Τorn.....................

Αναρωτιέμαι... γιατί αξίζει περισσότερο να στεναχωριέμαι?
Για το ότι συνάντησα τον ιδανικό για μένα άντρα και τον έχασα γιατί δε μπορούσε να μείνει κοντά μου ούτε ως φίλος?...
Η για το ότι εκείνος ποτέ δεν απέχτησε την επίγνωση του τι πραγματικά σήμαινε για μένα?

Πόσο θα ήθελα να τον είχα κοντά μου έστω και έτσι...σαν φίλο...πόσο όμορφη και γεμάτη ήταν η ζωή μου ακόμη και τις στιγμές που γελάγαμε και κάναμε αστεία... Εστω και φιλικά...
Είναι απιστευτο πόσο πολύ ταιριάζαμε... πως έμπαινα στο μυαλό του και ήξερα τι σκεφτόταν πριν καν το ξεστομίσει... πως ένιωθα... ότι συναίσθημα ένιωθε κάθε στιγμή.
Περίμενα ότι θα ήμασταν μαζί μέχρι τα γεράματά μας... έστω έτσι... σαν φίλοι...
Aπορώ πως αντέχει μια γυναίκα κολλιτσίδα... να μην μπορεί να κάνει βήμα χωρίς αυτή... να μην μπορεί να αναπνεύσει χωρίς να της δώσει αναφορά... Απορώ...

Το μυαλό μου τελευταία κάνει περίεργες διαδρομές που μάλλον δεν έχουνε νόημα...
Αλλά κι αυτό που είχε νόημα για μένα δεν είναι πια εδώ οπότε...

Μόνο εκείνη έμεινε να με έχει από κοντά για να με πληγώνει... με κάθε λόγο και κάθε τρόπο... σε κάθε ευκαιρία... να μου επιδεικνύει την αγάπη και την τρυφερότητα που καθημερινά λαμβάνει από κείνον. Τι της έκανε... Τι της αγόρασε...
Τυχαίο? Δε νομίζω!
Ο Νόμος του Κάρμα...........