Σήμερα αντί καλημέρας έλαβα το παρακάτω μήνυμα από ένα διαδικτυακό φίλο του facebook.

George D....14 Ιανουαρίου στις 3:39 π.μ. Αναφορά

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο, από το να πεις "Σ' ΑΓΑΠΩ" σ' αυτόν που αγαπάς. Αν δεν μπορείς να το πεις γράψτο, αν δεν μπορείς να το γράψεις τότε τραγούδησε το, χόρεψε το. Βρες κάποιο τρόπο να το εκφράσεις, υπάρχουν πολλοί. Μην κουράζεσαι να το λες,... κανείς δεν κουράστηκε να το ακούει!!!!

Στην αρχή έμεινα αποσβολωμένη να κοιτώ την οθόνη...
Μετά σκέφτηκα... "Δε μπορεί... Πλάκα μου κάνει"... και μετά χύθηκα στα πατώματα σε ένα ξέφρενο νευρικό γέλιο....
Δε μπορεί γμτ να συμβαίνει αυτό σε μένα... Τι ειρωνία!

Αντε να εξηγήσεις στο Γιώργο ότι έχω πει τόσες φορές τελευταία το "σ'αγαπώ" που σε λίγο θα κάνω χωρίστρα στη γλώσσα μου... τόσο δυνατά που άκουσα τη φωνή μου να γυρνάει πίσω σα χαστούκι από τον αντίλαλλο του κενού που έπεσε... και τόσο αληθινά που έχει χτυπήσει tatoo η λέξη αυτή στην καρδιά μου για πάντα...

Οχι ότι δε προσπάθησα... προσπάθησα... να του εξηγήσω τα ανεξήγητα... γιατί για εκείνον είναι ανεξήγητο το ότι δόθηκα ψυχή και σώμα σε κάποιον που δε με αγάπησε ποτέ... "αποκλείεται να απαρνήθηκε τον έρωτα μιας γυναίκας σαν εσένα..."
Τι να σου πω ρε φίλε...
Να που συνέβει... Και σε μένα... και στην Α... και στην Β... και σε όλες τις καλές οικογένειες κι αυτό γιατί οι άντρες δεν ξέρουν τι θέλουν... αλλά ακόμα και αν ξέρουν τι θέλουν δεν ξέρουν πως να το αποχτήσουν...
Ασε που υπάρχει και η περίπτωση να σε θέλουν να τους τονώσεις τον εγωϊσμό τους για να νοιώσουν πιο "ψηλοί"... Το έζησα κι αυτό... Υπήρξα το παιχνίδι κάποιου που όταν αισθάνθηκε ότι ακόμη περνάει η μπογιά του την έκανε για άλλη παραλία...

Μα πάνω απ'όλα αντε να του εξηγήσω ότι τώρα πια νοιώθω ότι έχω δώσει τόσα πολλά που νοιώθω τόσο κενή που δε μπορώ να προφέρω αυτή τη λέξη ξανά...