Κάθησε

…πάνω στο βράχο.
Ενας γλάρος ήλθε για λίγο και κάθισε δίπλα της κοιτώντας την με περιέργεια, μα γρήγορα βαρέθηκε και πέταξε μακριά...

Ενιωθε τις σταγόνες της θάλασσας να της παγώνουν το πρόσωπο, αλλά δεν ήθελε να φύγει.
Ενιωθε την θαλασσινή αύρα για μια ακόμη φορά να χαϊδεύει το πρόσωπό της.
Τον ήλιο για μια ακόμη φορά να διαπερνά το δέρμα της... Αναρίγησε...
Κάποια σύννεφα που εμφανίστηκαν χάθηκαν βιαστικά στον ορίζοντα προς άλλη κατεύθυνση... μακριά από κείνη,τον ήλιο της και τις αόρατες γαλάζιες σκέψεις της...

Κοίταξε γύρω της... όπου εφτανε το μάτι της υπήρχε θάλασσα κι ακτή... άνθρωπος κανείς... μόνο δυο αδέσποτα σκυλιά κυνηγιόντουσαν πάνω κάτω πιο δεξιά, εκεί που άρχιζε η άμμος.
Τέτοια ώρα είναι όλοι στις δουλειές, τους σκέφτηκε... και τότε συνειδητοποίησε πόσο τυχερή ήταν που είχε αυτή την πολυτέλεια ενώ τόσο καιρό γκρίνιαζε που ήταν άνεργη...
Μια τρελλή σκέψη της πέρασε απ'το μυαλό... και να'βγαζε το μαγιό κανείς δε θα την έβλεπε εκεί στα απομονωμένα από την παραλία βράχια...Ηθελε εκεί,να απολαύσει τις τελευταίες στιγμές του καλοκαιριού και εκεί,να καλοσωρίσει το φθινόπωρο.
Εκεί,να αφήσει όλες τις πικρές σκέψεις.
Να αφήσει το βλέμμα να ταξιδέψει στο απέραντο γαλάζιο,να αφήσει το είναι της να χυθεί στο νερό...να το αφήσει να την αφομοιώσει...
να αφεθεί στην αγαπημένη της αγκαλιά, στην αιώνια μήτρα που την είχε γεννήσει…

Ηξερε… φεύγοντας, όλα θα ήταν διαφορετικά.

Ανυπομονούσε γι’ αυτό, αλλά δε βιαζόταν να φύγει. Ολα θέλουν το χρόνο τους, σκέφτηκε...

Χαμογέλασε!…

Στάθηκε γυμνή στην άκρη του βράχου στις μύτες των ποδιών της και βούτηξε...









Υ.Γ. Ναι! καλά το καταλάβατε… Εγώ την έκανα σήμερα…παραλία... :))