωστό το λιγότερο κακό. Μεταλασσόμαστε σε κάτι πολύ μίζερο. Απίστευτα μίζερο.
 Κοντά στο κόλπο του διαίρει και βασίλευε, στους συγχισμένους και τρομοκρατημένους ανθρώπους παίζει το άλλο φάντασμα. Ο μπαμπούλας του πάτου. Των ανθρώπων που προσπαθούν να κρατηθούν λίγο πιο πάνω από το πάτο και να ευχαριστούν το θεό που δεν πέσανε. Ακόμα και με τα χέρια κρεμασμένα να πονάνε, με το φως να είναι κάτι που δε φτάνει πια στις ζωές τους, υπάρχει ένα δόξασοι που δεν είναι ακόμα, ο πάτος.


Κοντά στους ανέργους, στις εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους,  νοιώθουν ευγνωσμοσύνη όσοι κατορθώσουν και εξασφαλίσουν τον μισθούλι. Εκείνα τα ευλογημένα τρία, πέντε, έξι ή εφτά κατοστάρικα. Κοντά στους ανίατους ασθενείς υπάρχουν εκείνοι που οραματίζονται μια γιατρειά έστω κι αν περάσουν ολόκληρη με βάσανα στην αναμονή της...


Χιλιάδες συμπολίτες αυτή τη στιγμή δουλεύουν πραγματικά σαν ΣΚΛΑΒΟΙ. Με μεροκάματα της πλάκας, ωρομίσθιοι, ιδρωμένοι τρέχουν με τα φυλλάδια στο χέρι να πάρουν ένα δεκάρικο, παρακαλάνε για μερικές ώρες δουλείας κι ένα χαρτζηλίκι. Μπλεγμένοι στα μαφίοζικα εργοδοτικά κυκλώματα, απροστάτευτοι από οποιοδήποτε κράτος δικαίου που είναι ανύπαρκτο. Οσες ώρες θέλει το αφεντικό. Οπως θέλει. Με ότι τρόπο θέλει.


Κοντά στην απόγνωση του άνεργου, υπάρχει ο εξευτελισμός του δήθεν εργαζόμενου. Με εκβιασμούς, προσβολές, τσαλάκωμα της όποιας ελάχιστης αξιοπρέπειας έχει απομείνει. Ανθρωποι που είναι έτοιμοι να ανεχτούν το μπαμπούλα της ντροπής, της συνεχούς αίσθησης εξευτελισμού σκεπτόμενοι πως αυτό το τέρας είναι λιγότερο οδυνηρό από το άλλο. Το τίποτα. Το ελάχιστο γίνεται πηγή χαράς μπροστά στο τίποτα.


Για να πληρώνουν τα χαράτσια, το νοίκι, το δάνειο, για να πληρώνουν όλα τα γ@μησιάτικα όσων περάσανε έφαγαν, ήπιαν, γ@μισαν και τ΄αφησαν όλα ρημαδιό. Οποιος είναι έξω  από αυτή τη ζούγκλα, δεν  μπορεί να καταλάβει. Οποιος για οποιοδήποτε λόγο έκανε το κομπόδεμα, είχε κρατήματα από την οικογένεια, ή δεν έχει υποχρεώσεις, ή χαρτζιλικώνεται από τους γονείς του, ή έχει γεννηθεί γενικότερα με το κ@λο στη κανονική του θέση κι όχι μπροστά, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΟΙΩΣΕΙ αυτό που νοιώθουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αυτή τη στιγμή, που έχουν χάσει το μπούσουλα στη κυριολεξία.


Αν θέλετε να νοιώσετε λίγο στο πετσί , τι σημαίνει οικονομική χούντα, τι σημαίνει βία, κάντε τη βόλτα σας από τον ιδιωτικό τομέα της περίφημης Ελλάδας του sucess story... Μιλήστε με τα κοριτσάκια στα πολυκαταστήματα και στα σουπερ μάρκετ, μιλήστε με τους εργάτες, μιλήστε με τα παιδιά που στήνονται στις σκάλες του μετρό και σας χαμογελάνε για να πάρετε ένα κ@λοφυλλάδιο. Μιλείστε με ανθρώπους που έχουν φάνει τα πνευμόνια τους και τα συκώτια τους στη κάθε λογής βρωμοδουλειά και που πάνω στους ώμους τους χτυπάει  αλύπητα το χειρότερο μαστίγμωμα των εθισμένων , τυφλωμένων, τζογαδόρων που το ονομάζουν πολιτική λιτότητας, αναδιάρθρωση, διάσωση ή ότι άλλο διάολο το λένε...


