Κάπως έτσι...

Πάει σχεδόν ένας χρόνος μακριά σου... κι εγώ σε αισθάνομαι ακόμη κοντά μου... και ειδικότερα τελευταία... χωρίς να ξέρω το γιατί...
Σκέψεις και εικόνες σου με τριγυρίζουν... η φωνή σου ακόμη ηχεί στα αυτιά μου...
Σε βλέπω ακόμη στα όνειρά μου και δε καταλαβαίνω γιατί τώρα τελευταία περισσότερο από ποτέ.
Αναρωτιέμαι σε πια αγκαλιά κουρνιάζεις... με ποιον μοιράζεσαι τα νέα σου και τα αστεία σου... ποια φιλάς... που "είσαι"... Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι από 365 μέρες του χρόνου διάλεξες την 11/11 που είναι η γιορτή μου για να παντρέψεις κάποιους... Σύμπτωση άραγε?
Μήνυμα για μένα ότι με έχεις ξεχάσει?
Δε θα το μάθω ποτέ...
Ούτε βέβαια αν τώρα πια είσαι ευτυχισμένος...............
Θεέ μου πόσο γρήγορα και "ανώδυνα" πέρναγε ο χρόνος όταν είμασταν μαζί..
Αραγε το θυμάσαι?................