All you have to do is call
And I'll be there
You've got a friend...
Οι αληθινοί φίλοι είναι το καλύτερο δώρο!
Καληνύχτα σας! :)

Πάμε γι'άλλα...

Η θητεία μου στο σύλλογο γονέων μετά από 2 χρόνια έληξε και ως ζουζούνι δραστήριο είπα αυτή τη χρονιά έτσι για αλλαγή να την αφιερώσω σε μένα... αρκετά με τον εθελοντισμό, άλλωστε με τα φιλοζωικά εξακολουθώ ακόμη κι ασχολούμαι ενεργά οπότε δεν είναι καθόλου λίγο το εθελοντικό μου έργο.
Αρκετά και με τα μαγειρέματα... οκ έφτιαξα τα γλυκά και τις μαρμελάδες για μια χρονιά, έφτιαξα τα μουστοκουλουράκια μου όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή αλλά νησάφι πια! Enough is enough που λέει και ο Αγγλος...
Φέτος οι μέρες μου γεμίζουν πολύ όμορφα...
Εχω τα μαθήματα ζωγραφικής μου, το κολυμβητήριο που σε ένα μήνα θα έχω γραφτεί και από το νέο έτος θα έχω και τα μαθήματα που έχω πάρει στο Εθνικό Iδρυμα Ερευνών:

1. Βυζαντινή Σφραγιστική
2. Πόλη και ιερά στην αρχαιότητα
3. Παπυρολογία
4. Εισαγωγή στην αρχαία ελληνική νομισματική
5. Λατινική Παλαιογραφία
6. Ελληνική Παλαιογραφία
7. Νεοελληνικός Διαφωτισμός
8. Εραλδική

Οσοι ξέρουν την αγάπη μου για την αρχαιολογία και ότι είμαι συλλέκτρια νομισμάτων θα έχουν καταλάβει το γιατί πήρα αυτά τα μαθήματα. Για να μην πω βέβαια ότι θεωρώ την ενασχόληση με το διαδίκτυο άκρως "αντιπαραγωγική" και για πολλούς λόγους ανθυγιεινή και θέλω γι'αυτό να την περιορίσω. Οσες ώρες σκέφτομαι ότι έχασα μπροστά σε μια οθόνη τις κλαίω...χαμένες πήγαν...
Aν τώρα κάτι απ'αυτά σας γυάλισε και θέλετε κι εσείς να το παρακολουθήσετε πολύ ευχαρίστως να σας δώσω περαιτέρω πληροφορίες για να γίνουμε συμμαθητές.!
Εγώ πάντως ανυπομονώ... και όπως βλέπετε έχω "ακονίσει" τα μολύβια μου και πήρα και το κατάλληλο "κομπιουτεράκι" μαζί για τις δύσκολες στιγμές της ληγούρας...χιχιχι

Eνα νόμπελ που δεν δόθηκε ποτέ...

Μια γυναίκα που δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ!

Δείτε αυτή την Μεγάλη Κυρία ...  το όνομά της Irena Sendler. 

Το πρόσωπό της γαλήνιο και φωτισμένο και το χαμόγελό της πλατύ κι ανεπειτήδευτο...

"Ο κόσμος δεν έγινε τώρα κακός.... πάντα ήταν". 

"Το βραβείο δεν το παίρνει πάντα αυτός που το αξίζει" 

Τάδε έφη η κυρία Ιρένα Σέντλερ που πρόσφατα πέθανε σε ηλικία 98 ετών...

Η κυρία Σέντλερ υπήρξε πρωταγωνίστρια μιας πραγματικά απίστευτης ιστορίας αφήνοντας ένα λιθαράκι στην ανθρωπότητα να πιστεύει στον άνθρωπο και να ελπίζει...

Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Ιρένα εργαζόταν 

στο γκέτο της Βαρσοβίας ως ειδική υδραυλικός υπονόμων. 

Είχε όμως κι έναν απώτερο σκοπό. 

Όντας Γερμανίδα ΗΞΕΡΕ ποια ήταν τα σχέδια των ναζί για τους εβραίους. 

Η Ιρένα έβγαζε λαθραία βρέφη τοποθετώντας τα στον πάτο της εργαλειοθήκης της,

 ή σε ένα σάκο από λινάτσα που είχε στην καρότσα του φορτηγού της για τα μεγαλύτερα παιδιά. Ακόμα, είχε ένα σκύλο στην καρότσα, που τον είχε εκπαιδεύσει να γαβγίζει

 όταν οι ναζί φαντάροι της άνοιγαν να μπει ή να βγει από το γκέτο. 

