Καλοκαιρινές ονειρώξεις...

Κατακλυζόταν καιρό τώρα από τη μυρωδιά της γυμνής του επιδερμίδας,πολύ πριν τον νιώσουν οι υπόλοιπες αισθήσεις της: σαπούνι, ιδρώτας ανάμεικτος με μια ελαφριά δόση νικοτίνης, και η καταδική του μυρωδιά, που θα τη γνώριζε ανάμεσα σε χιλιάδες.

Πάντα μπορούσε να τον αισθανθεί πριν καν τον δει, πριν καν τον αγγίξει.

Τώρα ήταν ακριβώς πίσω της, όρθιος, μισόγυμνος.

Χαμογέλασε και τρύπωσε το πρόσωπό του ανάμεσα στα μαλλιά και στο λαιμό της. Εκείνη ρίγησε κι έγειρε πίσω, προς το μέρος του. "Μη μου γυρίσεις… Έτσι κάτσε…”, της ψιθύρισε, λαχανιασμένος από τον πόθο.

Ήταν σειρά της να χαμογελάσει. Έτριψε το πρόσωπό της στο μάγουλό του. Ξυρισμένος κόντρα, προσεκτικά όπως πάντα, μυρωδάτος, με τα γένια όμως σκληρά, ν’ αδημονούν τόσο για την έξοδό τους προς τα έξω, που τα ένιωθε ξεκάθαρα κάτω απ’ την επιδερμίδα του να τη γδέρνουν.

Και της άρεσε… Αισθάνθηκε την κίνησή του.

Το εσώρουχο που κατέβηκε στους γοφούς, στους μηρούς, στα γόνατά του – στο τέλος του έπεσε στο πάτωμα.

Εκανε το χέρι της πίσω να τον αγγίξει. “Μη…”, της είπε, εκεί πάντα στο λαιμό της, με το χέρι του περασμένο στη μέση της, στο δικό της θεόγυμνο σώμα. “Δεν θα σε αφήσω να μ’αγγίξεις…”.

Εγειρε το κεφάλι της πίσω γελώντας σιγανά, μυστήρια, βραχνά από τον πόθο.

Το αγαπημένο τους παιχνίδι. Μια αυτός, μια εκείνη…

Δεν άφηνε ο ένας να αγγίξει τον άλλον. Ο ένας αντιστεκόταν. Ο άλλος έβαζε όλες του τις δυνάμεις να κατακτήσει αυτό που του απαγορευόταν. Συνήθως τη νικούσε.

Κρατούσε με το'να του χέρι τη γροθιά της πάνω από το κεφάλι της και με το άλλο του χέρι σκορπούσε ηδονή στο γυμνό κορμί της... Αλλωτε πάλι της έδενε τα χέρια στην πλάτη...

Της άρεσε πολύ να τη νικάει.

Της άρεσε να υποτάσσεται κάτω από τη θέληση του γυμνού του σώματος.

Να ασπρίζουν οι αρθρώσεις της από την αντίσταση και τις αποκρούσεις και στο τέλος να χάνει, να γίνεται “σκλάβα” του.

Την έσυρε στο κρεβάτι με τον ίδιο τρόπο, χωρίς να την αφήσει να γυρίσει. 
Το στρώμα έκαιγε. Καλοκαίρι. Έμειναν έτσι στο πλάι – με το πρόσωπό του μέσα στα μαλλιά της και το χέρι του στη μέση της. Έκανε πάλι το δικό της χέρι προς τα πίσω, σε μια ξαφνική κίνηση επίθεσης. Ήταν προετοιμασμένος, όπως πάντα. Την έσφιξε πάνω του δυνατά. “Σου είπα… Σήμερα, δεν θα σε αφήσω να με αγγίξεις”ψιθύρισε βασανιστικά μέσα στ’ αυτί της. Εκείνη άρχισε να στάζει μέσα στην αγκαλιά του.
Τώρα τον ένιωθε όλον, κολλημένο πίσω της να ακολουθεί το περίγραμμα του κορμιού της – κι εκείνη το δικό του. Aκουγε σχεδόν τα ρυάκια ιδρώτα στο σώμα του και το αγριεμένο αίμα που σφύριζε στις φλέβες τους. Ανάπνεε μέσα από τη δική του αναπνοή.