Βία είναι να σου λένε είσαι μ@λάκας, άχρηστος και δεν σε γουστάρω και να σε πετάνε έξω γιατί έτσι γουστάρουν. Βία είναι να φτύνεις κάρβουνο από τα πνευμόνια και να σε κυνηγάει ένας χαρτογιακάς γιατί δεν πλήρωσες το ρεύμα, το νερό ή το χαράτσι στο σπιτάκι που το έφτιαξες φτυνοντας αυτό το κάρβουνο, το αίμα. Βία είναι να είσαι κοριτσάκι και να σου βάζει χέρι ο κάθε ανώμαλος για να κρατήσεις τη δουλειά σου και να μην μπορείς να φύγεις γιατί δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ.  Βία είναι να είσαι μεσήλικας και να σε πετάνε στο δρόμο μετά από 30 χρόνια δουλειάς και όλες οι πόρτες να γράφουν ¨"μας είσαι άχρηστος, περίσσευμα πλέον, πέθανε" Βία είναι να έχεις σπουδάσει να έχεις φάει όλα τα νιάτα σου στο θρανίο και να υπομένεις έναν υπάνθρωπο που σε βάζει να δουλεύεις για ψίχουλα, σαδιστικά, με όλα τα δικαιώματα στα χέρια του να σε ταπεινώνει και να σε εξευτελίζει. Βία είναι να δουλεύεις  δώδεκα ώρες και να μην φτάνει να πάρεις στα παιδιά σου ούτε τα απαραίτητα.


Βία είναι να καταλαβαίνεις πως στη ζωή σου είσαι έρμαιο κι όχι αφέντης. Δούλος κι όχι κύριος.... Η χειρότερη μορφή βίας είναι ο σκλάβος που αισθάνεται υποχρέωση. Ο κακοπληρωμένος που λέει δόξασοι. Ο άνθρωπος που εξευτελίζεται καθημερινά, σε κάθε επίπεδο στη ζωή του, που τρώει ένα κομμάτι ψωμί, και νομίζει ή πείθεται σιγά σιγά πως αυτό είναι το μεριδίιο του σ΄αυτό το κόσμο. Πως είναι ΜΟΙΡΑ αυτό που το συμβαίνει κι όχι η ασυδοσία και η στυγνότητα ενός ολόκληρου συστήματος που τον πετάει σαν τη τρίχα από το προζύμι γιατί έτσι γουστάρει απλά.


Οχι, τίποτα απ΄ολα αυτά δεν έχει τη παραμικρή δικαιολογία. Οχι , αυτοί που τσακίζονται κάτω αυτή τη στιγμή δεν τα φάγανε μαζί με τους άλλους. Οσοι τα φάγανε έχουν ακόμα και τρώνε. Οσοι λαμογιάσανε λαμόγια με γνωριμίες είναι ακόμα. Οσοι ήταν τεμπελόσκυλα του κερατά, κανένας δεν τους έχει πειράξει ακόμα. Οσοι κλέψανε, εξαπάτησαν, κορόϊδεψαν φρόντισαν το τομάρι τους, το τομάρι τους κρατάει ακόμα γερά. Κανένας δεν τιμωρήθηκε. Κανένας δεν οδηγήθηκε εκεί που θα έπρεπε να είναι από όλους τους εγκληματίες που πέρασαν από αυτό το τόπο. Οι ίδιοι είναι που τρώνε πάλι. Οι ίδιοι περνάνε καλά. Οι ίδιοι έχουν εξασφαλισμένα τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Δεν ξέρουν τι σημαίνει δυστυχία. Δεν ξέρουν τι σημαίνει πείνα. Δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει ανεργία η κακοπληρωμένη δουλειά. Δεν έχουν ιδέα πως είναι να επιβιωνεις με ΤΙΠΟΤΑ.