Οι φαντάροι, φυσικά, δεν ήθελαν πάρε-δώσε με το σκύλο, 

ενώ το γάβγισμά του κάλυπτε τους θορύβους/ήχους που έκαναν τα βρέφη/παιδιά! 

Στο διάστημα που το έκανε αυτό, κατάφερε με αυτό τον τρόπο να φυγαδεύσει

 και να σώσει 2.500 (!) παιδιά και βρέφη. 

 Συνελήφθη από τους ναζί που τη χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα 

και της έσπασαν και τα χέρια και τα πόδια. 

Η Ιρένα κράτησε ένα αρχείο με τα ονόματα των παιδιών που είχε διασώσει 

 και το φύλαξε σ΄ένα γυάλινο βάζο που έθαψε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή της. 

Μετά τον πόλεμο, προσπάθησε να εντοπίσει όσους γονείς είχαν επιζήσει

και καταφερε να επανενώσει τις οικογένειες. 

Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στους θαλάμους αερίων. 

Τα παιδιά αυτών, τα βοήθησε να τακτοποιηθούν σε θετές οικογένειες ή να υιοθετηθούν. 

Το 2007, η Ιρένα προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. 

Κι όμως δεν επελέγη! (ένα ακόμη σημάδι του πόσο στημένα είναι αυτά τα βραβεία...)

Ο Πρόεδρος Ομπάμα το είχε κερδίσει ένα χρόνο πριν γίνει Πρόεδρος, 

για την εργασία του ως "οργανωτής κοινότητας" για το ACORΝ... 

και ο Αλ Γκορ το κέρδισε το 2007, για ένα φιλμ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης... 

ΕΜΕΙΣ ας μην την αφήσουμε να περάσει στη λήθη....

Ας μην τη; γυρίσουμε την πλάτη για μια ακομη φορά...

Εις μνήμην των 2 εκατομμυρίων εβραίων, 20 εκατομμυρίων ρώσων, 

500.000 ελληνων, 10 εκατομμυρίων χριστιανών, που δολοφονήθηκαν, σφαγιάστηκαν, 

βιάστηκαν, κάηκαν, λιμοκτόνησαν και ταπεινώθηκαν. 

Είναι επιτακτική ανάγκη να διασφαλιστεί ότι ο κόσμος ποτέ δεν θα ξεχάσει, 

γιατί υπάρχουν άλλοι που θα το ξαναέκαναν... 

Οι άγγελοι τελικά υπάρχουν... 

Δεν έχουνε φτερά έχουν όμως μεγάλη καρδιά και περπατούν εδώ ανάμεσά μας...

Kαλημέρα σε στεριές και θάλασσες!!

Εγώ είμαι θάλασσα, η Λεβίνα στεριά... εσύ τι είσαι?

*Οτι και να'σαι είναι όμορφο αρκεί να μην είσαι βάλτος...*

Στην όμορφη χώρα της Αγάπης κατοικώ,

ξυπνώ σε μια ραγισματιά σου,

λιποτάκτης δειλός του έρωτά σου...

κι όμως τρελλά σ'αποζητώ...
.......
Που είσαι??

Aπουσία...

 Ηταν τόσο απατηλή τόσα χρόνια η παρουσία σου που δε γίνεται παρά να μείνω ατάραχη στη σημερινή σου απουσία... Αλλωστε εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου όπου κι αν πάς... νοερά... ακόμη κι αν εσύ δεν ήσουν ποτέ εδώ... γιατί είμαι Λιακάδα... Ακου...

WOW! I'm unpaixtable! :-p

Αυτό το ευφάνταστο βραβείο ταξίδεψε από την άλλη άκρη του διαδικτύου και έφτασε σε μένα με Fedex... Κοιτάζω και τι να δω: Aποστολέας Lysippe Bρε την άτιμη ... που με ξετρύπωσε εδώ που είμαι κρυμμένη  οκ λέω και μόνο γι'αυτό αξίζει να πράξω τα δέοντα... Φορώ το χαμόγελο της colgate και ανεβαίνω στη σκηνή, Φωτα, κάμερες έτοιμοι? Πάμε!!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την υπέροχη παλιοσκορπίνα Λυσίππη για την τιμή που μου έκανε να μου αποδώσει το βραβείο αυτό αλλά και για τα έξοδα που έκανε να μου το στείλει με Fedex αλλά όταν είδα το delivery boy κατάλαβα πόσο καλή φίλη είναι... :-p
Eπίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω την μαμά μου που με έκανε όμορφη για να μπορώ να σας χαρίζω αυτό το αστραφτερό χαμόγελο... τον μπαμπά μου που έδωσε νάζι στην "πέννα" μου... τη γιαγιά μου που ως κόρη ναυάρχου από το Ναύπλιο με έκανε ψωνιο "τόσο όσο" ωστε να μπορώ να είμαι ανπαίχταμπλ! Οκ το βουλώνω γιατί αν συνεχίσω έτσι θα τελειώσω όταν θα βγει ο Ερμής ανάδρομος και δε το θέλουμε αυτό, ναι?
Πάμε για τους κανόνες!

