Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011


Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ποτέ πια δεν θα ξαναείμαι ευτυχισμένη...
Πάνε 2 χρόνια από τότε που συνάντησα το άλλο μου μισό...το κομμάτι εκείνο του εαυτού μου που με συμπλήρωνε και τώρα μου λείπει... και ποτέ δεν ένιωσα ξανα ολοκληρωμένη μετά την απομακρυνσή του...
Καλή σου νύχτα αγάπη μου όπου κι αν είσαι... ελπίζω τουλάχιστον ένας απο τους δυο μας να είναι ευτυχισμένος...Εγώ πάντως δεν είμαι... :(
Ακροβατησε η στις
Ετικέτες

6 σχόλια:

  1. Unknown11 Φεβρουαρίου 2011 στις 1:17 μ.μ.

    ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΕΙΜΑΙ Η ΒΑΣΩ ΕΤΩΝ 49 ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΠΟΛΥ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ,ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΧΟΛΙΟΥ ΣΟΥ ΕΓΙΝΕ Η ΑΙΤΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΥ. ΤΟ BLOGGE ΣΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΝΟΜΙΖΩ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΣΟΥ ΣΧΕΣΗ.ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗΠ ΠΟΥ ΒΑΖΕΙΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λιακάδα ☼11 Φεβρουαρίου 2011 στις 10:09 μ.μ.

    Σε ευχαριστώ Βάσω... Ο καθένας μας μπορεί να γράψει αρκεί να έχει δίπλα του την ανάλογη πηγή έμπνευσης... και γω δεν την έχω πια... Ακόμη και τούτη εδώ η μουσική με πονάει... γιατί παντού σε κάθε μουσικό κομμάτι συναντώ εκείνον... Να'σαι καλά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος26 Φεβρουαρίου 2011 στις 5:40 μ.μ.

    Αυτή η πηγή έμπνευσης μπορεί να δωσει ζωή σε άγνωστες αλλά και ξεχασμένές εικόνες της ζωής.
    Δυο χρόνια μετά ε ?
    Χτύπημα της καρδιάς βαρύ που άφησε ψήγμα έρωτα απάνω, η ιστορία ετούτη.
    Κι αν ειναι μακριά σου πιά, μη σε τυραννά και φρόντισε τον εαυτό σου.
    Συμπάθα με αλλά ήθελα να πώ στην αναγνώστριά σου την Βάσω πόσες ομορφιές έχεις εξιστορίσει χρόνια τώρα.
    Τα σέβη μου κυρίες μου
    "A.M."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λιακάδα ☼26 Φεβρουαρίου 2011 στις 7:59 μ.μ.

    Βρε βρε ψυχή...χρόνια και ζαμάνια...
    Ο καθρέπτης έπιασε αράχνες αλλά καμμιά φορά οταν εδεήσω να πιάσω ξεσκονόπανο διαβάζω τα ευχάριστα πάνω του... :)

    Εκλεισε η γωνιά εκείνη με τις ομορφιές... πήρε μαζί της μεγάλο κομμάτι μου, νοιώθω λιγάκι άδεια... Δε θα μπορέσω να ξαναγράψω ούτε ομορφιές ούτε να ξαναστάξω δηλητήριο...
    Είμαι και δεν είμαι... Και πόσο σιχαίνομαι τα χλιαρά και τα ουδέτερα γμτ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος26 Φεβρουαρίου 2011 στις 8:21 μ.μ.

    Δεν έπρεπε, εσυ όμως ξέρεις καλύτερα.
    Ολα εκείνα έμειναν χαμένα στο πουθενά, ενώ θα έπρεπε να επιπλέουν στον ωκεανό του διαδικτύου.
    Οσο για τον καθρέπτη, να ξέρεις ότι άσχημο δεν ειναι να πιάνει αράχνες, αλλά να σπάει.
    Να περνάς όσο καλύτερα μπορείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λιακάδα ☼26 Φεβρουαρίου 2011 στις 11:02 μ.μ.

    Να'σαι καλά και να περνάς να με βλέπω... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πριν σχολιάσεις ζύγισέ το καλά!
Μην ξεχνάς ότι βρίσκεσαι πάνω σε μια "red thin line"...

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)