Κι αν η δυστυχία μπορεί πλέον να συλαμβάνεται από τα τηλεοπτικά συνεργεία, γιατί έχουμε εξελιχθεί, γιατί υπάρχουν κάμερες και μικρόφωνα, τα κλείνουν και τα απαγορεύουν γιατί χαλάνε το πάρτυ.. Οι σκηνές της αληθινής τραγωδίας καλύπτονται όπως οι ζητιάνοι που διώχνει ο σερβιτόρος από ένα καλό εστιατόριο για να μην χαλάνε την όρεξη στους θαμώνες. Οπως οι άστεγοι που τους μαζεύει ο μπόγιας όταν είναι γιορτές για να μην χαλάνε το κέφι τους οι καλοί νοικοκυραίοι που ετοιμάζουν τα δώρα τους. Οπως οι φυλακισμένοι που κανείς δεν θα μάθει ποτέ τι απέγιναν όταν πέρασαν εκείνα τα κάγκελα...


Η χειρότερη βία αυτή τη στιγμή στην πατρίδα μας είναι πως ΟΛΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΟΛΑ εκτός από αυτά που είναι η αληθινή αθλιότητα. Ολοι ασχολούνται με κάθε είδους παπαριά που καρφώνεται στους αποχαυνωμένους εγκεφάλους, αλλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ, για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που πεθαίνουν. Πεθαίνει το κορμί τους ή πεθαίνει η ψυχή τους χωρίς ελπίδα. Με το δράμα να κλείνετε στους τοίχους του σπιτιού τους. Με το κλάμα τους να μην το ακούει κανείς. Με τη ντροπή τους, τη μιζέρια τους, να έχει γίνει δεύτερο δέρμα...


Και ναι, ξέρω, γιατί όλοι αυτοί που λέω δεν ξεσηκώνονται. Γιατί δεν βγαίνουν έξω να φωνάξουν, να απαιτήσουν, να δείξουν την οργή τους, με κάθε τρόπο. Γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ. Γιατί νοιώθουν πως είναι εγκαταλειμένοι από κάθε πολιτική δύναμη. Κάθε παράταξη είτε λέει πως είναι μ΄αυτούς είτε λέει πως είναι με τους άλλους. Νοιώθουν τη ψευτιά, την υποκρισία, σε κάθε χώρο, δεν πιστέυουν σε κανέναν πιά.


Κι όμως αυτό όλο το άθλιο σκηνικό δεν θα πάει μακριά έτσι ήσυχα. Δεν θα κρατήσει για πάντα. Οσο αυτή η μερίδα αυξάνεται, τόσο είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στον μεσαίωνα που ξημερώνει ακμαιότατος μπροστά μας. Οσο αυτή η μερίδα συνεχίζει να αγνοείται , ή να κοροϊδεύεται με ψεύτικα λόγια, ψεύτικες υποσχέσεις, τόσο πιο γρήγορα η τραγωδία θα φτάσει στη τελική πράξη.


Το πλήθος μπορεί να είναι φοβισμένο, άβουλο, υποταγμένο, εξωτερικά,  αλλά μετατρέπεται μέσα του σε πολίτη τελευταίας κατηγορίας. Σε απόβλητο. Σε παρία. Σε ένα χαμένο που δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει. Υπάρχει μια βουβή οργή που είναι πολύ επικίνδυνη, να μετατραπεί σε κάθε μορφή μανίας. Μην το υποτιμάται. Ενα αγανακτισμένο πλήθος δεν ενόχλησε ποτέ κανέναν. Αλλά ένα πλήθος από μανιασμένους ανθρώπους είναι τελείως διαφορετικό πράγμα....

Πηγή

Mια μέρα γεμάτη λιακάδα!

 Oι 3 χάριτες ξαναχτυπήσανε σήμερα... χιχιχι!

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική...

Είπαμε: Συμπτωματικηηηηηή!!!  :))

Φιλάκια σε όλους!

Και να χαίρεστε όλοι τους φίλους σας.

Είναι οι σταθερές της ζωής μας!

"3 Φετίχ"...

"3 Φετίχ" κι όποιος αντέξει είναι ο τίτλος του νέου μας μπλογκοπαίχνιδου.
Η λέξη ξεπήδησε χθες στο μυαλό μου από το πουθενά ... ή σχεδόν από το πουθενά...
Σκεφτόμουν πόσο φετιχιστές είμαστε... ο καθένας μας, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο όμως όλοι έχουμε την μικρή μας υλιστική αδυναμία... και ύστερα αναρωτήθηκα αν θα θέλατε να την αποκαλύψετε... (ελα μωρέ εδώ μεταξύ μας θα μείνει...χιχιχι)

Σήμερα μπαίνω στη φίλη μου Λεβίνα και τι βλέπω?
Η ίδια ακριβώς λέξη αναφερόταν στην ανάρτησή της!
Τυχαίο? Δε νομίζω... Είναι αυτό που λενε αν δεν ταιριάζαμε δε θα συμπεθεριάζαμε...
Είναι φοβερό το πόσο πολύ εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος 2 άνθρωποι που έχουνε έλθει κοντά...
Μου έχει συμβεί και στο παρελθόν με μια άλλη ψυχή και είναι όντως απίστευτο... αλλά συνάμα και πολύ εντυπωσιακό...