1. Στην αρχή της ανάρτησής σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το ιστολόγιό του. 

2. Επ! Μη βαριέσαι! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις... Οι έξι ερωτήσεις είναι όλες ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable κι απευθύνεται στους επόμενους. 

3. Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε συνδέσμους προς τα ιστολόγιά τους. 

4. Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο... unpaixtable ερώτησή σου... στους bloggers που προτείνεις!

5. Και μην ξεχνάς, κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link, που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award). 

Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες!!

Intro (Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)     

Όνομα: Μίνα, Μινούλα, Μινάκι

(και όχι το Μίνα δεν είναι υποκοριστικό του Ασημίνα είναι άλλο όνομα)

Τοποθεσία: Αθήνα

Ζώδιο: Κριός (με ωροσκόπο σκορπιό το'σωσα τώρα? :-p)

Blog Platform: Blogger

 

Ποιο είναι το moto του Blog σου; 

Μμμ... νομίζω αυτό που γράφω κάτω από την κεντρική εικόνα του μπλογκ.

"...Μια ζωή ακροβατούσα πάνω σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή προσπαθώντας να μάθω ισορροπία...

Μέχρι που κατάλαβα ότι το πέσιμο είναι πιο συναρπαστικό και πολύ πιο διδακτικό..."

Ως πρώην βολλεϋμπωλίστρια μπορώ να σου πω ότι ειδικεύεσαι στο να πέφτεις... και ναι μεν στα πρώτα μπλοζόν χτυπάς το στήθος, τρως το σαγόνι και τα γόνατα μετά όμως από τα 20 πρώτα πεσίματα πέφτεις και σηκώνεσαι χαμογελαστή ισιώνοντας μόνο τη φράτζα σου...χιχιχι.

Ω,ναι... μετά δε πονάς ποτέ ξανά...

Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί; 

Πάζλ... η μάλλον όχι .....τσιγκολελέτα....

Οχι, οχι... παζλ... ναι παζλ...

Γιατί ποτέ δεν έχεις ολοκληρωμένη εικόνα για το ποιος είναι κάποιος,  

και τι παίζεται πίσω από τις "κουίντες"

Όταν γίνω διάσημος blogger θα...

Θα μηδενίσω το κοντέρ ...

Μια ωραία πρωϊα θα ξυπνήσετε και η Red Thine Line δε θα υπάρχει...

Θα υπάρχει όμως μια νέα σελίδα και γω που θα ξεκινώ πάλι ως άγνωστη.

Το΄χω κάνει στο παρελθόν και είναι εξαγνυστικό... :)

Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.

*Αυτή*

Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;

Καμμιά συγκεκριμένη κατηγορία... αν και εχω ακούσει ότι υπάρχουν μπλογκς για την παιδεραστία και κάτι άλλα άρρωστα που κακοποιούν ζώα και ανεβαζουν στο διαδίκτυο φωτογραφίες και βίντεο.

Ναι αυτά θα ήθελα να πατήσω ένα μεγάλο Delete αν υπήρχε.

Η ερώτηση της Lysippe:

Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που σ' έκανε να χαμογελάσεις; 

Φυσικά αυτή η τελευταία ανάρτηση που διάβασα από σένα...

Ειδικά το γεγονός ότι έβαλες αυτό το κομμάτι που είναι πολύ αγαπημένο και το έχω βάλει και γω στο χωρο μου...

 

Χμμμ... το αγριομελάκι δε θα παίξει...η κολλητή μου η Λεβίνα οχι, η Love addict τσου γιατί την πρόλαβες εσύ  αρα... στενεύει ο κλοιός των "υπόπτων" μιας και οι υπόλοιπες νομίζω το'χουν παίξει.

Θα κάνω μια προσπάθεια κι ότι κάτσει...

