Swan Lake

Oλοι όσοι με ξέρουν καλά γνωρίζουν την  αγάπη μου για το μπαλέτο.
Κάθε χρόνο, το πάλαι ποτέ -που μου φαίνεται πια τόσο μακρινό- πήγαινα τουλάχιστον 3-4 φορές το χρόνο στο Μέγαρο και 2 φορές στη Λυρική. Αυτά βέβαια "last year"... γιατί πλέον τα βαλάντιά μου δε μου επιτρέπουνε τέτοιες εξόδους. Αυτή τη φορά όμως με λυπήθηκε ο Θεούλης και είχα ένα πρόωρο δωρο για την γιορτή μου που είναι τον άλλον μήνα. Εκλεισα λοιπόν θέση στην Α' ζώνη πρώτο τραπέζι πίστα που λέμε εμείς από το Pigeon City γιατί μ'αρέσει να βλέπω την τεχνική από κοντά...τον ιδρώτα στα κορμιά... και την έκφραση του προσώπου ειδικά σε αυτό το έργο!
Τώρα θα μου πεις "μα καλά με τόσες φορές που πήγαινες δεν είχες δει ποτέ τη λίμνη των κύκνων?".
Φυσικά και την είχα δει... αλλα κάθε φορά είναι διαφορετική γιατί είναι μοναδική, πολύ δε περισσότερο η εκδοχή του Γκριγκόροβιτς που θεωρείται η πιο αγαπητή και πιο διάσημη αφού έχει κάνει ρεκόρ παραστάσεων παγκοσμίως κι αυτό γιατί έχει μια ιδιαιτερότητα που η πρωτότυπη παράσταση του Τσαϊκόφσκυ δεν έχει: Ηappy Ending! (με τόση μίρλα και μιζέρια γύρω μας όταν βγαίνω λογικό δεν είναι να θέλω λίγο να ευφρανθεί η ψυχή μου?).
Ετσι λοιπόν αυτή την φορά είδα μια λίμνη των κύκνων διαφορετική από το μπαλέτο Μπολσόι...
Δίχως τραγικά θανατικά στο τέλος μόνο με μια ρομαντική αγκαλίτσα του ερωτευμένου ζευγαριού... έτσι για να σκάσει λίγο το χειλάκι μου (γιατί ... γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε είμαι μια αθεράπευτα ρομαντική)
Η πλάκα είναι ότι επειδή ήμουν πολυ μπροστά είχα βγάλει τη μηχανή και τράβαγα δίχως βέβαια φλας για να μην ενοχλώ τους χορευτές παρόλ'αυτά το κόκκινο λέηζερ κάθε λίγο και λιγάκι ήταν πάνω μου, αυστηρή υπενθύμιση ότι αυτό που κάνω απαγορεύεται... αλλά αντε τράβα φίλε να βάλεις σε καλούπι ξεροκέφαλο κριάρι...
Τα σκηνικά φοβερά και τα κοστούμια αν και δεν ήταν εντυπωσιακά με την έννοια του "λαμπερού" που συνήθως έχει η ρώσσικη αισθητική ήταν τόσο κομψά και αφαιρετικά λες και ήταν σχεδιασμένα από τα χέρια ευρωπαίου στυλίστα.

Αυτό που ίσως δεν ξέρετε είναι ότι στην Ρωσία τα παιδιά στις σχολές μπαλέτου ξέρουν με κλειστά τα μάτια από τα 10 τους να χορεύουν τη λίμνη των κύκνων και προετοιμάζονται σε όλη τους τη ζωή για τον κεντρικό ρόλο ο οποίος όταν θα δοθεί σε κάποια μπαλαρίνα θα τον δουλέψει 5 ολόκληρα χρονια πριν ανεβάσει την παράσταση, και μάλιστα θα τον δουλέψει με έναν και μόνο δάσκαλο σα να κάνει ιδιαίτερα μόνη της...
Κάτι άλλο που θα ήθελα να σας πω είναι ότι συνήθως ο ρόλος του λευκού και του μαύρου κύκνου παίζεται από την ίδια χορεύτρια όμως χθες δεν έγινε έτσι... προφανώς είχε δοθεί ξεχωριστή έμφαση σε κάθε ρόλο. Για την ιστορία να πω ότι ο ρόλος του λευκού κύκνου είναι πιο εύκολος τεχνικά αλλά πιο δύσκολος εκφραστικά (θέλει καλή ηθοποιϊα) κι αυτό γιατί ο ασπρος κυκνος είναι χαμηλών τόνων, ντροπαλός και συναισθηματικός και πιο λυρικός ενώ ο μαύρος κύκνος είναι πολύ έντονος γεμάτος αυτοπεποίθηση και επιδειξιομανία γι'αυτό και το πιο δύσκολο τεχνικό κομμάτι το'χει ο ρόλος αυτός.

Κάντε κλικ πάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγενθυμένες... αξίζει τον κόπο.

 

 

 

Finale

 

υ.γ. Ο Γκριγκόροβιτς φέτος έγινε 86 ετών! :)