Η ένταση του πόθου σχεδόν τους πονούσε, τους εξαγρίωνε. Τους έκανε δυο άγρια, λυσσασμένα ζώα… Τη λάτρευαν αυτή την αίσθηση. Και κείνη όμως τους λάτρευε… Ηταν πάντα εκεί παρούσα όταν βρίσκονταν οι δυό τους… Αυτή την αίσθηση που τους έκανε συχνά να ξεφεύγουν από τα όρια… Ποια όρια? Υπάρχουν στον έρωτα όρια?

Ένιωσε τις βλεφαρίδες του να χαϊδεύουν το λαιμό της… Έκανε μερικές γρήγορες σπασμωδικές κινήσεις να του ξεφύγει. Κατά βάθος όμως, ήθελε να αφεθεί. Να γυρίσει, να χαθεί μέσα στα παιχνιδιάριμα μελένια του μάτια, να τριφτεί πάνω του, να τον σφίξει με τα δυνατά της πόδια πάνω της, να ρουφήξει τον ιδρώτα του και να γίνει δική του αργά και βασανιστικά…

Να χαθεί…

Μέσα στην θέρμη της αγκαλιάς του.

Κάτι όμως διέκοπτε την ηδονική χαύνωσή της.
Άρχιζε να ακούει έναν μακρύ, αχνό στην αρχή, θόρυβο. Όσο πήγαινε όμως, τόσο μεγάλωνε. Σταθερός, επίμονος, εκνευριστικός εξουθενωτικός ήχος…
O ήχος του κινητού της. Άνοιξε ξαφνικά τα μάτια διάπλατα, τινάζοντας από πάνω της και τα τελευταία θρύψαλα ύπνου. Κάθισε για λίγο ακίνητη, χωρίς να το πιστεύει. Ήταν ένα όνειρο, “απλά” ένα όνειρο. Tα τζιτζίκια συνέχιζαν το τραγούδι τους μέσα στη μεσημεριάτικη κάψα. Πώς είχε βυθιστεί έτσι; Πώς είχε γλιστρήσει στο μεσημεριανό ύπνο; Κι ήταν τόσο αληθινός… Είχε πολύ καιρό να τον ονειρευτεί… Πολύ καιρό… Γιατί τώρα, γιατί έτσι; Γιατί τόσο αληθινά; Eτσι ακριβώς όπως τους άρεσε;

Tόσο καιρό ήθελε να πιστεύει πως τον εβγαζε σιγά σιγά απο μέσα της.......

Πως τον είχε βγάλει πια από τη ζωή της. Πως τον έβλεπε πια σαν φίλο...

Πάλι καλά που βρέθηκε και αυτή η έρημη γωνίτσα πίσω απο το δάχτυλό της και κρυβόταν αποτελεσματικά… Ρυάκια ιδρώτα έτρεχαν από το λαιμό στο γυμνό ερεθισμένο της στήθος.

Τα ξανθά της μαλλιά κόλλαγαν από τον ιδρώτα πάνω της… Κοίταξε το ρολόι κι αφουγγράστηκε την ακινησία της στιγμής. Oχι! Δεν θα πήγαινε για ντουζ… Ηθελε να τον νοιώσει για λίγο ακόμη μέσα της...Hπιε λίγο νερό. Γύρισε στο πλάι κι έσφιξε πεισματικά τα μάτια, πέρασε το πόδι της πάνω από το άλλο μαξιλάρι… Μήπως και κυλούσε πάλι στο ίδιο όνειρο…

Υ.Γ …το όνειρο δέν τελείωσε…δέν τελειώνει…ποτέ...
κι όσοι πιστεύετε το αντίθετο…να το πιστεύετε χαμηλόφωνα…μή φωνάζετε και ξυπνήσω πάλι…δέν το αντέχω…όχι τώρα…

Θα ονειρεύομαι σαν να πρόκειται να ζήσω για πάντα…
Και θα ζω σαν να ξέρω πως θα πεθάνω αύριο…