Καλώ λοιπόν τη γλυκειά μας αλλα εξαφανισμένη Σερενάτα 

τον ενδιαφέροντα φίλο Αντ Αυτού

Τη δήμαρχο της παρέας Γιαγιά Κασσιανή

Toν άγνωστο Ικαρο για να τον γνωρίσουμε καλύτερα

Την Flora Gia γιατί ποτέ δε μου δόθηκε η ευκαιρία μιας και την προλάβαιναν πάντα άλλοι...

Και η ερώτησή μου περί γουρουνιάς...

Ολοι κάνουνε χοντράδες... δεν είναι αποκλειστικοτητα του ενός μόνο φύλου.

Θα ήθελα λοιπόν να μου πείτε ποια ηταν η πιο μεγάλη γουρουνιά (χοντράδα)
 που σας έκανε κάποιος από το άλλο φύλο. 
Πιο είναι το πιο άσχημο πράγμα που έχετε υποστεί και σας έβγαλε από τα ρούχα σας,
 σας εξόργισε ή σας ξενέρωσε...

Θα χαρώ πολύ να δω τις απαντήσεις των φίλων.

Εύχομαι όλοι να αποδεχτούν την πρόσκληση και να παίξουν.

Σε αυτή την περίπτωση σας εύχομαι Καλή διάσκέδαση!

 

Ειρωνεία είναι...

... αυτό που όταν εσύ έρχεσαι εγώ φεύγω ...

Moυ σπάει τα νεύρα όταν γίνεται...

Οχι μη φεύγεις τώρα... Περίμενε να'ρθω για να φύγεις...  :))

Swan Lake

Oλοι όσοι με ξέρουν καλά γνωρίζουν την  αγάπη μου για το μπαλέτο.
Κάθε χρόνο, το πάλαι ποτέ -που μου φαίνεται πια τόσο μακρινό- πήγαινα τουλάχιστον 3-4 φορές το χρόνο στο Μέγαρο και 2 φορές στη Λυρική. Αυτά βέβαια "last year"... γιατί πλέον τα βαλάντιά μου δε μου επιτρέπουνε τέτοιες εξόδους. Αυτή τη φορά όμως με λυπήθηκε ο Θεούλης και είχα ένα πρόωρο δωρο για την γιορτή μου που είναι τον άλλον μήνα. Εκλεισα λοιπόν θέση στην Α' ζώνη πρώτο τραπέζι πίστα που λέμε εμείς από το Pigeon City γιατί μ'αρέσει να βλέπω την τεχνική από κοντά...τον ιδρώτα στα κορμιά... και την έκφραση του προσώπου ειδικά σε αυτό το έργο!
Τώρα θα μου πεις "μα καλά με τόσες φορές που πήγαινες δεν είχες δει ποτέ τη λίμνη των κύκνων?".
Φυσικά και την είχα δει... αλλα κάθε φορά είναι διαφορετική γιατί είναι μοναδική, πολύ δε περισσότερο η εκδοχή του Γκριγκόροβιτς που θεωρείται η πιο αγαπητή και πιο διάσημη αφού έχει κάνει ρεκόρ παραστάσεων παγκοσμίως κι αυτό γιατί έχει μια ιδιαιτερότητα που η πρωτότυπη παράσταση του Τσαϊκόφσκυ δεν έχει: Ηappy Ending! (με τόση μίρλα και μιζέρια γύρω μας όταν βγαίνω λογικό δεν είναι να θέλω λίγο να ευφρανθεί η ψυχή μου?).
Ετσι λοιπόν αυτή την φορά είδα μια λίμνη των κύκνων διαφορετική από το μπαλέτο Μπολσόι...
Δίχως τραγικά θανατικά στο τέλος μόνο με μια ρομαντική αγκαλίτσα του ερωτευμένου ζευγαριού... έτσι για να σκάσει λίγο το χειλάκι μου (γιατί ... γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε είμαι μια αθεράπευτα ρομαντική)
Η πλάκα είναι ότι επειδή ήμουν πολυ μπροστά είχα βγάλει τη μηχανή και τράβαγα δίχως βέβαια φλας για να μην ενοχλώ τους χορευτές παρόλ'αυτά το κόκκινο λέηζερ κάθε λίγο και λιγάκι ήταν πάνω μου, αυστηρή υπενθύμιση ότι αυτό που κάνω απαγορεύεται... αλλά αντε τράβα φίλε να βάλεις σε καλούπι ξεροκέφαλο κριάρι...
Τα σκηνικά φοβερά και τα κοστούμια αν και δεν ήταν εντυπωσιακά με την έννοια του "λαμπερού" που συνήθως έχει η ρώσσικη αισθητική ήταν τόσο κομψά και αφαιρετικά λες και ήταν σχεδιασμένα από τα χέρια ευρωπαίου στυλίστα.

