Oνειρο θερινής νυχτός…

Η ζέστη ήταν αφόρητη!

Εξω η απόλυτη άπνοια…
Μέσα της η απόλυτη τρικυμία…
Μερικές σταγόνες ιδρώτα κύλησαν στο λακκάκι του λαιμού της…για να σταθούν κουρασμένες πια στο στήθος της...

Τα μαλλιά της μούσκεμα κολλούσαν πάνω της και το σώμα της υγρό κι αυτό…έσταζε τον έρωτα...

Ξαπλωμένη γυμνή στο πλάι με τη σκέψη γερμένη σε κείνον… με την καρδιά της να φυλλομετράει στιγμές που πέρασαν μαζί και τις παλάμες της απλωμένες με αφέλεια κάτω από το πρόσωπό της σχηματίζοντας το δικό της μαξιλάρι… όπως τότε που ήταν μικρή…

Τότε τον ένιωσε…

Οπως και τότε…

Ενας ρίγος διαπέρασε όλο της κορμί… η πιο γλυκιά και ηδονική ανατριχίλα… που διέτρεξε την ραχοκοκαλιά της μέχρι την ουρά της... για να χωθεί βιαστικά ανάμεσα στα πόδια της...

Ενιωσε το άγγιγμά του στην άκρη των ποδιών της στους στραγάλους και μετά στις γάμπες της…ένιωσε τα ακροδάχτυλά του να την χαϊδεύουν απαλά ξεκινώντας από κει και ανεβαίνοντας αργά προς τα πάνω προς τους λαγόνες της…σαν υπομονετικοί οδοιπόροι που παίρνουν το δρόμο για το προσκύνημα…αργά και βασανιστικά...

Το άλλο του χέρι με μια κίνηση τράβηξε προς τα πίσω δυνατά και αποφασιστικά τα μαλλιά της…σα να ήθελε να τα δαμάσει… να πάψουν να χύνονται πάνω του…να πάψουν να τον ακουμπούν ... να τον ερεθίζουν... ενώ την ίδια στιγμή ένιωθε καυτή τη γλώσσα του στο λαιμό της...

Ενας λυγμός έφτασε στα χείλη της…

"Φτάνει μωρό μου… δεν αντέχω άλλο…φτάνει.." ψιθύρισε σε μια πνιγμένη ανάσα.

Εκείνος συνέχισε να την αγνοεί… σαν να μην υπήρχε… σα να’χε κάνει τάμα να την φτάσει στα άκρα…πάντα το έκανε… πάντα… πάντα της έσπαγε τα νεύρα…πάντα την οδηγούσε σε παράτολμα μονοπάτια… κι αυτό της άρεσε τόσο...

Εσυρε την καυτή του γλώσσα πάνω της…γλιστρώντας απαλά και φτιάχνοντας ένα μονοπάτι από φιλιά από την μικρή φουσκωτή της ουρίτσα μέχρι το λαιμό… Πάντα του άρεσε η αίσθηση της απαλής της επιδερμίδας…

Ενιωσε τη γλώσσα του υγρή στο αυτί της και τρελλή από πόθο γύρισε το πρόσωπό της για να χώσει τη δική της στο στόμα του.

Μια σκέψη πέρασε αστραπιαία από το μυαλό της: Aυτός και εκείνη σε λίγο θα ήταν Ενα… Αυτή ήταν η μόνη Αλήθεια….Η μόνη Αλήθεια που υπήρχε... Η μόνη Αλήθεια που την έννοιαζε...

Το σμίξιμό τους ήταν το σμίξιμο μιας άδικα διαιρεμένης ψυχής που από φθόνο ή από λάθος των Θεών βρέθηκε μοιρασμένη σε δυο κορμιά.

Δυο κορμιά που μόλις βρεθήκαν και που δε θέλανε ποτέ να ξαναχωρίσουν.

Πριν αφήσει τη γλώσσα της να βουτήξει αχόρταγα στο στόμα του άνοιξε τα μάτια για να τον διαβάσει… Πάντα της άρεσε να τον διαβάζει… ακόμη και τούτες εδώ τις μικρές τους στιγμές…

Πάντα της άρεσε να τον αγκαλιάζει με το βλέμμα της… Τον κοιτούσε άπληστα...Ποτέ δεν τον χόρταινε…

Μα… μια δυσάρεστη έκπληξη την περίμενε… Γιατί δεν ήταν εκείνος… Αυτά τα μάτια που την κοιτούσαν διψασμένα και αδηφάγα για έρωτα δεν ήταν τα δικά του.

Τραβήχτηκε ξαφνιασμένη από κοντά του χώνοντας το πρόσωπο στο μαξιλάρι και ξεσπώντας απελπισμένη σε κλάμματα…
Τα δάκρυά της καυτά μούσκεψαν το μαξιλάρι…

Ενα δυνατό τράνταγμα και μια οικεία φωνή την επανέφερε στην πραγματικότητα… " Ελα… Ελα μωρό μου..Δεν είναι τίποτα! Ενα όνειρο ήταν" και μια αγκαλιά της πρόσφερε την γαλήνη που τόσο ζητούσε…ΠΑΝΤΑ!
Και το όνειρο παρέμεινε ένα όνειρο…