Ίσως μικρή να ήταν και απερίσκεπτη.
Ίσως παρέα δεν είχε, και βάλθηκε να βρεί.
Ίσως στην χαρά της ζωής δεν σκέφθηκε να πετάξει ψηλά. Ετσι βρέθηκε να πετά μέσα σε πλήθος ανθρώπων κι αυτοί ούτε που δώσαν σημασία στην ομορφιά των χρωμάτων της.

Ξέρεις... από καιρό ο άνθρωπος θεωρεί ότι είναι μόνος του σ’αυτόν τον κόσμο. 
Έχει πάψει να βλέπει τα χρώματα της φύσης ακόμη και αυτό που μέρες πρίν έγραψες στον φακό στρέφοντάς τον προς τον ουρανό. 
Κοιτάζει... αλλά δε βλέπει...
 
Δεν ήταν ο άνεμος που την έριξε στην γη.

Σίγουρα έχει νιώσει και πιο δυνατή στο μικρό παρελθόν της. 
Σίγουρα ξέρει να τα βάζει με τα στοιχεία της φύσης. Όμως σίγουρα δεν έμαθε και
δεν ξέρει ακόμη ότι ο άνθρωπος δεν είναι στοιχείο αλλά στοιχειό.
Ήταν ίσως κάποιο χέρι που την έριξε και στην συνέχεια σαλεμένη πιά και
προσπαθώντας να βρεί ουρανό, βρέθηκε εμπρός μου να χαζεύω το ανάλαφρο
πέταγμά της.
Όχι για πολύ… μια κυρία την έριξε στο πεζοδρόμιο.
Έμεινε λίγη ώρα. Τα φτερά δεν είχαν δύναμη να σηκώσουν το πληγωμένο σώμα.
Ίσως μια τελευταία προσπάθεια την έκανε να ανασηκωθεί και να φτερουγίσει λίγα μέτρα.
Ίσως η σκέψη σου να τη βοήθησε να βρεί την δύναμη.

Ξανάπεσε…
Περαστικοί δεν έβλεπαν το πορτοκαλί της χρώμα και την προσπερνούσαν.
 Ήταν βυθισμένοι στον ρυθμό της κατανάλωσης και της μακρινής μουσικής.
Μόνο μια μαμά έκανε νόημα στο παιδί της να προσέξει.

…και μόνο μία ζεστή αγκαλιά τόλμησε να την κρύψει στις παλάμες της και να της δώσει ανάσα από την δική της.
Για λίγο έμεινε στην σιγουριά που της έδινες κι ύστερα ίσως να πέταξε για μακριά. Ψηλά. Εκεί που είναι ο κόσμος της. Ελεύθερη πια. Με την ψυχή της να χαμογελά και την σκέψη της σ’εσένα και σε κάθε Άνθρωπο σε τούτη την γή.

Είναι όμορφο να βλέπεις χρώματα να πετούν και υπερήφανα πλάσματα να υπάρχουν.
Σκέπτομαι πως η ζωή τους είναι λίγη.
Λίγη για ποιόν ?
Για τις πεταλούδες που ταξιδεύουν στην πλάση πετώντας ?
Για τις πεταλούδες που το πέταγμά τους μοιάζει χορός στ’αστέρια…?
Η και για μας που αφήνουμε το χρόνο να περνάει μέσα από τα χέρια μας?