Αυτό που ίσως δεν ξέρετε είναι ότι στην Ρωσία τα παιδιά στις σχολές μπαλέτου ξέρουν με κλειστά τα μάτια από τα 10 τους να χορεύουν τη λίμνη των κύκνων και προετοιμάζονται σε όλη τους τη ζωή για τον κεντρικό ρόλο ο οποίος όταν θα δοθεί σε κάποια μπαλαρίνα θα τον δουλέψει 5 ολόκληρα χρονια πριν ανεβάσει την παράσταση, και μάλιστα θα τον δουλέψει με έναν και μόνο δάσκαλο σα να κάνει ιδιαίτερα μόνη της...
Κάτι άλλο που θα ήθελα να σας πω είναι ότι συνήθως ο ρόλος του λευκού και του μαύρου κύκνου παίζεται από την ίδια χορεύτρια όμως χθες δεν έγινε έτσι... προφανώς είχε δοθεί ξεχωριστή έμφαση σε κάθε ρόλο. Για την ιστορία να πω ότι ο ρόλος του λευκού κύκνου είναι πιο εύκολος τεχνικά αλλά πιο δύσκολος εκφραστικά (θέλει καλή ηθοποιϊα) κι αυτό γιατί ο ασπρος κυκνος είναι χαμηλών τόνων, ντροπαλός και συναισθηματικός και πιο λυρικός ενώ ο μαύρος κύκνος είναι πολύ έντονος γεμάτος αυτοπεποίθηση και επιδειξιομανία γι'αυτό και το πιο δύσκολο τεχνικό κομμάτι το'χει ο ρόλος αυτός.

Κάντε κλικ πάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγενθυμένες... αξίζει τον κόπο.

 

 

 

Finale

 

υ.γ. Ο Γκριγκόροβιτς φέτος έγινε 86 ετών! :)

Aρχιτεκτονική τοπίου...

Εδώ στο Ellada συνηθίζουμε να λέμε "με τα λόγια χτίζω ανώγεια και κατώγεια" γι'αυτό...στο Ellada όλοι λίγο πολύ είναι διπλωματούχοι αρχιτέκτονες...

Είναι  όμως κάποιοι άνθρωποι που δεν θέλουν αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις στο "τοπίο" τους...
Είναι αυτοί που τους αρέσουν τα αυθεντικά, δίχως φτιασίδια τοπία... δίχως πολύβουες τουριστικές αττραξιόν και γυαλιστερες βιτρίνες με σουβενίρ... Αυτοί που τους αρέσει η φύση και το φυσικό τοπίο... Εγώ βέβαια ξέρεις έχω κι ένα άλλο κουσούρι... Πάντα μου άρεσε να βγαίνω από την πεπατημένη και τα μάτια μου διψασμένα έψαχναν να δουν αυτό που άλλοι δεν έχουν δει ποτέ... που δε μπορούν να φανταστούν καν ότι υπάρχει... Ετσι λοιπόν μια ζωή άφηνα πίσω ασφαλτοστρωμένους δρόμους για να ακολουθήσω το χωμάτινο μονοπάτι στο πουθενά... Μ'αρεσε αυτό το πουθενά... γιατί πάντα οδηγούσε κάπου...

Προσωπικά δεν θέλω κανενός είδους τέτοιο άχαρο κτίσμα να μου κρύβει τον ήλιο, να μου κόβει τον αέρα να μου χαλαει το φυσικό μου τοπίο ειδικά όταν ξεκινώ να ζωγραφίζω ένα πίνακα και στην πορεία ξεφυτρώνει στο πουθενά ένας τοιχος, μια μάντρα, ένας σταύλος... εκεί που κάποτε ήτανε ένας λόφος με όμορφες κατακκόκινες παπαρούνες που λιάζονταν κάτω από τον ήλιο της Τοσκάνης...
Γι'αυτό λοιπόν στο λέω καλά φίλε μου...
Μάσα την τσιχλούλα σου... πιπίλισε την καραμελίτσα σου κι άσε τα μεγάλα και ψεύτικα λόγια...
Πρώτον χαλάνε το τοπίο μου... και δεύτερον χαλάνε εσένα...

Ετσι το θέλω...

υ.γ. Δε στο'πανε? Τα λόγια είναι γι'αυτούς που θέλουν... ενώ οι πράξεις για τους λίγους... για κείνους που μπορούν...