Επειδή λοιπόν μου αρέσουνε πολύ οι προκλήσεις και η αγαπητή μου φίλη είπε πως δε θα ξαναπαίξει θα την βάλω στο χορό για να μάθει να λέει "ποτέ μη λες ποτέ!" (σόρρυ Λεβινάκι μου αλλά ξέρεις τι πειραχτήρι είμαι)

 Η σημασία της λέξης φετίχ στην πραγματικότητα αφορά μόνο σε σεξουαλικές συμπεριφορές αλλά εγώ χάρην "ποιητικής αδείας" διευρύνω λιγάκι την σημασία της και την τοποθετώ στο γενικότερο πλαίσιο.

Πείτε μου λοιπόν ποια είναι αυτά τα 3 αντικείμενα που σας αρέσουνε, έχετε φάει άσχημο κόλλημα γιατί σας φτιάχνουν με τον ένα ή τον άλλον τροπο καθημερινά τη διάθεση...
Και μετά την ομολογία σας... χιχιχι... φωτογραφήστε τα και δείξτε τα!
Προσοχή! Δεν αναφέρομαι σε αόριστες έννοιες ή πρόσωπα αλλά σε πράγματα-αντικείμενα!
Κατόπιν κάντε πάσα το παιχνίδι σε 3 ακόμα μπλογκόφιλους.
Πολλά φιλάκια και καλή διασκέδαση! :))

Φετιχ Νο 1

Τα μπιρμπιλίκια μου

Οπου μπιρμπιλίκια είναι όλα τα χαϊμαλιά,τα κολιεδάκια, σκουλαρικάκια, ρολόγια κλπ που στολίζουνε και δίνουν χρώμα καθημερινά στο ντύσιμό μου. 

Κι επειδή μου αρέσει το bohemian - hippy style αυτά είναι πολύ χρωματιστά και τρελλά.

Φτιαγμένα από τα χεράκια κάποιων φίλων από δω μέσα με πολύ αγάπη, ή χαρισμένα από φίλες που ξέρουν τι μου αρέσει είναι κατασκευασμένα,

άλλοτε από φυσικά και ταπεινά υλικά (χάντρες, ξύλο, πηλό ή τσόχα) 

κι άλλοτε από ημιπολύτιμους λίθους χρυσό ή ασήμι,

 άλλοτε σε ταπεινά χρώματα της γης 

κι άλλοτε έντονα σα να βγήκαν από τσίρκο ή παιδική χαρά.

Ολα είναι όμως πολυαγαπημένα και πολυφορεμένα ανάλογα με τη διάθεση και το ντύσιμο. 

Και φυσικά η συναισθηματική τους αξία για μένα πολύ μεγάλη...

Γι'αυτό τα προσέχω πολύ να μη τα χάσω και σκαρφίζομαι διάφορους τρόπους για να τα φυλάω.

Τελευταία είχα ένα θεματάκι με τα σκουλαρίκια που διαρκώς χανόντουσαν...

Επίσης είχα ένα θέμα με τα φάρμακα (σιρόπια, οξυζενέ, betadine ξέρετε... το φαρμακείο ενός σπιτιού) 

τα οποία δεν χωράγανε στα συρτάρια του επίπλου.

Να τρυπήσω τον τοίχο για να βάλω ένα ακαλαίσθητο φαρμακείο, δεν έπαιζε.

Να τα αφήνω χύμα πάνω στο μαρμάρινο πάγκο του μπάνιου σε κοινή θέα δε μου καθότανε.

Είπα λοιπόν να βρω μια λύση που να καλύπτει ταυτόχρονα και τα δυο "θέματα" που με ταλανίζανε.

Κι ετσι σκαρφίστηκα το εξής:

Eνα όμορφο κουτάκι που θα το μετέτρεπα σε "φαρμακείο"

Εt voila' 

Πως σας φαίνεται?

