Oνειρο θερινής νυχτός…

Η ζέστη ήταν αφόρητη!
Εξω η απόλυτη άπνοια…
Μέσα της η απόλυτη τρικυμία…
Δυο σταγόνες ιδρώτα κύλησαν στο λακκάκι του λαιμού της…
Τα μαλλιά της μούσκεμα και το σώμα της υγρό κι αυτό…
Ξαπλωμένη γυμνή στο πλάι με τη σκέψη γερμένη σε κείνον… με την καρδιά της να φυλλομετράει στιγμές που πέρασαν και τις παλάμες της απλωμένες με αφέλεια κάτω από το πρόσωπό της σχηματίζοντας το δικό της μαξιλάρι… όπως τότε που ήταν μικρή…
Τότε τον ένιωσε… Οπως και τότε…
Ενας ρίγος διαπέρασε όλο της κορμί… η πιο γλυκιά και ηδονική ανατριχίλα…
Ενιωσε το άγγιγμά του στην άκρη των ποδιών της στους αστραγάλους και μετά στις γάμπες της…ένιωσε τα ακροδάχτυλά του να την χαϊδεύουν απαλά ξεκινώντας από κει και ανεβαίνοντας αργά προς τα πάνω προς τους λαγόνες της…σαν υπομονετικοί οδοιπόροι που παίρνουν το δρόμο για το προσκύνημα…
Το άλλο του χέρι με μια κίνηση τράβηξε προς τα πίσω απαλά αλλά αποφασιστικά τα μαλλιά της…σα να ήθελε να τα δαμάσει… να πάψουν να χύνονται πάνω του…να πάψουν να τον ακουμπούν… Ενας λυγμός έφτασε στα χείλη της… "Φτάνει μωρό μου… δεν αντέχω άλλο… φτάνει.." ψιθύρισε σε μια πνιγμένη ανάσα.
Εκείνος συνέχισε να την αγνοεί… σαν να μην υπήρχε… σα να’χε κάνει τάμα να την φτάσει στα άκρα…πάντα το έκανε…
ΠΑΝΤΑ…
Πάντα της έσπαγε τα νεύρα…
Πάντα την οδηγούσε σε παράτολμα μονοπάτια…
Εσυρε αργά την καυτή του γλώσσα πάνω της…γλιστρώντας απαλά και φτιάχνοντας ένα μονοπάτι από φιλιά από την μικρή φουσκωτή της ουρίτσα μέχρι το λαιμό… Πάντα του άρεσε η αίσθηση της απαλής της επιδερμίδας…
Ενιωσε τη γλώσσα του υγρή στο αυτί της και τρελλή από πόθο γύρισε το πρόσωπό της για να χώσει τη γλώσσα της στο στόμα του.
Μια σκέψη πέρασε αστραπιαία από το μυαλό της: Aυτός και εκείνη σε λίγο θα ήταν Ενα… Αυτή ήταν η μόνη Αλήθεια….
Το σμίξιμό τους ήταν το σμίξιμο μιας άδικα διαιρεμένης ψυχής που από φθόνο ή από λάθος των Θεών βρέθηκε μοιρασμένη σε δυο κορμιά.
Δυο κορμιά που μόλις βρεθήκαν και που δε θέλανε ποτέ να ξαναχωρίσουν.
Πριν αφήσει τη γλώσσα της να βουτήξει αχόρταγα στο στόμα του άνοιξε τα μάτια για να τον διαβάσει…
Πάντα της άρεσε να τον διαβάζει… ακόμη και τούτες εδώ τις μικρές τους στιγμές…
Πάντα της άρεσε να τον αγκαλιάζει με το βλέμμα της… Δεν τον χόρταινε…
Μα… μια δυσάρεστη έκπληξη την περίμενε…
Το βλέμμα της δεν συνάντησε εκείνον!…
Αυτά τα μάτια που την κοιτούσαν διψασμένα και αδηφάγα δεν ήταν τα δικά του.
Τραβήχτηκε ξαφνιασμένη από κοντά του χώνοντας το πρόσωπο στο μαξιλάρι και ξεσπώντας απελπισμένη σε κλάμματα…
Τα δάκρυά της καυτά μούσκεψαν το μαξιλάρι… Ενα τράνταγμα και μια οικεία φωνή την επανέφερε στην πραγματικότητα… " Ελα… Δεν είναι τίποτα! Ενα όνειρο ήταν" και μια αγκαλιά της πρόσφερε την γαλήνη που τόσο ζητούσε…ΠΑΝΤΑ! Και το όνειρο παρέμεινε ένα όνειρο…