Οχι πείτε μου δεν είναι το πιο ανατρεπτικό φαρμακείο που έχετε δει? :)

Φετιχ Νο2

Τα παππούτσια

Μου αρέσουν πολύ τα παπούτσια επειδή όμως είμαι κομμάτι φειδωλή στις αγορές μου δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να πέφτει θύμα του καταναλωτισμού. Και δεν ενοοώ τώρα... που είναι ισχνές οι αγελάδες... ανέκαθεν μπορούσα να το κοντρολάρω, οπότε τα παπουτσάκια μου είναι "λίγα" και "καλά".

H αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις βγάζω με τα αθλητικά μου οπότε ποιος ο λόγος να αγοράζω πολλά παπουτσάκια?

Τα συγκεκριμένα παπουτσάκια είναι τα αγαπημένα μου με εξαίρεση ένα ζευγάρι μπότες που είναι κρυμμένο με τα εποχιακά...

Υ.Γ. τα allstarakia δεν είναι γνήσια... είναι αγνώστου ταυτότητας ζωγραφισμένα από μένα :)

Φετίχ Νο3 χμμ...

Τα εσώρρουχα...

Χα!

Σας γελάσανε αν περιμένετε να βγάλετε λαβράκι!!

Τα προσπερνώ για ευνόητους λόγους και πάω στο επόμενο που είναι τα καπέλα.
Για την ακρίβεια δεν είναι επόμενο... μοιράζεται αυτή την ίδια τρίτη θέση με το προηγούμενο και δε μπορώ να τα ξεχωρίσω, μιας και εξίσου και τα δυο είναι για μένα σημαντικά.

Πολλά καπέλλα ψάθινα το καλοκαίρι, με γείσο, Παναμάδες, και το χειμώνα τραγιάσκες, μπερεδάκια, μάλλινα με γείσο ή χωρίς λατρεύω τα καπέλλα και τους σκούφους και ως γνήσιο κριαράκι με ευαίσθητο σημείο το κεφάλι προσπαθώ να το προστατεύω με κάθε τρόπο...

Μη με βάλετε τώρα να τα κατεβάζω όλα από κει που είναι δε θα το αντέξω...

Αααα... μήπως θέλετε να σας φωτογραφίσω το επόμενο φετίχ μου τις κούπες?

Αυτές που μου φτιάχνουνε το κέφι κάθε πρωί?

Καλά ντε! Μη φωνάζετε! Δε κάνω άλλη ζαβολιά!

Αμπε μπα μπλομ του κιθεμπλόμ αμπεμπαμπλομ του κιθεμπλομ μπλιμ μπλομ!

Ο κλήρoς πέφτει στην Levina

Στην γλυκιά Lysippe

Και στο ανατρεπτικό agriomeli

Oι υπόλοιποι μη στραβομουτσουνιάζετε! Θα'ρθει και η σειρά σας... εκεί που δε το περιμένετε χιχιχι.

Αλλωστε δεν είναι βραβείο (και μη τολμήσει κανείς να το πει βραβείο! Παιχνίδι είναι!)
Μμμμ... Κάνει νύστα ή εγώ νυστάζω?
Με τούτα και με κείνα πέρασε η ώρα και κάπου εδώ θα πρέπει να σας καληνυχτίσω.
Καλό ξημέρωμα να έχετε κι όνειρα γλυκά! :)

Την Λιακαδένια μου καλημέρα σας στέλνω... ξέρω άργησα αλλά μόλις μπήκα από τη λαϊκή την οποία είχα επισκεφτεί με το νέο μου ποδηλατάκι ! Είναι όμορφο να ανακαλύπτεις ότι έχεις ακόμη ενεργεια μέσα σου και μεταξύ μας προτιμώ να την σπαταλώ αλλού κι όχι μπροστά σε μια οθόνη.

Ωστόσο τα φιλαράκια δεν βγαίνουν ποτέ από την καρδιά μου!

Να'στε όλοι καλά και να κρατάτε πάντα μια λιακάδα μέσα σας για τις κρύες νύχτες του χειμώνα που παρεπιπτόντως ο φετινός αναμένεται να είναι πολύ δύσκολος...

Σκέψεις μπροστά στον καθρέπτη...

Οταν η αγάπη σου με πονά τόσο πολύ δε θέλω να μ'αγαπάς...
Μπορείς?

Μην ανησυχείς για μένα...

Ανακάλυψα ότι η ψυχή μου είναι πιο βαθιά απ'την πληγή μου...